Opgeloste & mogelijke examenvragen relatie-en gezinstherapie
Algemeen:
Bij de Structurele systeemtherapie streeft men het doel na niet het symptoom
zelf op te lossen, maar structurele veranderingen in een systeem aan te brengen
zodat het symptoom zichzelf oplost en niet terugkeert.
De Strategische systeemtherapie werkt met het hier en nu en werkt eveneens
met elementen uit het geheel die gedragsstoornissen beïnvloeden of in stand
houden.
Bij de Contextuele systeemtherapie legt men de nadruk op de relaties tussen de
opeenvolgende generaties. Daar spoort men vooral ongebruikte krachten
(resources) op.
De Cybernetische systeemtherapie hanteert dan weer vooral de circulariteit, de
wisselwerking en wederkerigheid van wat plaats vindt in een context.
1. Wat verstaat men onder hechting en mentaliseren? Hoe krijgen deze
begrippen plaats binnen het structuralisme?
Hechting gaat over afstand en nabijheid. Het gaat over hoe kinderen zich,
in hun vroege levensjaren, verbinden met hun primaire zorgfiguren die, als
het goed is, responsief reageren op de fysieke en mentale noden van het
kind, zowel in goede als in tijden van distress (vooral deze laatste zijn erg
belangrijk). Gehechtsheidsrelaties zijn daarbij meervoudig: het is niet zo
dat een onveilige gehechtheid met onze primaire hechtingsfiguren
automatisch impliceert dat we geen veilige gehechtheid meer kunnen
bekomen (adopteerbaarheid!). Veilige gehechtheid zorgt ervoor dat het
kind interne werkmodellen vormt die de basis vormen voor latere
betekenisverlening in en aangaan van relaties. Kinderen die veilig gehecht
zijn durven afstand nemen: het werkt namelijk als een ‘rekker’. Als het
veilig is durven ze exploreren, als het onveilig is weten ze dat ze een
veilige basis hebben om op terug te vallen waar ze gereguleerd zullen
worden voor de distress die ze ervaren. Mentaliseren vormt zich op zijn
beste binnen veilige gehechtheidsrelaties. Het is het stilstaan bij en voeling
nemen met de eigen innerlijke gevoels-en denkwereld, alsook die van de
andere, en nog belangrijker: hoe deze in wederkerigheid werken. Het zorgt
voor regulatie tussen beiden, maar het helpt ook om misverstanden te
begrijpen (het belang van match en mismatch). Het is een reflectieve
functie die een sleutelaspect vormt in de organisatie van het zelf en de
affectieve dimensie van het zelf. Integratie van denken en voelen maakt
mentalisatie mogelijk (cf. bodymentalisation). Mentaliseren is daarbij het
beoogde doel als we kijken naar relaties op hun sterkst: het is enkel
mogelijk wanneer mensen allereerst gereguleerd zijn (fysiologisch in
balans), gerelateerd zijn (ze gaan een relatie met elkaar aan, staan in
interactie), als deze twee voorwaarden voldaan zijn kan men pas komen
tot reason oftewel het eigenlijke mentaliseren. Mentaliseren is dus iets dat
tot stand komt in interactie met anderen, op voorwaarde dat we
gereguleerd en gerelateerd zijn, de wortels ervan worden gelegd in onze
vroege levensjaren met onze primaire hechtingsfiguren.
Algemeen:
Bij de Structurele systeemtherapie streeft men het doel na niet het symptoom
zelf op te lossen, maar structurele veranderingen in een systeem aan te brengen
zodat het symptoom zichzelf oplost en niet terugkeert.
De Strategische systeemtherapie werkt met het hier en nu en werkt eveneens
met elementen uit het geheel die gedragsstoornissen beïnvloeden of in stand
houden.
Bij de Contextuele systeemtherapie legt men de nadruk op de relaties tussen de
opeenvolgende generaties. Daar spoort men vooral ongebruikte krachten
(resources) op.
De Cybernetische systeemtherapie hanteert dan weer vooral de circulariteit, de
wisselwerking en wederkerigheid van wat plaats vindt in een context.
1. Wat verstaat men onder hechting en mentaliseren? Hoe krijgen deze
begrippen plaats binnen het structuralisme?
Hechting gaat over afstand en nabijheid. Het gaat over hoe kinderen zich,
in hun vroege levensjaren, verbinden met hun primaire zorgfiguren die, als
het goed is, responsief reageren op de fysieke en mentale noden van het
kind, zowel in goede als in tijden van distress (vooral deze laatste zijn erg
belangrijk). Gehechtsheidsrelaties zijn daarbij meervoudig: het is niet zo
dat een onveilige gehechtheid met onze primaire hechtingsfiguren
automatisch impliceert dat we geen veilige gehechtheid meer kunnen
bekomen (adopteerbaarheid!). Veilige gehechtheid zorgt ervoor dat het
kind interne werkmodellen vormt die de basis vormen voor latere
betekenisverlening in en aangaan van relaties. Kinderen die veilig gehecht
zijn durven afstand nemen: het werkt namelijk als een ‘rekker’. Als het
veilig is durven ze exploreren, als het onveilig is weten ze dat ze een
veilige basis hebben om op terug te vallen waar ze gereguleerd zullen
worden voor de distress die ze ervaren. Mentaliseren vormt zich op zijn
beste binnen veilige gehechtheidsrelaties. Het is het stilstaan bij en voeling
nemen met de eigen innerlijke gevoels-en denkwereld, alsook die van de
andere, en nog belangrijker: hoe deze in wederkerigheid werken. Het zorgt
voor regulatie tussen beiden, maar het helpt ook om misverstanden te
begrijpen (het belang van match en mismatch). Het is een reflectieve
functie die een sleutelaspect vormt in de organisatie van het zelf en de
affectieve dimensie van het zelf. Integratie van denken en voelen maakt
mentalisatie mogelijk (cf. bodymentalisation). Mentaliseren is daarbij het
beoogde doel als we kijken naar relaties op hun sterkst: het is enkel
mogelijk wanneer mensen allereerst gereguleerd zijn (fysiologisch in
balans), gerelateerd zijn (ze gaan een relatie met elkaar aan, staan in
interactie), als deze twee voorwaarden voldaan zijn kan men pas komen
tot reason oftewel het eigenlijke mentaliseren. Mentaliseren is dus iets dat
tot stand komt in interactie met anderen, op voorwaarde dat we
gereguleerd en gerelateerd zijn, de wortels ervan worden gelegd in onze
vroege levensjaren met onze primaire hechtingsfiguren.
