HOOFDSTUK 17: WERKINGSMECHANISME VAN DE
ADEMHALING
De 4 primaire functies van het ademhalingssysteem zijn:
1. Uitwisseling van gassen tussen de atmosfeer en het bloed.
Het lichaam brengt O2 in voor verdeling naar de weefsels en elimineert CO2-afval
geproduceerd door het metabolisme.
2. Homeostatische regeling van de lichaamseigen pH.
De longen kunnen de pH van het lichaam veranderen door CO2 selectief vast te
houden of uit te scheiden.
3. Bescherming tegen geïnhaleerde pathogenen en irriterende stoffen.
Net als alle andere epitheel die contact maken met de externe omgeving, is het
ademhalingsepitheel goed voorzien van afweermechanismen om mogelijk
schadelijke stoffen op te vangen en te vernietigen voordat ze het lichaam kunnen
binnendringen.
4. Vocalisatie
Lucht die over de stembanden beweegt, creëert trillingen die worden gebruikt
voor spraak, zang en andere vormen van communicatie.
HET ADEMHALINGSSYSTEEM
Cellulaire ademhaling verwijst naar de intracellulaire reactie van O 2 met organische
moleculen om CO2, water en energie in de vorm van ATP te produceren. Externe
ademhaling, is de beweging van gassen tussen de omgeving en de cellen van het lichaam.
Externe ademhaling kan worden onderverdeeld in
4 geïntegreerde processen:
1. De uitwisseling van lucht
tussen de atmosfeer en de
longen.
Dit proces staat bekend als ventilatie of
ademhalen. Inademing is de beweging van
lucht naar de longen. Uitademing is de
beweging van lucht uit de longen.
2. De uitwisseling van O2 en CO2 tussen de
longen en het bloed.
3. Het transport van O2 en CO2 door het
bloed.
4. De uitwisseling van gassen tussen bloed
en de cellen.
1
,Externe ademhaling vereist coördinatie tussen de luchtwegen en het cardiovasculaire
systeem. Het ademhalingssysteem bestaat uit structuren die betrokken zijn bij ventilatie
en gasuitwisseling:
1. Het geleidende systeem van passages, of luchtwegen, die van de externe omgeving
naar het uitwisselingsoppervlak van de longen leiden.
2. De longblaasjes, een reeks onderling verbonden blaasjes en hun bijbehorende
longcapillairen. Bij deze structuren van het uitwisselingsoppervlak, wordt O 2
verplaatst van de ingeademde lucht naar het bloed, en CO2 beweegt van het bloed
naar lucht die op het punt staat te worden uitgeademd.
3. De botten en spieren van de thorax en de buik die helpen bij ventilatie.
Het ademhalingssysteem kan in 2 delen worden verdeeld:
1. De bovenste luchtwegen
De mond, de neusholte, de keelholte en het strottenhoofd.
2. De onderste luchtwegen
De luchtpijp, 2 primaire bronchiën, hun takken en de longen.
Het onderste gedeelte is ook bekend als het thoracale gedeelte van het
ademhalingssysteem, omdat het is ingesloten in de thorax.
BOTTEN EN SPIEREN VAN DE THORAX OMRINGEN DE LONGEN
De thorax wordt begrensd door de botten van de wervelkolom en ribbenkast, en de
bijhorende spieren. Samen zijn de botten en spieren de thoraxkooi. De ribben en de
wervelkolom vormen de zijkanten en bovenkant van de kooi. Een koepelvormig vel van
skeletspier, het diafragma, vormt de vloer (a). 2 sets van intercostale spieren, intern en
extern, verbinden de 12 paar ribben (c). Extra spieren, de sternocleidomastoïdeus en de
scalenus, lopen van het hoofd en de nek naar het borstbeen en de eerste 2 ribben.
Functioneel gezien is de thorax een afgesloten container gevuld met 3 vliezige zakken. 1,
de pericardiale zak, bevat het hart. De andere 2 zakken, de pleurale zakken, omsluiten
elk een long. De slokdarm en thoracale bloedvaten en zenuwen passeren tussen de
pleurale zakken (d).
PLEURALE ZAKKEN OMSLUITEN DE LONGEN
De longen (a,b) bestaan uit licht, sponsachtig weefsel waarvan het volume voornamelijk
wordt ingenomen door met lucht gevulde ruimtes. Deze onregelmatige kegelvormige
organen vullen bijna de volledige thoracale holte, met hun basis op het gebogen
diafragma. Geleidende luchtwegen, de bronchiën, verbinden de longen met de
belangrijkste luchtweg, de luchtpijp.
Elke long is omgeven door een dubbelwandige pleurale zak waarvan de membranen de
binnenkant van de thorax bekleden en de buitenkant van de longen bedekken (d). Elk
pleuraal membraan, of pleura, bevat verschillende lagen elastisch bindweefsel en talrijke
haarvaten. De tegenover elkaar liggende lagen van het pleurale membraan worden bij
elkaar gehouden door een dunne laag van pleuravocht.
Pleuravocht dient voor verschillende doelen. Ten 1ste zorgt het voor een vochtig, glibberig
oppervlak waardoor de tegenover elkaar liggende membranen over elkaar kunnen glijden
wanneer de longen in de thorax bewegen. Ten 2de houdt het de longen strak tegen de
thoraxwand aan.
2
, LUCHTWEGEN VERBINDEN DE LONGEN MET DE EXTERNE OMGEVING
Lucht komt de bovenste luchtwegen binnen via mond
en neus en passeert de farynx (=keelholte), een
gangbare doorgang voor voedsel, vloeistoffen en
lucht. Vanuit de farynx stroomt lucht door het
strottenhoofd in de luchtpijp (a). Het strottenhoofd
bevat de stembanden, bindweefselbanden die
vibreren en strakker worden om geluid te creëren
wanneer lucht langs hen beweegt.
De luchtpijp is een semiflexibele buis die
opengehouden wordt door 15 tot 20 C-vormige
kraakbeenringen. Het strekt zich uit naar de thorax,
waar het vertakt in een paar primaire bronchiën, 1
bronchus voor elke long (a). In de longen, de bronchi-
tak vertakt in geleidelijk aan kleinere bronchiën (e).
Net als de luchtpijp, zijn de bronchiën semiflexibele
buizen ondersteund door kraakbeen.
In de longen worden de kleinste
bronchiënvertakkingen bronchiolen genoemd. Dit zijn kleine opvouwbare gangen met
gladde spierwanden. De bronchiolen blijven vertakken totdat ze een overgang vormen
tussen de luchtwegen en het uitwisselingsepitheel van de long.
3
ADEMHALING
De 4 primaire functies van het ademhalingssysteem zijn:
1. Uitwisseling van gassen tussen de atmosfeer en het bloed.
Het lichaam brengt O2 in voor verdeling naar de weefsels en elimineert CO2-afval
geproduceerd door het metabolisme.
2. Homeostatische regeling van de lichaamseigen pH.
De longen kunnen de pH van het lichaam veranderen door CO2 selectief vast te
houden of uit te scheiden.
3. Bescherming tegen geïnhaleerde pathogenen en irriterende stoffen.
Net als alle andere epitheel die contact maken met de externe omgeving, is het
ademhalingsepitheel goed voorzien van afweermechanismen om mogelijk
schadelijke stoffen op te vangen en te vernietigen voordat ze het lichaam kunnen
binnendringen.
4. Vocalisatie
Lucht die over de stembanden beweegt, creëert trillingen die worden gebruikt
voor spraak, zang en andere vormen van communicatie.
HET ADEMHALINGSSYSTEEM
Cellulaire ademhaling verwijst naar de intracellulaire reactie van O 2 met organische
moleculen om CO2, water en energie in de vorm van ATP te produceren. Externe
ademhaling, is de beweging van gassen tussen de omgeving en de cellen van het lichaam.
Externe ademhaling kan worden onderverdeeld in
4 geïntegreerde processen:
1. De uitwisseling van lucht
tussen de atmosfeer en de
longen.
Dit proces staat bekend als ventilatie of
ademhalen. Inademing is de beweging van
lucht naar de longen. Uitademing is de
beweging van lucht uit de longen.
2. De uitwisseling van O2 en CO2 tussen de
longen en het bloed.
3. Het transport van O2 en CO2 door het
bloed.
4. De uitwisseling van gassen tussen bloed
en de cellen.
1
,Externe ademhaling vereist coördinatie tussen de luchtwegen en het cardiovasculaire
systeem. Het ademhalingssysteem bestaat uit structuren die betrokken zijn bij ventilatie
en gasuitwisseling:
1. Het geleidende systeem van passages, of luchtwegen, die van de externe omgeving
naar het uitwisselingsoppervlak van de longen leiden.
2. De longblaasjes, een reeks onderling verbonden blaasjes en hun bijbehorende
longcapillairen. Bij deze structuren van het uitwisselingsoppervlak, wordt O 2
verplaatst van de ingeademde lucht naar het bloed, en CO2 beweegt van het bloed
naar lucht die op het punt staat te worden uitgeademd.
3. De botten en spieren van de thorax en de buik die helpen bij ventilatie.
Het ademhalingssysteem kan in 2 delen worden verdeeld:
1. De bovenste luchtwegen
De mond, de neusholte, de keelholte en het strottenhoofd.
2. De onderste luchtwegen
De luchtpijp, 2 primaire bronchiën, hun takken en de longen.
Het onderste gedeelte is ook bekend als het thoracale gedeelte van het
ademhalingssysteem, omdat het is ingesloten in de thorax.
BOTTEN EN SPIEREN VAN DE THORAX OMRINGEN DE LONGEN
De thorax wordt begrensd door de botten van de wervelkolom en ribbenkast, en de
bijhorende spieren. Samen zijn de botten en spieren de thoraxkooi. De ribben en de
wervelkolom vormen de zijkanten en bovenkant van de kooi. Een koepelvormig vel van
skeletspier, het diafragma, vormt de vloer (a). 2 sets van intercostale spieren, intern en
extern, verbinden de 12 paar ribben (c). Extra spieren, de sternocleidomastoïdeus en de
scalenus, lopen van het hoofd en de nek naar het borstbeen en de eerste 2 ribben.
Functioneel gezien is de thorax een afgesloten container gevuld met 3 vliezige zakken. 1,
de pericardiale zak, bevat het hart. De andere 2 zakken, de pleurale zakken, omsluiten
elk een long. De slokdarm en thoracale bloedvaten en zenuwen passeren tussen de
pleurale zakken (d).
PLEURALE ZAKKEN OMSLUITEN DE LONGEN
De longen (a,b) bestaan uit licht, sponsachtig weefsel waarvan het volume voornamelijk
wordt ingenomen door met lucht gevulde ruimtes. Deze onregelmatige kegelvormige
organen vullen bijna de volledige thoracale holte, met hun basis op het gebogen
diafragma. Geleidende luchtwegen, de bronchiën, verbinden de longen met de
belangrijkste luchtweg, de luchtpijp.
Elke long is omgeven door een dubbelwandige pleurale zak waarvan de membranen de
binnenkant van de thorax bekleden en de buitenkant van de longen bedekken (d). Elk
pleuraal membraan, of pleura, bevat verschillende lagen elastisch bindweefsel en talrijke
haarvaten. De tegenover elkaar liggende lagen van het pleurale membraan worden bij
elkaar gehouden door een dunne laag van pleuravocht.
Pleuravocht dient voor verschillende doelen. Ten 1ste zorgt het voor een vochtig, glibberig
oppervlak waardoor de tegenover elkaar liggende membranen over elkaar kunnen glijden
wanneer de longen in de thorax bewegen. Ten 2de houdt het de longen strak tegen de
thoraxwand aan.
2
, LUCHTWEGEN VERBINDEN DE LONGEN MET DE EXTERNE OMGEVING
Lucht komt de bovenste luchtwegen binnen via mond
en neus en passeert de farynx (=keelholte), een
gangbare doorgang voor voedsel, vloeistoffen en
lucht. Vanuit de farynx stroomt lucht door het
strottenhoofd in de luchtpijp (a). Het strottenhoofd
bevat de stembanden, bindweefselbanden die
vibreren en strakker worden om geluid te creëren
wanneer lucht langs hen beweegt.
De luchtpijp is een semiflexibele buis die
opengehouden wordt door 15 tot 20 C-vormige
kraakbeenringen. Het strekt zich uit naar de thorax,
waar het vertakt in een paar primaire bronchiën, 1
bronchus voor elke long (a). In de longen, de bronchi-
tak vertakt in geleidelijk aan kleinere bronchiën (e).
Net als de luchtpijp, zijn de bronchiën semiflexibele
buizen ondersteund door kraakbeen.
In de longen worden de kleinste
bronchiënvertakkingen bronchiolen genoemd. Dit zijn kleine opvouwbare gangen met
gladde spierwanden. De bronchiolen blijven vertakken totdat ze een overgang vormen
tussen de luchtwegen en het uitwisselingsepitheel van de long.
3
