Empowerment: het instrument van de sociaal werker
Mr. W. Een man van 78 jaar woonachtig in het centrum van de Bijlmer. Hij is zijn vrouw
inmiddels een aantal jaar geleden verloren. Zelf heeft hij ook meerdere malen kanker gehad.
Hij heeft drie kinderen, waar hij betreurenswaardig weinig tot geen contact meer mee heeft.
Ook de andere sociale contacten in zijn leven zijn verdwenen. Vroeger toen hij nog werkte bij
het benzinestation, had hij een dagbesteding en gingen de dagen snel voorbij. Nu gaat het
leven traag en wacht hij elke dag tot zijn einde in zicht is. Hij heeft dementie. Mr. W. wordt
omringt door verschillende mensen die helpen met allerlei zaken. Zo is er een casemanager
die alle professionals met elkaar in contact brengt en het gehele leven van mr. W. overziet.
Er is een vertrouwenspersoon, een ergotherapeut, een bewindvoerder en de thuiszorg die
drie keer per dag langskomt. Mr W. voelt zich eenzaam. Hij zit dagelijks thuis op de bank
voor zich uit te staren en gaat alleen naar buiten om boodschappen te doen. Hij heeft
behoefte aan contact, daarom besluit Anita van de thuiszorg om Markant in te schakelen. Dit
is het moment waar ik in het leven werd geroepen van mr. W. Vanaf dat moment was ik zijn
maatje. Ik was er voor hem. Als u goed leest valt het op dat de vorige zin in de verleden tijd
geschreven staat.
Mijn maatje Mr. W. is namelijk overleden op 27 mei 2019. Hij was niet alleen mijn maatje
maar ook mijn eerste cliënt. Als ik bij hem op bezoek kwam, kwam hij altijd met een glimlach
naar de deur en liet hij mij ook weer zwaaiend uit wanneer ik wegging, desondanks hij slecht
ter been was deed hij dit altijd. Totdat hij zodanig onwel was dat hij de laatste paar keren
geen energie meer had om naar de deur te lopen. Wanneer ik de deur uit liep besefte ik dat
ik weer verder ging met mijn eigen leven: naar huis waar mijn partner op mij wacht, mijn
werk, de sportschool en tal van andere plekken waar ik met iedereen wat plezier maak. Hij
bleef dan alleen achter, wachtend op de volgende dinsdag, tot ik weer bij hem op bezoek
kwam. Ik had het te doen met hem. Ik vond het intens en heftig om zoiets mee te maken.
Mr. W. is te omschrijven als een kwetsbaar persoon. Hij heeft hulp nodig bij de algemene
dagelijkse levensverrichtingen. De thuiszorg zorgt er bijvoorbeeld voor hij zijn medicatie op
tijd krijgt, dat hij eet en dat hij douchet. Ook is er bij mr. W. sprake van een verminderde
regie over het eigen leven. Zo heeft hij bijv. een bewindvoerder die zijn geld beheert. Zelf lukt
hem dit niet meer door de dementie. Vanuit theoretisch perspectief is kwetsbaarheid een
gradueel, gedifferentieerd en temporeel begrip. Gedifferentieerd heeft te maken met dat
mensen op verschillende levensdomeinen kwetsbaar kunnen zijn en dat zij zelden op alle
domeinen van het leven alleen maar kwetsbaar zijn. Gradueel heeft te maken met dat de
mate van kwetsbaarheid kan verschillen per persoon. Temporeel heeft te maken met de tijd:
de mate van de kwetsbaarheid kan veranderen met de loop van de tijd en is niet altijd
hetzelfde (Penninx, 2015). Als je het theoretisch perspectief verbindt aan de praktijksituatie
kun je zeggen dat mr. W. kwetsbaar is m.b.t. het levensdomein dagbesteding: hij heeft deze
namelijk niet. Bij levensdomein 2, woonsituatie, is hij minder kwetsbaar: hij kan zich redelijk
redden in huis. Er zijn wat kleine aanpassingen gewenst die werden opgelost door de
ergotherapeut. Bij levensdomein 3, het lichamelijk functioneren is hij zeer kwetsbaar: er is
sprake van lichamelijke problemen en een chronische ziekte die regelmatig verpleging eisen.
Bij levensdomein 10, de financiële situatie is mr. W. zelfredzaam: hij heeft voldoende
Mr. W. Een man van 78 jaar woonachtig in het centrum van de Bijlmer. Hij is zijn vrouw
inmiddels een aantal jaar geleden verloren. Zelf heeft hij ook meerdere malen kanker gehad.
Hij heeft drie kinderen, waar hij betreurenswaardig weinig tot geen contact meer mee heeft.
Ook de andere sociale contacten in zijn leven zijn verdwenen. Vroeger toen hij nog werkte bij
het benzinestation, had hij een dagbesteding en gingen de dagen snel voorbij. Nu gaat het
leven traag en wacht hij elke dag tot zijn einde in zicht is. Hij heeft dementie. Mr. W. wordt
omringt door verschillende mensen die helpen met allerlei zaken. Zo is er een casemanager
die alle professionals met elkaar in contact brengt en het gehele leven van mr. W. overziet.
Er is een vertrouwenspersoon, een ergotherapeut, een bewindvoerder en de thuiszorg die
drie keer per dag langskomt. Mr W. voelt zich eenzaam. Hij zit dagelijks thuis op de bank
voor zich uit te staren en gaat alleen naar buiten om boodschappen te doen. Hij heeft
behoefte aan contact, daarom besluit Anita van de thuiszorg om Markant in te schakelen. Dit
is het moment waar ik in het leven werd geroepen van mr. W. Vanaf dat moment was ik zijn
maatje. Ik was er voor hem. Als u goed leest valt het op dat de vorige zin in de verleden tijd
geschreven staat.
Mijn maatje Mr. W. is namelijk overleden op 27 mei 2019. Hij was niet alleen mijn maatje
maar ook mijn eerste cliënt. Als ik bij hem op bezoek kwam, kwam hij altijd met een glimlach
naar de deur en liet hij mij ook weer zwaaiend uit wanneer ik wegging, desondanks hij slecht
ter been was deed hij dit altijd. Totdat hij zodanig onwel was dat hij de laatste paar keren
geen energie meer had om naar de deur te lopen. Wanneer ik de deur uit liep besefte ik dat
ik weer verder ging met mijn eigen leven: naar huis waar mijn partner op mij wacht, mijn
werk, de sportschool en tal van andere plekken waar ik met iedereen wat plezier maak. Hij
bleef dan alleen achter, wachtend op de volgende dinsdag, tot ik weer bij hem op bezoek
kwam. Ik had het te doen met hem. Ik vond het intens en heftig om zoiets mee te maken.
Mr. W. is te omschrijven als een kwetsbaar persoon. Hij heeft hulp nodig bij de algemene
dagelijkse levensverrichtingen. De thuiszorg zorgt er bijvoorbeeld voor hij zijn medicatie op
tijd krijgt, dat hij eet en dat hij douchet. Ook is er bij mr. W. sprake van een verminderde
regie over het eigen leven. Zo heeft hij bijv. een bewindvoerder die zijn geld beheert. Zelf lukt
hem dit niet meer door de dementie. Vanuit theoretisch perspectief is kwetsbaarheid een
gradueel, gedifferentieerd en temporeel begrip. Gedifferentieerd heeft te maken met dat
mensen op verschillende levensdomeinen kwetsbaar kunnen zijn en dat zij zelden op alle
domeinen van het leven alleen maar kwetsbaar zijn. Gradueel heeft te maken met dat de
mate van kwetsbaarheid kan verschillen per persoon. Temporeel heeft te maken met de tijd:
de mate van de kwetsbaarheid kan veranderen met de loop van de tijd en is niet altijd
hetzelfde (Penninx, 2015). Als je het theoretisch perspectief verbindt aan de praktijksituatie
kun je zeggen dat mr. W. kwetsbaar is m.b.t. het levensdomein dagbesteding: hij heeft deze
namelijk niet. Bij levensdomein 2, woonsituatie, is hij minder kwetsbaar: hij kan zich redelijk
redden in huis. Er zijn wat kleine aanpassingen gewenst die werden opgelost door de
ergotherapeut. Bij levensdomein 3, het lichamelijk functioneren is hij zeer kwetsbaar: er is
sprake van lichamelijke problemen en een chronische ziekte die regelmatig verpleging eisen.
Bij levensdomein 10, de financiële situatie is mr. W. zelfredzaam: hij heeft voldoende
