College 1 - Disclosure
Slachtoffer van kindermishandeling: wel of niet
vertellen?
Hoofdvragen dit college:
Hoe vaak komt zwijgen voor? ⇒ hoe kun je dat onderzoeken?
Wat zijn drempels om te vertellen?
1. Childhood nondisclosure: hoe vaak komt dit voor?
Welke termen zijn hiervoor van belang?
1. Disclosure = vertellen dat je mishandeld/misbruikt bent
2. Nondisclosure = niet vertellen dat je mishandeld/misbruikt bent
3. Delayed disclosure = eerst niet vertellen, maar pas veel later vertellen.
Wat zegt Summit (1983) over zwijgen?
Summit behandelde slachtoffers van seksueel misbruik binnen het gezin
(intrafamiliair misbruik). Hij zag een bepaald patroon bij de slachtoffers → Alle
slachtoffers zwijgen aanvankelijk
Dit heet Child Sexual Abuse Accommodation Syndrome (CSAAS)
Lees meer hierover in het artikel van London et al. (2005)
Disclosure is een proces, geen gebeurtenis!
De slachtoffers ervaren schuldgevoelens, schaamte en angst. Ze hebben
vragen als: wordt ik wel geloofd? Hoe gaat men reageren? Wat gebeurt er met
het gezin? Als een soort copingsmechanisme kiezen veel slachtoffers om het
verborgen te houden, omdat ze de gevolgen niet goed weten. Op een moment
komt het toch tot disclosure, maar dit is geen wel/niet. Het is een proces.
College 1 - Disclosure 1
, Slachtoffers gaan voorzichtig iets vertellen en kijken hoe mensen reageren.
Als er doorgevraagd wordt, trekken ze zich weer terug of ontkennen ze.
Wat weten we uit wetenschappelijk onderzoek over nondisclosure?
💡 “It has been estimated that between 30% and 80% of victims
do not purposefully disclose CSA before adulthood, a figure that has
remained constant over the last 20 years of CSA research.”
London et al. (2005) → artikel bestaat uit 2 delen. Deel 1 = retrospectieve
studies. In deze studies werd aan mensen gevraagd of ze misbruikt werden en
zo ja of ze dit aan iemand hadden verteld. En ook wanneer. In deze studie
werden veel verschillen tussen studies gevonden. Bijvoorbeeld:
Studie met minste percentage (1e balkje van links) = Arata (1998). Deze
had 860 vrouwelijke studenten. Het misbruik (Child Sexual Abuse, CSA)
was bij 24% onder de 14 jaar gebeurd. Disclosure rond de tijd van het
incident was 31%
Studie met hoger percentage (3e balkje van rechts) = Finkelhor et al.
(1990). Dit was een telefonische enquete bij 2626 mensen. CSA onder de
18 jaar bij 27% van de vrouwen en 16% van de mannen. Disclosure binnen
1 jaar na incident was bij 42% het geval.
Studie met hoogste percentage (1e balkje van rechts) = Fergusson et al.
(1996). Dit was een studie met 1019 jongvolwassenen. CSA onder de 16
jaar bij 10% van de mensen. Disclosure voor het 18e levensjaar was door
87% het geval.
Met andere definities is het ook logisch dat er andere percentages uitkomen.
College 1 - Disclosure 2
, Wat kunnen we concluderen over de hoeveelheid nondisclosure?
Kunnen we hieruit concluderen dat tot 2/3 van de mensen zwijgt over het
misbruik (nondisclosure)? Er is wel kritiek op deze studies:
Wat is de betrouwbaarheid van een retrospectieve studie? Deze studies
baseren zich op self-report, dat kun je niet goed controleren. Ook het
geheugen kan falen. Er zijn mensen die als kind dit hebben verteld dat ze
misbruikt zijn, maar later niet meer weten dat ze dit verteld hebben.
Is er dan ook een andere manier hoe je erachter kan komen? Er is ook
klinisch onderzoek hiernaar gedaan. London et al. (2005) deel 2!
Wat vonden Lawson & Chaffin (1992)?
Zij deden onderzoek bij 28 kinderen (gemiddeld 7 jaar) met een
geslachtsziekte. Kinderen hebben dit opgelopen door seksueel contact, maar
dit is dan dus het gevolg van seksueel misbruik. De procedure was als volgt:
1. Diagnose van geslachtsziekte werd gesteld
2. Oproep om terug te komen naar het ziekenhuis
3. Verzorger informeren over diagnose, praten over seksuele transmissie en
mogelijk misbruik → reactie observeren
4. Kind wordt apart geïnterviewd: disclosure of nondisclosure?
College 1 - Disclosure 3
, Bij 12 kinderen disclosure en bij 16 kinderen nondisclosure ondanks bewijs
van misbruik. Dus bewijs is geen garantie voor disclosure. Er is wel
samenhang met disclosure. De disclosure is hoger als de evidentie sterker is.
Grafiekje met balkjes met klinische studies. Hier is een bepaald patroon in te
zien. In sommige gevallen is er wel een hogere disclosure, maar dan is er ook
het sterkste evidentie voor het misbruik. Als het bewijs wat minder/niet is, dan
is er ook een lagere disclosure.
Wat zijn recente onderzoeken hiernaar?
Er is een studie gedaan naar online misbruik in 2021. Het bewijs van deze
studie was dat er afbeeldingen en berichtjes waren van het online misbruik.
Zelfs in die situatie waren er kinderen die zeiden: nee, ik ben niet misbruikt.
💡 In the current study, most of the children denied the occurrence of
the abuse. This corresponds with previous research findings that
CSA disclosure includes full or partial denial, since children often
prefer to keep the abuse a secret (Finkelhor et al., 1990;
London et al., 2007). Moreover, recantation of the disclosure and
denial of the abuse during a forensic interview are common,
even in the face of substantiated evidence (Eisen et al., 2021).
College 1 - Disclosure 4
Slachtoffer van kindermishandeling: wel of niet
vertellen?
Hoofdvragen dit college:
Hoe vaak komt zwijgen voor? ⇒ hoe kun je dat onderzoeken?
Wat zijn drempels om te vertellen?
1. Childhood nondisclosure: hoe vaak komt dit voor?
Welke termen zijn hiervoor van belang?
1. Disclosure = vertellen dat je mishandeld/misbruikt bent
2. Nondisclosure = niet vertellen dat je mishandeld/misbruikt bent
3. Delayed disclosure = eerst niet vertellen, maar pas veel later vertellen.
Wat zegt Summit (1983) over zwijgen?
Summit behandelde slachtoffers van seksueel misbruik binnen het gezin
(intrafamiliair misbruik). Hij zag een bepaald patroon bij de slachtoffers → Alle
slachtoffers zwijgen aanvankelijk
Dit heet Child Sexual Abuse Accommodation Syndrome (CSAAS)
Lees meer hierover in het artikel van London et al. (2005)
Disclosure is een proces, geen gebeurtenis!
De slachtoffers ervaren schuldgevoelens, schaamte en angst. Ze hebben
vragen als: wordt ik wel geloofd? Hoe gaat men reageren? Wat gebeurt er met
het gezin? Als een soort copingsmechanisme kiezen veel slachtoffers om het
verborgen te houden, omdat ze de gevolgen niet goed weten. Op een moment
komt het toch tot disclosure, maar dit is geen wel/niet. Het is een proces.
College 1 - Disclosure 1
, Slachtoffers gaan voorzichtig iets vertellen en kijken hoe mensen reageren.
Als er doorgevraagd wordt, trekken ze zich weer terug of ontkennen ze.
Wat weten we uit wetenschappelijk onderzoek over nondisclosure?
💡 “It has been estimated that between 30% and 80% of victims
do not purposefully disclose CSA before adulthood, a figure that has
remained constant over the last 20 years of CSA research.”
London et al. (2005) → artikel bestaat uit 2 delen. Deel 1 = retrospectieve
studies. In deze studies werd aan mensen gevraagd of ze misbruikt werden en
zo ja of ze dit aan iemand hadden verteld. En ook wanneer. In deze studie
werden veel verschillen tussen studies gevonden. Bijvoorbeeld:
Studie met minste percentage (1e balkje van links) = Arata (1998). Deze
had 860 vrouwelijke studenten. Het misbruik (Child Sexual Abuse, CSA)
was bij 24% onder de 14 jaar gebeurd. Disclosure rond de tijd van het
incident was 31%
Studie met hoger percentage (3e balkje van rechts) = Finkelhor et al.
(1990). Dit was een telefonische enquete bij 2626 mensen. CSA onder de
18 jaar bij 27% van de vrouwen en 16% van de mannen. Disclosure binnen
1 jaar na incident was bij 42% het geval.
Studie met hoogste percentage (1e balkje van rechts) = Fergusson et al.
(1996). Dit was een studie met 1019 jongvolwassenen. CSA onder de 16
jaar bij 10% van de mensen. Disclosure voor het 18e levensjaar was door
87% het geval.
Met andere definities is het ook logisch dat er andere percentages uitkomen.
College 1 - Disclosure 2
, Wat kunnen we concluderen over de hoeveelheid nondisclosure?
Kunnen we hieruit concluderen dat tot 2/3 van de mensen zwijgt over het
misbruik (nondisclosure)? Er is wel kritiek op deze studies:
Wat is de betrouwbaarheid van een retrospectieve studie? Deze studies
baseren zich op self-report, dat kun je niet goed controleren. Ook het
geheugen kan falen. Er zijn mensen die als kind dit hebben verteld dat ze
misbruikt zijn, maar later niet meer weten dat ze dit verteld hebben.
Is er dan ook een andere manier hoe je erachter kan komen? Er is ook
klinisch onderzoek hiernaar gedaan. London et al. (2005) deel 2!
Wat vonden Lawson & Chaffin (1992)?
Zij deden onderzoek bij 28 kinderen (gemiddeld 7 jaar) met een
geslachtsziekte. Kinderen hebben dit opgelopen door seksueel contact, maar
dit is dan dus het gevolg van seksueel misbruik. De procedure was als volgt:
1. Diagnose van geslachtsziekte werd gesteld
2. Oproep om terug te komen naar het ziekenhuis
3. Verzorger informeren over diagnose, praten over seksuele transmissie en
mogelijk misbruik → reactie observeren
4. Kind wordt apart geïnterviewd: disclosure of nondisclosure?
College 1 - Disclosure 3
, Bij 12 kinderen disclosure en bij 16 kinderen nondisclosure ondanks bewijs
van misbruik. Dus bewijs is geen garantie voor disclosure. Er is wel
samenhang met disclosure. De disclosure is hoger als de evidentie sterker is.
Grafiekje met balkjes met klinische studies. Hier is een bepaald patroon in te
zien. In sommige gevallen is er wel een hogere disclosure, maar dan is er ook
het sterkste evidentie voor het misbruik. Als het bewijs wat minder/niet is, dan
is er ook een lagere disclosure.
Wat zijn recente onderzoeken hiernaar?
Er is een studie gedaan naar online misbruik in 2021. Het bewijs van deze
studie was dat er afbeeldingen en berichtjes waren van het online misbruik.
Zelfs in die situatie waren er kinderen die zeiden: nee, ik ben niet misbruikt.
💡 In the current study, most of the children denied the occurrence of
the abuse. This corresponds with previous research findings that
CSA disclosure includes full or partial denial, since children often
prefer to keep the abuse a secret (Finkelhor et al., 1990;
London et al., 2007). Moreover, recantation of the disclosure and
denial of the abuse during a forensic interview are common,
even in the face of substantiated evidence (Eisen et al., 2021).
College 1 - Disclosure 4
