Belangrijke punten artikelen Complex System Theory
Hoorcollege 2
Zakzanis, K.K., & Jeffay, E. (2011). Neurocognitive variability in high-functioning
individuals: Implications for the practice of clinical neuropsychology.
Duidelijke kwantitatieve discrepanties in prestaties tussen neurocognitieve testscores van één
individu worden typisch geïnterpreteerd als bewijs van stoornis.
Clinici zullen daarom vaak concluderen dat een abnormale toestand het algehele vermogen
van die persoon zal belemmeren om te presteren op zijn kenmerkende niveau van
neurocognitief functioneren.
De gevoeligheid van een test verwijst naar het aantal echt positieve bevindingen bij patiënten
met de aandoening in kwestie. De klinische bruikbaarheid van een test hangt af van het
vermogen om patiënten in de juiste diagnostische categorieën in te delen.
Binder en collega's (1997) suggereerde dat een neuropsychologische beoordeling (in dit
geval) waarschijnlijk een voorspellende waarde heeft van minder dan 50%. Daarom stelden ze
voor dat clinici voorzichtig moeten zijn voordat ze hersenletsel diagnosticeren na een licht
hoofdtrauma.
Neuropsychologische onderzoeken kunnen normale intra-individuele variabiliteit aan het licht
brengen in plaats van aanwijzingen voor stoornissen als gevolg van hersenletsel.
Het doel van deze studie was om te beoordelen hoeveel intra-individuele variabiliteit kan
worden waargenomen op een redelijk uitgebreide reeks neurocognitieve tests in een unieke
steekproef van gezonde individuen met een bijzonder hoge educatieve prestatie.
Sommige onderzoekers hebben met name gesuggereerd dat naarmate de onderwijsprestaties
(breed gemeten met behulp van verschillende neuropsychologische intelligentiemetingen)
toenemen, de intra-individuele variabiliteit afnam (Heaton, et al., 1996, 2004; Schretlen, et al.,
2003, 2008). Anderen hebben echter het tegenovergestelde effect gevonden: naarmate de
leerprestaties toenemen, neemt ook de intra-individuele variabiliteit toe (Ram, et al., 2005;
Economou, 2009).
uale variabiliteit zou worden waargenomen bij een redelijk uitgebreide reeks neurocognitieve
tests in een unieke steekproef van gezonde individuen met een bijzonder hoog
opleidingsniveau. Duidelijke variabiliteit in testscores werd gevonden ondanks een tamelijk
uniforme steekproef van zeer functionerende individuen. Over het geheel genomen herinneren
deze bevindingen eraan dat de praktijk van deductief redeneren in de klinische
neuropsychologie uitzonderlijk vatbaar kan zijn voor vals-positieve conclusies over
neurocognitief functioneren bij verschillende aandoeningen waarbij de basispercentages van
beperkingen laag zijn en reeds bestaande educatieve prestaties hoog zijn .
Tot op zekere hoogte zijn de resultaten van deze studie niet verrassend vanuit biologisch en
ecologisch perspectief. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat alle soorten cognitieve
vaardigheden consistent worden toegeschreven aan een persoon, evenals de consistentie van
de verdeling van neurocognitieve vaardigheden over individuen.
De bevindingen benadrukken de mogelijke variabiliteitsproblemen in verband met afgeleide
patronen van neurocognitief functioneren of stoornissen van andere bronnen dan
psychometrische variabiliteit. Prestaties in de context van andere historische, gedragsmatige
of medische informatie kunnen net zo belangrijk zijn - zo niet meer - dan psychometrische
Hoorcollege 2
Zakzanis, K.K., & Jeffay, E. (2011). Neurocognitive variability in high-functioning
individuals: Implications for the practice of clinical neuropsychology.
Duidelijke kwantitatieve discrepanties in prestaties tussen neurocognitieve testscores van één
individu worden typisch geïnterpreteerd als bewijs van stoornis.
Clinici zullen daarom vaak concluderen dat een abnormale toestand het algehele vermogen
van die persoon zal belemmeren om te presteren op zijn kenmerkende niveau van
neurocognitief functioneren.
De gevoeligheid van een test verwijst naar het aantal echt positieve bevindingen bij patiënten
met de aandoening in kwestie. De klinische bruikbaarheid van een test hangt af van het
vermogen om patiënten in de juiste diagnostische categorieën in te delen.
Binder en collega's (1997) suggereerde dat een neuropsychologische beoordeling (in dit
geval) waarschijnlijk een voorspellende waarde heeft van minder dan 50%. Daarom stelden ze
voor dat clinici voorzichtig moeten zijn voordat ze hersenletsel diagnosticeren na een licht
hoofdtrauma.
Neuropsychologische onderzoeken kunnen normale intra-individuele variabiliteit aan het licht
brengen in plaats van aanwijzingen voor stoornissen als gevolg van hersenletsel.
Het doel van deze studie was om te beoordelen hoeveel intra-individuele variabiliteit kan
worden waargenomen op een redelijk uitgebreide reeks neurocognitieve tests in een unieke
steekproef van gezonde individuen met een bijzonder hoge educatieve prestatie.
Sommige onderzoekers hebben met name gesuggereerd dat naarmate de onderwijsprestaties
(breed gemeten met behulp van verschillende neuropsychologische intelligentiemetingen)
toenemen, de intra-individuele variabiliteit afnam (Heaton, et al., 1996, 2004; Schretlen, et al.,
2003, 2008). Anderen hebben echter het tegenovergestelde effect gevonden: naarmate de
leerprestaties toenemen, neemt ook de intra-individuele variabiliteit toe (Ram, et al., 2005;
Economou, 2009).
uale variabiliteit zou worden waargenomen bij een redelijk uitgebreide reeks neurocognitieve
tests in een unieke steekproef van gezonde individuen met een bijzonder hoog
opleidingsniveau. Duidelijke variabiliteit in testscores werd gevonden ondanks een tamelijk
uniforme steekproef van zeer functionerende individuen. Over het geheel genomen herinneren
deze bevindingen eraan dat de praktijk van deductief redeneren in de klinische
neuropsychologie uitzonderlijk vatbaar kan zijn voor vals-positieve conclusies over
neurocognitief functioneren bij verschillende aandoeningen waarbij de basispercentages van
beperkingen laag zijn en reeds bestaande educatieve prestaties hoog zijn .
Tot op zekere hoogte zijn de resultaten van deze studie niet verrassend vanuit biologisch en
ecologisch perspectief. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat alle soorten cognitieve
vaardigheden consistent worden toegeschreven aan een persoon, evenals de consistentie van
de verdeling van neurocognitieve vaardigheden over individuen.
De bevindingen benadrukken de mogelijke variabiliteitsproblemen in verband met afgeleide
patronen van neurocognitief functioneren of stoornissen van andere bronnen dan
psychometrische variabiliteit. Prestaties in de context van andere historische, gedragsmatige
of medische informatie kunnen net zo belangrijk zijn - zo niet meer - dan psychometrische
