Tussenopdracht 1
In dit essay onderzoek ik de stigmatiserende effecten van de serie "Dahmer: Monster", die het
waargebeurde verhaal vertelt van het leven van Jeffrey Dahmer, ook bekend als de "Milwaukee
Cannibal" of het "Milwaukee Monster". Dahmer was een beruchte Amerikaanse seriemoordenaar en
-verkrachter die tussen 1978 en 1991 zeventien mannen en jongens doodde. Ondanks het ontbreken
van een formele diagnose tijdens zijn leven, vertoonde Dahmer duidelijke tekenen van psychopathie,
necrofilie, antisociale persoonlijkheidsstoornis, sadistische persoonlijkheidskenmerken en obsessief-
compulsieve stoornis. Zijn obsessie manifesteerde zich onder andere in rituelen met de lichamen van
zijn slachtoffers. Dit uit zich bijvoorbeeld bij het conserveren van de lijken. In de serie volgt hij altijd
dezelfde stappen bij het vermoorden van iemand. Als hij deze stappen niet precies kan volgen, raakt
hij gestrest.
Erin Heath wijst er in "Villainizing and Psychopaths in The Dark Knight and The Silence of the Lambs"
op dat mensen met een mentale beperking, vaak afgeschilderd worden als de slechterik in
spannende films, vanwege zichtbare kenmerken en vermeende onvoorspelbaarheid. Deze culturele
angst voor de ander komt tot uiting in personages die afwijken van de norm of onvoorspelbaar
gedrag vertonen.
De serie "Dahmer: Monster" is om verschillende redenen potentieel stigmatiserend voor mensen met
mentale stoornissen. Ten eerste portretteert de serie de mentale stoornissen van Dahmer zonder de
nodige nuance, waardoor het publiek een vertekend beeld kan krijgen van mensen met vergelijkbare
problemen. Ten tweede kan de serie de perceptie versterken dat mensen met mentale stoornissen
gevaarlijk of gewelddadig zijn, terwijl dit voor de overgrote meerderheid niet het geval is. Het stigma
wordt versterkt wanneer de serie het gewelddadige gedrag van Dahmer voornamelijk toeschrijft aan
zijn mentale toestand, zonder de bredere context van zijn leven en omstandigheden te belichten. Dit
draagt bij aan de misvatting dat geweld altijd voortkomt uit mentale stoornissen en versterkt het
stereotype dat mensen met mentale stoornissen intrinsiek gevaarlijk zijn voor de samenleving.
In dit essay onderzoek ik de stigmatiserende effecten van de serie "Dahmer: Monster", die het
waargebeurde verhaal vertelt van het leven van Jeffrey Dahmer, ook bekend als de "Milwaukee
Cannibal" of het "Milwaukee Monster". Dahmer was een beruchte Amerikaanse seriemoordenaar en
-verkrachter die tussen 1978 en 1991 zeventien mannen en jongens doodde. Ondanks het ontbreken
van een formele diagnose tijdens zijn leven, vertoonde Dahmer duidelijke tekenen van psychopathie,
necrofilie, antisociale persoonlijkheidsstoornis, sadistische persoonlijkheidskenmerken en obsessief-
compulsieve stoornis. Zijn obsessie manifesteerde zich onder andere in rituelen met de lichamen van
zijn slachtoffers. Dit uit zich bijvoorbeeld bij het conserveren van de lijken. In de serie volgt hij altijd
dezelfde stappen bij het vermoorden van iemand. Als hij deze stappen niet precies kan volgen, raakt
hij gestrest.
Erin Heath wijst er in "Villainizing and Psychopaths in The Dark Knight and The Silence of the Lambs"
op dat mensen met een mentale beperking, vaak afgeschilderd worden als de slechterik in
spannende films, vanwege zichtbare kenmerken en vermeende onvoorspelbaarheid. Deze culturele
angst voor de ander komt tot uiting in personages die afwijken van de norm of onvoorspelbaar
gedrag vertonen.
De serie "Dahmer: Monster" is om verschillende redenen potentieel stigmatiserend voor mensen met
mentale stoornissen. Ten eerste portretteert de serie de mentale stoornissen van Dahmer zonder de
nodige nuance, waardoor het publiek een vertekend beeld kan krijgen van mensen met vergelijkbare
problemen. Ten tweede kan de serie de perceptie versterken dat mensen met mentale stoornissen
gevaarlijk of gewelddadig zijn, terwijl dit voor de overgrote meerderheid niet het geval is. Het stigma
wordt versterkt wanneer de serie het gewelddadige gedrag van Dahmer voornamelijk toeschrijft aan
zijn mentale toestand, zonder de bredere context van zijn leven en omstandigheden te belichten. Dit
draagt bij aan de misvatting dat geweld altijd voortkomt uit mentale stoornissen en versterkt het
stereotype dat mensen met mentale stoornissen intrinsiek gevaarlijk zijn voor de samenleving.
