In het boek "KliFi" van Adriaan van Dis wordt de lezer meegenomen naar een wereld die
zowel herkenbaar als een dystopia is. Het is een boek waarin veel met verbeelding wordt
gespeeld, maar hoe slaagt het boek erin deze thema's te presenteren? Is "KliFi" een
literatuur pareltje of juist het tegenovergestelde?
"KliFi" speelt zich af in 2030, waar Nederland getuige is van een Grote Verandering. De
schrijver gebruikt klimaatverandering sa/men met hedendaagse problemen zoals populisme,
nationalisme en de gezondheid van de democratie. De hoofdpersoon, Jákob Hemmelbahn,
bevindt zich in een wereld die zowel vertrouwd als ontwrichtend is.
De recensent merkt op dat de vertelconstructie wringt, met een verteller die veel afstand
houdt van het verhaal en de stijl bevestigt. Mijn ervaring dit. De poging om het materiaal van
een andere schrijver de baas te worden, zorgt ervoor dat de lezer niet volledig de emoties
van Hemmelbahn kan aanmerken. Dit tekort aan emotionele betrokkenheid maakt het
moeilijk om de personages en de wereld waarin het gebeurt te begrijpen. Hierdoor vraag ik
me af of dit boek op dit punt als een aanrader kan worden gezien.
Het boek benoemt 2 grote thema’s en mengt klimaat thema's met actuele problemen, maar
slaagt het boek erin deze onderwerpen samen te voegen tot een interessant verhaal? Een
van de recensenten noemt dit een sterke kant, maar voor mijn gevoel is deze combinatie
soms geforceerd. Hemmelbahn's verlangen om als oudere aan de goede kant van de
geschiedenis te staan, lijkt soms clichématig.
De schrijver probeert Hemmelbahn's motieven te ontleden, een van de recensenten zegt dat
er een gigantische blinde vlek is voor zijn eigen motieven. Mijn indruk bevestigt dat
Hemmelbahn soms als een afstandelijk personage overkomt. Zijn motieven lijken
verwaarloosd met een verlangen om belangrijk te blijven in een wereld die hem tegen is. Het
roept vragen op over de diepgang van de karakterontwikkeling.
KliFi heeft een goede balans op de grens tussen verbeelding en literaire creatie. Hoewel de
schrijver een poging doet om klimaat thema's in te voegen, blijft de uitvoering soms over in
clichés en afstandelijke verteltechnieken. Is het boek een aanrader? Misschien voor lezers
die houden van innovatie in boeken, maar voor anderen kan het gebrek aan emotionele
betrokkenheid en soms geforceerde thema’s een struikelblok zijn. Het is een boek dat
uitdaagt en dingen invoegt, en uiteindelijk de lezer achterlaat met meer vragen dan
antwoorden.
zowel herkenbaar als een dystopia is. Het is een boek waarin veel met verbeelding wordt
gespeeld, maar hoe slaagt het boek erin deze thema's te presenteren? Is "KliFi" een
literatuur pareltje of juist het tegenovergestelde?
"KliFi" speelt zich af in 2030, waar Nederland getuige is van een Grote Verandering. De
schrijver gebruikt klimaatverandering sa/men met hedendaagse problemen zoals populisme,
nationalisme en de gezondheid van de democratie. De hoofdpersoon, Jákob Hemmelbahn,
bevindt zich in een wereld die zowel vertrouwd als ontwrichtend is.
De recensent merkt op dat de vertelconstructie wringt, met een verteller die veel afstand
houdt van het verhaal en de stijl bevestigt. Mijn ervaring dit. De poging om het materiaal van
een andere schrijver de baas te worden, zorgt ervoor dat de lezer niet volledig de emoties
van Hemmelbahn kan aanmerken. Dit tekort aan emotionele betrokkenheid maakt het
moeilijk om de personages en de wereld waarin het gebeurt te begrijpen. Hierdoor vraag ik
me af of dit boek op dit punt als een aanrader kan worden gezien.
Het boek benoemt 2 grote thema’s en mengt klimaat thema's met actuele problemen, maar
slaagt het boek erin deze onderwerpen samen te voegen tot een interessant verhaal? Een
van de recensenten noemt dit een sterke kant, maar voor mijn gevoel is deze combinatie
soms geforceerd. Hemmelbahn's verlangen om als oudere aan de goede kant van de
geschiedenis te staan, lijkt soms clichématig.
De schrijver probeert Hemmelbahn's motieven te ontleden, een van de recensenten zegt dat
er een gigantische blinde vlek is voor zijn eigen motieven. Mijn indruk bevestigt dat
Hemmelbahn soms als een afstandelijk personage overkomt. Zijn motieven lijken
verwaarloosd met een verlangen om belangrijk te blijven in een wereld die hem tegen is. Het
roept vragen op over de diepgang van de karakterontwikkeling.
KliFi heeft een goede balans op de grens tussen verbeelding en literaire creatie. Hoewel de
schrijver een poging doet om klimaat thema's in te voegen, blijft de uitvoering soms over in
clichés en afstandelijke verteltechnieken. Is het boek een aanrader? Misschien voor lezers
die houden van innovatie in boeken, maar voor anderen kan het gebrek aan emotionele
betrokkenheid en soms geforceerde thema’s een struikelblok zijn. Het is een boek dat
uitdaagt en dingen invoegt, en uiteindelijk de lezer achterlaat met meer vragen dan
antwoorden.
