Samenvatting van het boekje over 348/350 Sv

De voorvragen van art. 348 Sv luiden:

1. Is de dagvaarding geldig?
1. Zo niet: de dagvaarding is nietig (art. 349 lid 1 Sv).
2. Is de rechter bevoegd?
1. Zo niet: de rechter is onbevoegd (art. 349 lid 1 Sv).
3. Is de officier van justitie ontvankelijk?
1. Zo niet: de officier van justitie is niet-ontvankelijk (art. 349 lid 1 Sv).
4. Zijn er redenen voor schorsing van de vervolging?
1. Zo ja: de vervolging wordt geschorst (art. 349 lid 1 Sv).

Art. 68 Sr heeft als uitgangspunt dat er geen herhaalde vervolging mag plaatsvinden als er al eerder
over hetzelfde feit is beslist. Dit houdt in dat de vier voorvragen van art. 348 Sv al eens gesteld zijn.
De verdachte mag dus niet opnieuw vervolgd worden als hij na zijn eerste vervolging is
vrijgesproken, is ontslagen van alle rechtsvervolging of hem een straf is opgelegd.

Voorvraag 1: Is de dagvaarding geldig?

Met een dagvaarding neemt het rechtsgeding een aanvang (art. 258 lid 1 Sv). Het is een document met
specifieke en algemene informatie. De vier functies van een dagvaarding zijn:

1. De persoonsaanduidingsfunctie: de dagvaarding duidt de persoon van verdachte aan,
meestal door opgave van zijn naam. Als de naam van de verdachte niet bekend is, dan mag
ook worden volstaan met een signalement, een foto of een vingerafdruk, zolang het duidelijk
is voor de verdachte en de rechter wie er bedoeld wordt.
2. De oproepingsfunctie: de dagvaarding roept verdachte op om op een bepaalde datum voor de
rechter te verschijnen.
3. De informatiefunctie: de dagvaarding deelt verdachte mee dat hij bepaalde rechten heeft en
informeert hem over diverse processuele mogelijkheden. Zo kan de verdachte getuigen laten
oproepen of een bezwaarschrift tegen de dagvaarding indienen en de rechter kan hem bevelen
dat hij in persoon moet verschijnen. De verdachte krijgt ook te zien of de officier van justitie
getuigen heeft opgeroepen.
4. De beschuldigingsfunctie: de dagvaarding brengt verdachte op de hoogte van datgene waar
hij van beschuldigd wordt: de tenlastelegging. Het is van belang in ons strafprocesrecht dat de
terechtzitting plaatsvindt op basis van een tenlastelegging, zodat de verdachte weet waar hij
voor terecht staat en zodat de taak van de rechter wordt beperkt tot het ten laste gelegde
voorval.

Als de dagvaarding niet geldig is, dan is hij nietig. Een nietige dagvaarding schiet tekort in bepaalde
functies, hieronder vallen niet eventuele grammaticale fouten, kennelijke verschrijvingen of
spelfouten. Soms is er iets mis met de oproeping van de verdachte, de dagvaarding kan onduidelijk
zijn over wanneer de verdachte precies voor de rechter moet verschijnen, waardoor de verdachte niet
ter zitting verschijnt. Als achteraf niet blijkt dat de verdachte op de hoogte was wanneer hij verwacht
werd, wordt de dagvaarding nietig verklaard. Daarnaast kan de tenlastelegging ook tekortschieten in
informatie over voor welk feit de verdachte terecht staat. Artikel 261 lid 1 Sv stelt een aantal eisen aan
de tenlastelegging. Een dagvaarding met een tenlastelegging die in de beschrijving van het gebeuren
onbegrijpelijk is, te weinig specifiek of innerlijk tegenstrijdig is, kan niet als grondslag voor een
terechtzitting dienen en wordt dus nietig verklaard. De tenlastelegging moet voldoende feitelijk zijn,
want anders kan een verdachte zich niet goed voorbereiden op zijn verdediging.

Een dagvaarding mag gewijzigd worden, zolang de tenlastelegging over hetzelfde feit blijft gaan (op
grond van art. 313 lid 2 Sv). Een vordering tot wijziging van de tenlastelegging mag worden
toegewezen als het OM niet opnieuw mag vervolgen, vanwege het ne bis in idem-beginsel (‘Geen


1