Samenvatting Verzekeringsrecht week 9

Verzekeringsrecht week 9: Directe actie en verjaring

Vorige week:
Samenloop = Wanneer er ten behoeve van één verzekerde hetzelfde voorwerp meerdere malen is
verzekerd tegen hetzelfde gevaar, voor het zelfde tijdvak en voor dezelfde schade.
Hetzelfde belang van dezelfde verzekerde meerdere keren is gedekt.

Verzekerde heeft keuzevrijheid in welke verzekeraar hij het eerste aanspreekt. Verzekerde is niet
meer gehouden om langstlopende verzekering aan te spreken.

Wettelijk samenloopregime art. 7:961 lid 3 BW: als meerdere verzekeraars kunnen worden
aangesproken, gaan zij na de afhandeling van de schade onderling kijken wie welk deel dient te
dragen. Verdeelsleutel uit lid 3 is een zelfstandige regeling.
Elke keer kijken: wat zou je kunnen vragen bij de verschillende verzekeraars, en dit dien je in
verhouding tot elkaar te zetten. Zie opname voor rekenvoorbeelden.
Als verzekerde eerste verzekeraar aanspreekt, en dan niet alles vergoed krijgt, mag hij bij de andere
verzekeraar de rest halen.
Het maakt weldegelijk uit welke verzekeraar je als eerste aanspreekt, dus ga dit goed na, check goed
de verzekerde som en eigen risico. Zie opname voor voorbeeld.

HR 17 november 2006 (Europeesche/Zorg en Zekerheid). Samenloop ziektekostenverzekering en
reisverzekering. De schade was door de verzekerde alleen gemeld bij de ziektekostenverzekeraar. De
ziektekostenverzekeraar wilde regres nemen op reisverzekeraar. Reisverzekeraar gaf aan dat de
schade nooit gemeld was (dus niet gedekt, geen recht op uitkering).  HR zegt zo werkt het niet.
Aanvankelijk wel dekking, en daar gaat het om. Verzekerde hoeft niet dubbel te melden. Hetzelfde
geldt bij verjaring. + HR zegt dat de eerste verzekeraar schade afwikkelt en hierbij volledige vrijheid
heeft, maar hij moet zich wel gedragen als een redelijk handelend verzekeraar met het oog op de
andere verzekeraar. Dit kan betekenen dat de eerste verzekeraar de tweede op de hoogte moet
houden van de te nemen stappen en bij belangrijke keuzes (bijv. schikken) overleg moet vragen.

Art. 7:961 lid 3 is regelend recht, mag van worden afgeweken, dit gebeurd ook in praktijk:
Na-u clausules in polis.
Hierbij wordt niet gekeken naar de evenredigheid van de bedragen (wie had je voor welk bedrag
kunnen aanspreken). De eerst aangesprokene pakt alles indien er een na-u-clausule instaat, als er dan
nog iets overblijft dan komt dat voor rekening van de andere verzekeraar.
Voorbeeld zachte na-u clausule: Er is geen dekking indien en voor zover de aansprakelijkheid wordt
gedekt door een andere verzekering, al dan niet van oudere datum.
Voorbeeld harde na-u-clausule: (…) of daaronder gedekt zou zijn indien de onderhavige verzekering
niet zou hebben bestaan. Wegdenktournure (= deze verzekering wegdenken).
3 opties:
- Eén verzekeraar heeft na-u-clausule: de verzekeraar zonder clausule gaat voor in de
onderlinge verhouding: deze draagt alles, tot het moment dat er onvoldoende dekking is;
- Beide verzekeraars hebben na-u-clausule, één hard en één zacht: de verzekeraar met de
zachte clausule gaat voor;
- Beide verzekeraars hebben na-u-clausule, van gelijke sterkte: de clausules vallen tegen elkaar
weg, dan weer kijken naar de evenredigheid van de verschillende dekkingen uit art. 7:961 lid
3 BW.
Dit heeft enkel interne werking: kan niet worden tegengeworpen aan verzekerde, die kan nog steeds
alle verzekeraars aanspreken. Verzekeraars lossen het onderling op. Als verzekerde degene met de
harde clausule aanspreekt i.p.v. verzekeraar met de zachte clausule, dan moet de verzekeraar met de
harde clausule het oppakken, maar die weet inmiddels al dat de andere verzekeraar de uitkering gaat
dragen.