Practicum aantekeningen bijzondere weefselleer, practicum 2
L1/1,2: Septum nasi – konijn – Azan
Preparaat van neusseptum gekleurd met azan kleuring.
Centraal in het preparaat vind je kraakbeen terug (bij de muis) en bot (oranje pijl), dat
omgeven is door tunica mucosa (gele <->).
We kunnen dit preparaat opdelen in een regio olfactorius (groene {) die we bovenaan
terugvinden en een deel respiratorius, die we aan de onderkant terugvinden (blauwe {).
Deze opdeling wordt gemaakt op basis van de kenmerken voornamelijk van het epitheel
We gaan inzoomen op het epitheel dat we in het oranje kader
zullen terugvinden
,Het epitheel dat we hier gaan terugvinden, noemen we het respiratorisch epitheel. (Slechte
term omdat op dit punt in het lichaam nog geen gaswisseling plaatsvindt).
Respiratorisch epitheel is een pseudomeerlagig gecilieerd cilindrisch epitheel met
slijmbekercellen.
De gecilieerde cellen vinden we terug als cilindrische cellen die rusten op de basale
membraan en waarvan het apicale deel reikt tot aan het lumen.
Iets lichter gekleurde deel links van de muis: hier zijn de cellen bezet met een laagje van
allemaal trilhaartjes of ciliën.
De cilindrische cellen gaan het grootste gedeelte van ons epitheel opbouwen.
Cellen die ook tot aan het oppervlak reiken en op ons basaal membraan rusten zijn de
slijmbekercellen. In principe zijn deze gekenmerkt door een apicale celprop (bij blauwe pijl),
normaal gezien een beetje blauwachtig aangekleurd. Slijmprop is meestal door preparatie
een beetje verdwenen (gele pijl).
Kernen van de slijmbekercellen liggen bijna tegen de basale membraan aan (groene pijl)
Daarnaast vind je ook een aantal ronde
celkernen terug (oranje pijlen) die ook tegen
de basaal membraan liggen en die niets te
maken hebben met onze slijmbekercellen. Dit
zijn de kernen van de basale vervangcellen.
Deze cellen rusten ook op de basale
membraan maar zijn niet even hoog als
cilindirsche en slijmbekercellen.
We vinden kernen terug op verschillende
hoogten -> pseudomeerlagig epitheel
Functioneel zal dit epitheel erop gericht zijn
om stofdeeltjes terug naar buiten te sturen.
Slijmbekercellen zullen slijm produceren en in
die slijmlaag zullen stofjes worden gevangen.
Stofjes zullen door middel van de trilhaartjes
van trilhaardragend epitheel worden
gestuurd naar buiten toe.
Het witte gedeelte links is het neusgat.
,Wanneer we kijken naar de tunica
propria zie je dat de lamina propria
(blauw aangekleurde gedeelte, gele
<->) ook heel veel bloedvaatjes bevat
(oranje pijl). Dit is van belang voor de
opwarming van de lucht die in onze
neus gaat binnenkomen.
Het epitheel dat je respiratorisch
mag noemen maar ook
pseudomeerlagig gecilieerd
cilindrisch epitheel met
slijmbekercellen, kun je ook een
meerrijig epitheel noemen.
Dit meerrijig epitheel gaat dan over
in het meerrijig epithel ter hoogte
van de regio olfactorius.
Olfactorisch epitheel is ook een
pseudomeerlagig epitheel. Het best zoek je een
regio op waar je de pseudomeerlagigheid nog
kan waarnemen. Je zult weer verschillende
celkernen op verschillende hoogten
terugvinden in dit epitheel. De meeste zijn van
cilindrische cellen en deze hebben een ovale
kern waarvan de langste as loodrecht staat op
de basale membraan (te zien boven de muis).
Deze cellen zijn onze steuncellen en deze
bezitten aan hun apicale kant microvilli.
Ovale kern is een van de belangrijkste
kenmerken van de steuncellen die we goed
kunnen bestuderen.
Daarnaast zijn er cellen die een duidelijke
ronde kern vertonen (gele pijl). Een ronde kern
die centraal ligt in ons epitheel. Die cellen, met
een centrale ronde kern, zijn onze
olfactorische/reukcellen. Dit zijn in feite
bipolaire neuronen, waarvan de apicale kant reukblaasjes gaan vormen met daarop een
aantal dendrieten, en waarvan onze basale kant axonen gaat vormen die we samen gaan
bundelen in zenuwbundels die we de fila olfactoria gaan noemen (oranje cirkel)
, Bij de muis zijn er ook basale vervangcellen terug te
vinden. Waarvan dus de kernen gelegen zijn tegen de
basale membraan aan en die dus een stuk kleiner zijn dan
de kernen van bipolaire neuronen.
Functioneel is het zo dat wanneer onze reukmoleculen in
contact komen bipolaire neuronen dat deze signalen
zullen doorsturen via hun axonen, dus via fila olfactoria,
naar het centrale zenuwstelsel.
De witte ruimte links is het lumen van het neusgat. Dat
betekent dat wanneer de neuronen aan het oppervlak
gestimuleerd worden dat ook die stimulus op een of
andere manier zal moeten verdwijnen, hiervoor worden
kliertjes gebruikt (gele cirkel) ter hoogte van onze tunica
mucosa, ter hoogte van lamina propria als onderdeel van
tunica mucosa. Dit zijn de klieren van Bownman.
Op deze vergroting is te zien dat de klieren van Bowman
een seromuceus uitzicht hebben, waarbij je meestal
sereuze kliercellen ziet met bij de muis de
secretiegranulen.
Bij de oranje pijl een aantal muceuze kliercellen waarbij
de kern iets meer weggedrukt ligt richting de basale
membraan toe.
De klieren van Bowman die we hier terugvinden gaan
soms afvoergangen hebben naar het lumen toe.
Plaatsen waar de afvoergangen zitten zijn niet makkelijk
terug te vinden. Maar je kan ze herkennen aan het feit
dat je een eenlagig cilindrisch epitheel hebt, een duidelijk
lumen en waarbij je geen kenmerken hebt van cellen die
secreet gaan produceren. Je vindt deze doorsneden vaak
terug op plaatsen gewoon gelegen tussen ons
klierweefsel
Zowel lamina propria als lamina epithelialis vormen
samen tunica mucosa op de afbeelding van regio
olfactorius
L1/1,2: Septum nasi – konijn – Azan
Preparaat van neusseptum gekleurd met azan kleuring.
Centraal in het preparaat vind je kraakbeen terug (bij de muis) en bot (oranje pijl), dat
omgeven is door tunica mucosa (gele <->).
We kunnen dit preparaat opdelen in een regio olfactorius (groene {) die we bovenaan
terugvinden en een deel respiratorius, die we aan de onderkant terugvinden (blauwe {).
Deze opdeling wordt gemaakt op basis van de kenmerken voornamelijk van het epitheel
We gaan inzoomen op het epitheel dat we in het oranje kader
zullen terugvinden
,Het epitheel dat we hier gaan terugvinden, noemen we het respiratorisch epitheel. (Slechte
term omdat op dit punt in het lichaam nog geen gaswisseling plaatsvindt).
Respiratorisch epitheel is een pseudomeerlagig gecilieerd cilindrisch epitheel met
slijmbekercellen.
De gecilieerde cellen vinden we terug als cilindrische cellen die rusten op de basale
membraan en waarvan het apicale deel reikt tot aan het lumen.
Iets lichter gekleurde deel links van de muis: hier zijn de cellen bezet met een laagje van
allemaal trilhaartjes of ciliën.
De cilindrische cellen gaan het grootste gedeelte van ons epitheel opbouwen.
Cellen die ook tot aan het oppervlak reiken en op ons basaal membraan rusten zijn de
slijmbekercellen. In principe zijn deze gekenmerkt door een apicale celprop (bij blauwe pijl),
normaal gezien een beetje blauwachtig aangekleurd. Slijmprop is meestal door preparatie
een beetje verdwenen (gele pijl).
Kernen van de slijmbekercellen liggen bijna tegen de basale membraan aan (groene pijl)
Daarnaast vind je ook een aantal ronde
celkernen terug (oranje pijlen) die ook tegen
de basaal membraan liggen en die niets te
maken hebben met onze slijmbekercellen. Dit
zijn de kernen van de basale vervangcellen.
Deze cellen rusten ook op de basale
membraan maar zijn niet even hoog als
cilindirsche en slijmbekercellen.
We vinden kernen terug op verschillende
hoogten -> pseudomeerlagig epitheel
Functioneel zal dit epitheel erop gericht zijn
om stofdeeltjes terug naar buiten te sturen.
Slijmbekercellen zullen slijm produceren en in
die slijmlaag zullen stofjes worden gevangen.
Stofjes zullen door middel van de trilhaartjes
van trilhaardragend epitheel worden
gestuurd naar buiten toe.
Het witte gedeelte links is het neusgat.
,Wanneer we kijken naar de tunica
propria zie je dat de lamina propria
(blauw aangekleurde gedeelte, gele
<->) ook heel veel bloedvaatjes bevat
(oranje pijl). Dit is van belang voor de
opwarming van de lucht die in onze
neus gaat binnenkomen.
Het epitheel dat je respiratorisch
mag noemen maar ook
pseudomeerlagig gecilieerd
cilindrisch epitheel met
slijmbekercellen, kun je ook een
meerrijig epitheel noemen.
Dit meerrijig epitheel gaat dan over
in het meerrijig epithel ter hoogte
van de regio olfactorius.
Olfactorisch epitheel is ook een
pseudomeerlagig epitheel. Het best zoek je een
regio op waar je de pseudomeerlagigheid nog
kan waarnemen. Je zult weer verschillende
celkernen op verschillende hoogten
terugvinden in dit epitheel. De meeste zijn van
cilindrische cellen en deze hebben een ovale
kern waarvan de langste as loodrecht staat op
de basale membraan (te zien boven de muis).
Deze cellen zijn onze steuncellen en deze
bezitten aan hun apicale kant microvilli.
Ovale kern is een van de belangrijkste
kenmerken van de steuncellen die we goed
kunnen bestuderen.
Daarnaast zijn er cellen die een duidelijke
ronde kern vertonen (gele pijl). Een ronde kern
die centraal ligt in ons epitheel. Die cellen, met
een centrale ronde kern, zijn onze
olfactorische/reukcellen. Dit zijn in feite
bipolaire neuronen, waarvan de apicale kant reukblaasjes gaan vormen met daarop een
aantal dendrieten, en waarvan onze basale kant axonen gaat vormen die we samen gaan
bundelen in zenuwbundels die we de fila olfactoria gaan noemen (oranje cirkel)
, Bij de muis zijn er ook basale vervangcellen terug te
vinden. Waarvan dus de kernen gelegen zijn tegen de
basale membraan aan en die dus een stuk kleiner zijn dan
de kernen van bipolaire neuronen.
Functioneel is het zo dat wanneer onze reukmoleculen in
contact komen bipolaire neuronen dat deze signalen
zullen doorsturen via hun axonen, dus via fila olfactoria,
naar het centrale zenuwstelsel.
De witte ruimte links is het lumen van het neusgat. Dat
betekent dat wanneer de neuronen aan het oppervlak
gestimuleerd worden dat ook die stimulus op een of
andere manier zal moeten verdwijnen, hiervoor worden
kliertjes gebruikt (gele cirkel) ter hoogte van onze tunica
mucosa, ter hoogte van lamina propria als onderdeel van
tunica mucosa. Dit zijn de klieren van Bownman.
Op deze vergroting is te zien dat de klieren van Bowman
een seromuceus uitzicht hebben, waarbij je meestal
sereuze kliercellen ziet met bij de muis de
secretiegranulen.
Bij de oranje pijl een aantal muceuze kliercellen waarbij
de kern iets meer weggedrukt ligt richting de basale
membraan toe.
De klieren van Bowman die we hier terugvinden gaan
soms afvoergangen hebben naar het lumen toe.
Plaatsen waar de afvoergangen zitten zijn niet makkelijk
terug te vinden. Maar je kan ze herkennen aan het feit
dat je een eenlagig cilindrisch epitheel hebt, een duidelijk
lumen en waarbij je geen kenmerken hebt van cellen die
secreet gaan produceren. Je vindt deze doorsneden vaak
terug op plaatsen gewoon gelegen tussen ons
klierweefsel
Zowel lamina propria als lamina epithelialis vormen
samen tunica mucosa op de afbeelding van regio
olfactorius
