Heeft uit huis plaatsing wel een positief effect? Moet de overheid macht krijgen om kinderen uit huis
te plaatsen?
Inleding:
Stel je eens voor: een jong meisje, erg populair. Kan ’s avonds lang wegblijven, op staart hangen.
Haar ouders letten niet op haar. Ze zorgt voor overlast. Regelmatig beland ze op het bureau, ze
overtreed niet de wet maar komt zo wel in aanraking met politie. In de buurt waar ze woont en bij de
politie ontstaat zo het idee dat het meisje het verkeerde pad op gaat en ontspoort. Zij vinden dat de
ouders van het meisje haar niet goed opvoeden en niet naar haar omkijken. Hierdoor zou zij volgens
hen verkeerde keuzes maken en misschien het vekeerde pad op gaan. De politie geeft dit door aan
de burgemeesters en deze maakt de keuze om het kind uit huis te laten plaatsen. Het meisje komt in
een tehuis terecht.
Deze situatie is niet reëel, omdat de burgemeester geen kinderen uit huis mag plaatsen. Veel mensen
willen dat burgemeesters deze bevoegdheid wel krijgt krijgt, want dan zou hij het kind uit huis
kunnen plaatsen voor er zich een echt probleem voordoet. Hij zou hiermee dus kunnen voorkomen
dat kinderen het verkeerde pad op gaan. Ik denk dat kinderen hierdoor te snel uit huis geplast
zouden worden. Het meisje uit het voorbeeld heeft de wet niet overtreden, en haar ouders ook niet.
Er is ook geen sprake van verwaarlozing volgens de wet. Met het meisje is (tot nu toe) weinig aan de
hand, hooguit is ze een lastige tiener.
Mijn stelling: ‘de overheid moet probleemjongeren niet uit huis kunnen plaatsen’, ik heb hiervoor
drie argumenten. Een kennisargument, een juridisch argument en een effectiviteitsargument.
Allereerst mijn juridisch argument: Er is al een instantie die kinderen uit huis plaatst: de rechter in
samenwerking met Bureau jeugdzorg. Bureau Jeugdzorg is in deze zaken gespecialiseerd en kan
hierdoor goed oordelen over een mogelijke probleemsituatie. Bureau Jeugdzorg zoekt uit wat er
speelt rond het desbetreffende kind en geeft dit door aan de rechter. De rechter beslist over een
eventuele uithuisplaatsing. Dit gebeurt alleen maar als Jeugdzorg duidelijke aanwijzingen ziet van
problemen met het kind of de ouders. De rechter besluit alleen tot uithuisplaatsing als er al situaties
zijn voorgevallen die duidelijk gaan in de richting van ontsporing.2 Als de burgemeester de taak krijgt
om te besluiten of kinderen uit huis geplaatst moeten worden, denk ik dat hij zich eerst moet
specialiseren omdat hij weinig van kinderen en moeilijke thuissituaties afweet. Daarnaast denk ik dat
hij te overhaaste beslissingen gaat maken en kinderen waarschijnlijk te snel uit huis plaats.
Dan mijn effectiviteitsargument. Het is onduidelijk of uithuisplaatsing wel een positief effect heeft.
Uithuisplaatsing is voor het kind en voor de familie een zware ingreep.3 Als je een kind uit zijn
vertrouwde omgeving haalt is het maar de vraag of hij zich hiervan beter gaat voelen. Zeker bij
kinderen die een moeilijke jeugd hebben, is hun naaste omgeving heel belangrijk. Deze moeten we
dus niet zomaar gaan veranderen. Alleen als het echt beter of veiliger is voor het kind, wordt het uit
te plaatsen?
Inleding:
Stel je eens voor: een jong meisje, erg populair. Kan ’s avonds lang wegblijven, op staart hangen.
Haar ouders letten niet op haar. Ze zorgt voor overlast. Regelmatig beland ze op het bureau, ze
overtreed niet de wet maar komt zo wel in aanraking met politie. In de buurt waar ze woont en bij de
politie ontstaat zo het idee dat het meisje het verkeerde pad op gaat en ontspoort. Zij vinden dat de
ouders van het meisje haar niet goed opvoeden en niet naar haar omkijken. Hierdoor zou zij volgens
hen verkeerde keuzes maken en misschien het vekeerde pad op gaan. De politie geeft dit door aan
de burgemeesters en deze maakt de keuze om het kind uit huis te laten plaatsen. Het meisje komt in
een tehuis terecht.
Deze situatie is niet reëel, omdat de burgemeester geen kinderen uit huis mag plaatsen. Veel mensen
willen dat burgemeesters deze bevoegdheid wel krijgt krijgt, want dan zou hij het kind uit huis
kunnen plaatsen voor er zich een echt probleem voordoet. Hij zou hiermee dus kunnen voorkomen
dat kinderen het verkeerde pad op gaan. Ik denk dat kinderen hierdoor te snel uit huis geplast
zouden worden. Het meisje uit het voorbeeld heeft de wet niet overtreden, en haar ouders ook niet.
Er is ook geen sprake van verwaarlozing volgens de wet. Met het meisje is (tot nu toe) weinig aan de
hand, hooguit is ze een lastige tiener.
Mijn stelling: ‘de overheid moet probleemjongeren niet uit huis kunnen plaatsen’, ik heb hiervoor
drie argumenten. Een kennisargument, een juridisch argument en een effectiviteitsargument.
Allereerst mijn juridisch argument: Er is al een instantie die kinderen uit huis plaatst: de rechter in
samenwerking met Bureau jeugdzorg. Bureau Jeugdzorg is in deze zaken gespecialiseerd en kan
hierdoor goed oordelen over een mogelijke probleemsituatie. Bureau Jeugdzorg zoekt uit wat er
speelt rond het desbetreffende kind en geeft dit door aan de rechter. De rechter beslist over een
eventuele uithuisplaatsing. Dit gebeurt alleen maar als Jeugdzorg duidelijke aanwijzingen ziet van
problemen met het kind of de ouders. De rechter besluit alleen tot uithuisplaatsing als er al situaties
zijn voorgevallen die duidelijk gaan in de richting van ontsporing.2 Als de burgemeester de taak krijgt
om te besluiten of kinderen uit huis geplaatst moeten worden, denk ik dat hij zich eerst moet
specialiseren omdat hij weinig van kinderen en moeilijke thuissituaties afweet. Daarnaast denk ik dat
hij te overhaaste beslissingen gaat maken en kinderen waarschijnlijk te snel uit huis plaats.
Dan mijn effectiviteitsargument. Het is onduidelijk of uithuisplaatsing wel een positief effect heeft.
Uithuisplaatsing is voor het kind en voor de familie een zware ingreep.3 Als je een kind uit zijn
vertrouwde omgeving haalt is het maar de vraag of hij zich hiervan beter gaat voelen. Zeker bij
kinderen die een moeilijke jeugd hebben, is hun naaste omgeving heel belangrijk. Deze moeten we
dus niet zomaar gaan veranderen. Alleen als het echt beter of veiliger is voor het kind, wordt het uit
