H1 Principles of neuroplasticity and behaviour
Introductie
Er is zowel constantheid als variabiliteit in cerebraal functioneren. De variabiliteit houdt in dat het brein
zijn structuur en functioneren kan aanpassen aan de omgevingsdiversiteit.
Breinplasticiteit: veranderingen op vele niveaus in het zenuwstelsel (van moleculair in de genen tot
gedrag). er zijn vijf onderliggende aannames die horen bij breinplasticiteit:
Er is een flexibele basis blueprint voor cerebrale organisatie die wordt gevormd tijdens de ontwikkeling
De blueprint wordt gevormd door ervaring. Het nadeel van flexibiliteit is de mogelijkheid tot errors, het
voordeel is dat het brein complexe skills kan leren.
Cerebrale functies zijn zowel gelokaliseerd als verdeeld
Lokalisatie van functies zorgt voor een beperking van plasticiteit en herstel van functies (functionele
plasticiteit). Bijvoorbeeld taalgebieden zijn verdeeld over de cortex.
Veranderingen in het brein zijn op vele analyseniveaus te zien
Bij het onderzoeken van breinplasticiteit moet er een marker gekozen worden die de onderzoeksvraag
beantwoord. Een marker voor synaptische verandering is dendritische morfologie: hierbij worden
neuronen gemerkt met metaal en het dendritische gebied voor synapsen berekend. Zo kunnen
associaties tussen synapsen en gedrag afgeleid worden. Hoe meer educatie, hoe meer synapsen. Dit
betekent dat er een relatie is tussen ervaring en synaptische organisatie.
Veranderingen door breinplasticiteit moeten een paar dagen aanhouden
Sommige veranderingen in neurale activiteit door breinplasticiteit zijn beperkt. Het moet tenminste een
paar dagen aanhouden om na te kunnen denken over chronische gedragsveranderingen.
Correlatie is geen vier letter woord
Veroorzaakt een drug neurale verandering en daardoor gedragsverandering of andersom? De
correlatie kan gebroken worden om te kijken of het ene kan veranderen zonder het ander te
beïnvloeden, maar dit nog steeds geen bewijs van een causaal verband. We moeten accepteren dat
er een bepaald niveau van ambiguïteit is rondom het precieze mechanisme.
Principes van breinplasticiteit
Als het brein verandert, is dit terug te zien in gedrag
Als neurale netwerken veranderen, kun je dit terug zien in (mentaal) gedrag. Om gedrag te
veranderen moet het brein veranderen.
Plasticiteit vindt plaats in alle zenuwstelsel
Simpele dieren kunnen leren en er zijn pre- en postsynaptische veranderingen te zien die lijken op die
van complexe dieren. Er zijn dus algemene principes over soorten.
Het brein verandert door allerlei ervaringen
Elke ervaring kan het brein potentieel veranderen en sommige ervaringen kunnen het brein langdurig
veranderen. Dit geldt voor elke soort. Neuronale morfologische veranderingen zijn verantwoordelijk
voor gedragsverandering. Voorbeelden van ervaringen zijn sociale ervaring, tactiele stimulatie,
beweging psychoactieve drugs. Drugs veranderen de neuronale morfologie in het cerebrum op
dendritisch en moleculair niveau. Dit is van belang voor revalidatie, waarbij drugs gecombineerd
kunnen worden met gedragstherapie. Ervaringen zijn meer effectief in hermodelleren van neurale
netwerken na een ongeluk, drugs kunnen cerebrale plasticiteit aanzetten om gedragstherapie te
faciliteren.
Introductie
Er is zowel constantheid als variabiliteit in cerebraal functioneren. De variabiliteit houdt in dat het brein
zijn structuur en functioneren kan aanpassen aan de omgevingsdiversiteit.
Breinplasticiteit: veranderingen op vele niveaus in het zenuwstelsel (van moleculair in de genen tot
gedrag). er zijn vijf onderliggende aannames die horen bij breinplasticiteit:
Er is een flexibele basis blueprint voor cerebrale organisatie die wordt gevormd tijdens de ontwikkeling
De blueprint wordt gevormd door ervaring. Het nadeel van flexibiliteit is de mogelijkheid tot errors, het
voordeel is dat het brein complexe skills kan leren.
Cerebrale functies zijn zowel gelokaliseerd als verdeeld
Lokalisatie van functies zorgt voor een beperking van plasticiteit en herstel van functies (functionele
plasticiteit). Bijvoorbeeld taalgebieden zijn verdeeld over de cortex.
Veranderingen in het brein zijn op vele analyseniveaus te zien
Bij het onderzoeken van breinplasticiteit moet er een marker gekozen worden die de onderzoeksvraag
beantwoord. Een marker voor synaptische verandering is dendritische morfologie: hierbij worden
neuronen gemerkt met metaal en het dendritische gebied voor synapsen berekend. Zo kunnen
associaties tussen synapsen en gedrag afgeleid worden. Hoe meer educatie, hoe meer synapsen. Dit
betekent dat er een relatie is tussen ervaring en synaptische organisatie.
Veranderingen door breinplasticiteit moeten een paar dagen aanhouden
Sommige veranderingen in neurale activiteit door breinplasticiteit zijn beperkt. Het moet tenminste een
paar dagen aanhouden om na te kunnen denken over chronische gedragsveranderingen.
Correlatie is geen vier letter woord
Veroorzaakt een drug neurale verandering en daardoor gedragsverandering of andersom? De
correlatie kan gebroken worden om te kijken of het ene kan veranderen zonder het ander te
beïnvloeden, maar dit nog steeds geen bewijs van een causaal verband. We moeten accepteren dat
er een bepaald niveau van ambiguïteit is rondom het precieze mechanisme.
Principes van breinplasticiteit
Als het brein verandert, is dit terug te zien in gedrag
Als neurale netwerken veranderen, kun je dit terug zien in (mentaal) gedrag. Om gedrag te
veranderen moet het brein veranderen.
Plasticiteit vindt plaats in alle zenuwstelsel
Simpele dieren kunnen leren en er zijn pre- en postsynaptische veranderingen te zien die lijken op die
van complexe dieren. Er zijn dus algemene principes over soorten.
Het brein verandert door allerlei ervaringen
Elke ervaring kan het brein potentieel veranderen en sommige ervaringen kunnen het brein langdurig
veranderen. Dit geldt voor elke soort. Neuronale morfologische veranderingen zijn verantwoordelijk
voor gedragsverandering. Voorbeelden van ervaringen zijn sociale ervaring, tactiele stimulatie,
beweging psychoactieve drugs. Drugs veranderen de neuronale morfologie in het cerebrum op
dendritisch en moleculair niveau. Dit is van belang voor revalidatie, waarbij drugs gecombineerd
kunnen worden met gedragstherapie. Ervaringen zijn meer effectief in hermodelleren van neurale
netwerken na een ongeluk, drugs kunnen cerebrale plasticiteit aanzetten om gedragstherapie te
faciliteren.
