Methoden
in
de
immunologie
Productie
van
antilichamen
Voor
veel
methodes
in
de
immunologie
zijn
antilichamen
van
belang.
Meestal
wordt
het
maken
van
antilichamen
op
een
specifiek
eiwit
uitbesteed
aan
andere
laboratoria.
In
zo’n
laboratorium
worden
de
muizen
geïmmuniseerd
en
uiteindelijk
krijg
je
monoklonale
antilichamen.
Op
het
moment
dat
een
muis
antilichamen
gaat
maken,
krijg
je
als
tussenstap
immortal
hybridomas,
dat
zijn
geïmmortaliseerde,
nog
steeds
doorgroeiende
cel
wat
een
fusie-‐cel
is
tussen
een
B-‐cel
(tegen
specifiek
antigen)
en
een
myeloma
(tumorcel).
Deze
immortal
hybridoma
wordt
zodanig
verdunt
dat
er
gemiddeld
maximaal
1
cel
per
well
krijgt
(limiting
dilution),
op
die
manier
krijg
je
een
monoklonaal
antilichaam
en
die
cellen
ga
je
kloneren,
iedere
kloon
krijgt
een
specifiek
antilichaam.
Nadat
het
antilichaam
is
gemaakt,
wordt
er
een
ELISA
uitgevoerd
met
het
antigen
zodat
je
weet
dat
het
antilichaam
specifiek
is
voor
het
antigen.
Nadat
je
het
antilichaam
hebt,
moet
je
het
gaan
zuiveren.
Het
zuiveren
van
antilichamen
gebeurt
met
“affinity
purification”
(affiniteit
zuivering),
hierbij
worden
er
‘bolletjes’
gemaakt
van
sepharose
(steviger
dan
agarose),
deze
bolletjes
worden
geactiveerd
zodat
je
er
iets
aan
kan
binden,
je
kan
dan
het
antilichaam
koppelen
aan
de
sepharose.
Vervolgens
wordt
er
een
mengsel
van
antigenen
bij
het
gekoppelde
antilichaam
gedaan,
hierdoor
zullen
alleen
de
antigenen
binden
waar
het
antilichaam
tegen
gericht
is,
vervolgens
was
je
de
niet
gebonden
antilichamen
weg,
dan
zit
er
aan
het
sepharose
bolletje
alleen
je
antilichaam
gekoppeld
met
het
antigen
en
dan
elueer
je
het
antilichaam
weg.
Het
elueren
terwijl
het
nog
gekoppeld
zit
aan
de
sepharose
kan
door
de
zoutconcentratie,
want
de
zoutconcentratie
bij
de
was-‐stap
is
laag,
maar
als
je
bij
het
elueren
veel
zou
erbij
doet,
gaan
de
ladingen
van
het
zout
competeren
met
je
binding
met
het
antilichaam
en
antigen
en
dan
was
je
het
antilichaam
eraf.
Een
stof
die
veel
wort
gebruikt
voor
het
zuiveren
van
(alle)
antilichamen
is
Proteïne
A.
proteïne
is
een
bacterieel
eiwit
en
daar
bindt
het
constante
deel
van
een
antilichaam
aan,
hiermee
kan
je
dus
antilichaam
zuiveren.
Als
je
proteïne
A
koppelt
aan
sepharose
bolletjes,
kan
je
alle
constante
delen
van
het
antilichaam
zuiveren.
Dit
is
dus
niet
het
zuiveren
van
een
specifiek
antilichaam,
maar
het
zuiveren
van
alle
lichamen
als
je
zeker
weet
dat
er
maar
een
antilichaam
aanwezig
is.
in
de
immunologie
Productie
van
antilichamen
Voor
veel
methodes
in
de
immunologie
zijn
antilichamen
van
belang.
Meestal
wordt
het
maken
van
antilichamen
op
een
specifiek
eiwit
uitbesteed
aan
andere
laboratoria.
In
zo’n
laboratorium
worden
de
muizen
geïmmuniseerd
en
uiteindelijk
krijg
je
monoklonale
antilichamen.
Op
het
moment
dat
een
muis
antilichamen
gaat
maken,
krijg
je
als
tussenstap
immortal
hybridomas,
dat
zijn
geïmmortaliseerde,
nog
steeds
doorgroeiende
cel
wat
een
fusie-‐cel
is
tussen
een
B-‐cel
(tegen
specifiek
antigen)
en
een
myeloma
(tumorcel).
Deze
immortal
hybridoma
wordt
zodanig
verdunt
dat
er
gemiddeld
maximaal
1
cel
per
well
krijgt
(limiting
dilution),
op
die
manier
krijg
je
een
monoklonaal
antilichaam
en
die
cellen
ga
je
kloneren,
iedere
kloon
krijgt
een
specifiek
antilichaam.
Nadat
het
antilichaam
is
gemaakt,
wordt
er
een
ELISA
uitgevoerd
met
het
antigen
zodat
je
weet
dat
het
antilichaam
specifiek
is
voor
het
antigen.
Nadat
je
het
antilichaam
hebt,
moet
je
het
gaan
zuiveren.
Het
zuiveren
van
antilichamen
gebeurt
met
“affinity
purification”
(affiniteit
zuivering),
hierbij
worden
er
‘bolletjes’
gemaakt
van
sepharose
(steviger
dan
agarose),
deze
bolletjes
worden
geactiveerd
zodat
je
er
iets
aan
kan
binden,
je
kan
dan
het
antilichaam
koppelen
aan
de
sepharose.
Vervolgens
wordt
er
een
mengsel
van
antigenen
bij
het
gekoppelde
antilichaam
gedaan,
hierdoor
zullen
alleen
de
antigenen
binden
waar
het
antilichaam
tegen
gericht
is,
vervolgens
was
je
de
niet
gebonden
antilichamen
weg,
dan
zit
er
aan
het
sepharose
bolletje
alleen
je
antilichaam
gekoppeld
met
het
antigen
en
dan
elueer
je
het
antilichaam
weg.
Het
elueren
terwijl
het
nog
gekoppeld
zit
aan
de
sepharose
kan
door
de
zoutconcentratie,
want
de
zoutconcentratie
bij
de
was-‐stap
is
laag,
maar
als
je
bij
het
elueren
veel
zou
erbij
doet,
gaan
de
ladingen
van
het
zout
competeren
met
je
binding
met
het
antilichaam
en
antigen
en
dan
was
je
het
antilichaam
eraf.
Een
stof
die
veel
wort
gebruikt
voor
het
zuiveren
van
(alle)
antilichamen
is
Proteïne
A.
proteïne
is
een
bacterieel
eiwit
en
daar
bindt
het
constante
deel
van
een
antilichaam
aan,
hiermee
kan
je
dus
antilichaam
zuiveren.
Als
je
proteïne
A
koppelt
aan
sepharose
bolletjes,
kan
je
alle
constante
delen
van
het
antilichaam
zuiveren.
Dit
is
dus
niet
het
zuiveren
van
een
specifiek
antilichaam,
maar
het
zuiveren
van
alle
lichamen
als
je
zeker
weet
dat
er
maar
een
antilichaam
aanwezig
is.
