De nieuwe besturingsmodellen:
Een bedreiging of een uitkomst
voor de medische wereld?
Door: Tessa Sipkema
347623
Inhoudsopgave
,Inleiding ----------------------------------------------------------------- 2
1. Onderscheid tussen de besturingsmodellen
------------- 3
1.1 Het samenwerkingsmodel ------------------------------
3
1.2 Het transparantiemodel ---------------------------------
4
2. De driehoeksverhouding
-------------------------------------- 5
2.1 De patiënt ---------------------------------------------------
5
2.2 De zorgaanbieder -----------------------------------------
6
2.2.1 De medisch specialist --------------------------
6
2.2.2 Het bestuur van het ziekenhuis --------------
7
2.3 De zorgverzekeraar ---------------------------------------
7
Conclusie
-------------------------------------------------------------- 8
Literatuurlijst -------------------------------------------------------- 10
1
, INLEIDING
De invoering van de integrale bekostiging wordt niet door iedereen
als uitkomst voor de ziekenhuiszorg beschouwd. Sommige
deskundigen noemen het zelfs een bedreiging voor de kwaliteit en
de continuïteit van de ziekenhuiszorg1. De zorg zou niet gebaat zijn
bij de vorming van de MSB’s. Doordat specialisten in deze structuur
een hoog inkomensniveau nastreven, moet er ook doelmatig worden
gewerkt. Kosten moeten lager en het aantal declarabele
zorgproducten hoger. Een gevolg hiervan kan zijn dat de patiënt
minder aandacht krijgt en zoveel mogelijk werk naar het personeel
in het ziekenhuis wordt doorgeschoven.
Minister Schippers beoogde met de nieuwe regels een wijziging in
het declaratieverkeer door te voeren en de verhoudingen binnen de
ziekenhuizen en zelfstandig behandelcentra te verbeteren2. Het
beheersen van de zorgkosten is nu mede de verantwoordelijkheid
van de medisch specialisten. De zorgverzekeraar zit voortaan alleen
met het ziekenhuis aan de onderhandeltafel. De medisch
specialisten maken met het ziekenhuis onderling afspraken over de
te voeren honoraria en het overige inkomensdeel. Het gaat er niet
meer om hoeveel verrichtingen de medisch specialist uitvoert, maar
het gaat om de geleverde inzet. Commissie Meurs verwachtte dat
veel medisch specialisten de overstap zouden maken naar een
dienstverband met het ziekenhuis3. Een verlies aan fiscale voordelen
wordt als oorzaak genoemd. Hoewel dit ook de bedoeling was van
de Minister, hebben bijna alle vrijgevestigden ervoor gekozen hun
ondernemersstatus te behouden. Medisch specialisten hebben zich
per 1 januari 2015 massaal georganiseerd in een medisch-
specialistisch bedrijf. De dempende werking van inkomens die
Minister Schippers had beoogt lijkt niet te zijn verwezenlijkt4.
1 H. Schaaf, Zorg niet gebaat bij ‘medisch specialistisch bedrijf’, Medisch
Contact, Nr. 01/02 - 08 januari 2015, p. 36-39 en reacties van onder
andere medisch specialisten Harbers en de Waal.
2 Brief van Ministerie van VWS aan Tweede Kamer, Stand van zaken
invoering integrale bekostiging, 31 oktober 2014, p.1.
3 Kamerstukken II 2012/13, 29248, nr. 242.
4 Kamerstukken II 2013/14, 30111, nr. 69, p. 15.
2
Een bedreiging of een uitkomst
voor de medische wereld?
Door: Tessa Sipkema
347623
Inhoudsopgave
,Inleiding ----------------------------------------------------------------- 2
1. Onderscheid tussen de besturingsmodellen
------------- 3
1.1 Het samenwerkingsmodel ------------------------------
3
1.2 Het transparantiemodel ---------------------------------
4
2. De driehoeksverhouding
-------------------------------------- 5
2.1 De patiënt ---------------------------------------------------
5
2.2 De zorgaanbieder -----------------------------------------
6
2.2.1 De medisch specialist --------------------------
6
2.2.2 Het bestuur van het ziekenhuis --------------
7
2.3 De zorgverzekeraar ---------------------------------------
7
Conclusie
-------------------------------------------------------------- 8
Literatuurlijst -------------------------------------------------------- 10
1
, INLEIDING
De invoering van de integrale bekostiging wordt niet door iedereen
als uitkomst voor de ziekenhuiszorg beschouwd. Sommige
deskundigen noemen het zelfs een bedreiging voor de kwaliteit en
de continuïteit van de ziekenhuiszorg1. De zorg zou niet gebaat zijn
bij de vorming van de MSB’s. Doordat specialisten in deze structuur
een hoog inkomensniveau nastreven, moet er ook doelmatig worden
gewerkt. Kosten moeten lager en het aantal declarabele
zorgproducten hoger. Een gevolg hiervan kan zijn dat de patiënt
minder aandacht krijgt en zoveel mogelijk werk naar het personeel
in het ziekenhuis wordt doorgeschoven.
Minister Schippers beoogde met de nieuwe regels een wijziging in
het declaratieverkeer door te voeren en de verhoudingen binnen de
ziekenhuizen en zelfstandig behandelcentra te verbeteren2. Het
beheersen van de zorgkosten is nu mede de verantwoordelijkheid
van de medisch specialisten. De zorgverzekeraar zit voortaan alleen
met het ziekenhuis aan de onderhandeltafel. De medisch
specialisten maken met het ziekenhuis onderling afspraken over de
te voeren honoraria en het overige inkomensdeel. Het gaat er niet
meer om hoeveel verrichtingen de medisch specialist uitvoert, maar
het gaat om de geleverde inzet. Commissie Meurs verwachtte dat
veel medisch specialisten de overstap zouden maken naar een
dienstverband met het ziekenhuis3. Een verlies aan fiscale voordelen
wordt als oorzaak genoemd. Hoewel dit ook de bedoeling was van
de Minister, hebben bijna alle vrijgevestigden ervoor gekozen hun
ondernemersstatus te behouden. Medisch specialisten hebben zich
per 1 januari 2015 massaal georganiseerd in een medisch-
specialistisch bedrijf. De dempende werking van inkomens die
Minister Schippers had beoogt lijkt niet te zijn verwezenlijkt4.
1 H. Schaaf, Zorg niet gebaat bij ‘medisch specialistisch bedrijf’, Medisch
Contact, Nr. 01/02 - 08 januari 2015, p. 36-39 en reacties van onder
andere medisch specialisten Harbers en de Waal.
2 Brief van Ministerie van VWS aan Tweede Kamer, Stand van zaken
invoering integrale bekostiging, 31 oktober 2014, p.1.
3 Kamerstukken II 2012/13, 29248, nr. 242.
4 Kamerstukken II 2013/14, 30111, nr. 69, p. 15.
2
