Een overdosis aan verwarring dankzij Peter Terrin
“Opeens zijn er plottwisten die alles veranderen en je met een what-the-fuck-gevoel
opzadelen dat de rest van de roman geen kans krijgt weg te ebben. Terrin heeft de lezer in
zijn greep” (Amsterdammer, z.d.). De perfecte roman beschikt over een personage met een
strevend karakter, een intrige zonder toeval en een goede documentatie (Rosenboom,
2017). Of ‘Patricia’ aan de perfecte roman voldoet daar zijn de meeste meningen het met
elkaar over eens. Het is een verwarrend boek, maar voldoet het aan de voorwaarden voor
een ideale roman volgens Thomas Rosenboom?
In ‘Patricia’ (Terrin, 2018) is er sprake van een identiteitswisseling. Astrid verlaat plotseling
haar gezin wanneer haar telefoon in bad valt. Ze rijdt met haar auto naar de snelweg, maar
hier beseft ze wat ze aan het doen is en keert terug naar haar huis. Daar ziet ze de auto van
haar man op de oprit staan. Ze blijft achter een bosje staan en kijkt wat er rondom het huis
gebeurt. Telkens als Astrid wegrijdt, twijfelt ze aan haar daad en rijdt ze terug. Als ze
uiteindelijk toch wegrijdt, ontmoet ze een leuke man, Roman. Ze hebben een paar keer seks,
maar daar blijft het ook bij. Op een gegeven moment ziet ze een opsporingsbericht van
zichzelf en even later ook een rouwadvertentie. In het tweede deel van het boek is Astrid
terug in het huis, maar David (haar man) is veranderd; zijn neus staat scheef. Astrid heet
vanaf nu ook geen Astrid meer, maar Patricia. De eerste paar dagen is ze erg verward en kan
ze zich weinig herinneren van de afgelopen dagen. Het verhaal eindigt in het vakantiehuisje
waar David haar over verteld heeft, maar waar Patricia niets meer van weet.
Volgens Thomas Rosenboom (Rosenboom, 2017) speelt documentatie een grote rol
in een ideale roman. In het boek van Terrin zijn bepaalde gedeeltes gedetailleerd beschreven
waardoor je de situatie beter kan voorstellen. In het begin van het boek blijft Astrid
verschuild achter een struik kijken naar haar oude huis. De plek waar Astrid zich verstopt
wordt uitvoerig beschreven waardoor je een goed beeld kan schetsen van de omgeving. Ook
het vakantiehuisje wordt tot in het detail beschreven. Aan deze eis voor een ideale roman
voldoet ‘Patricia’ dus wel, maar in hoeverre is het documenteren echt zo belangrijk als
Rosenboom stelt? “Feitelijke betrouwbaarheid is onderdeel van het pact tussen schrijver en
lezer, en wanneer die geschonden wordt verandert het boek op slag van een kunstwerk in
een mensenwerk” (Rosenboom, 2017). In een interview vertelt Gerrit Krol: “Documenteren
is leuk werk, maar ook tamelijk nutteloos” (Krol, 2002).
Krol heeft naast documentatie ook een andere visie als het gaat om het verhaal van
een roman. Krol (2002) vindt dat het verhaal niet per se op het einde logisch hoeft te zijn,
het mag de lezer aan het denken zetten. In het boek gebeuren veel dingen die het verhaal
verdraaien, waardoor je op het einde niet meer zo goed snapt wat je nu eigenlijk gelezen
hebt. Zo is er een stukje in het boek waar Astrid haar eigen begrafenis voor zich ziet. “In mijn
kist voelde ik hoe ik wiegend aan de touwen in de grond werd gelaten. Ik lag op mijn zij, met
opgetrokken knieën” (Terrin, 2018). Je wordt achtergelaten met veel vragen. Is Astrid dan
toch echt overleden, of hallucineert ze alles? Stelt de houding in de kist een foetushouding
voor, een teken van wedergeboorte, zoals het in deel twee verder gaat? Ook zie je de
identiteitswisseling totaal niet aankomen, wat volgens Rosenboom niet hoort in het verhaal
van een ideale roman. “Pech en toeval horen in literatuur en andere serieuze spelen niet
thuis” (Rosenboom, 2017). Deze punten worden op de eerste bladzijde van het boek al
overtreden. Astrid laat per ongeluk haar telefoon in het bad vallen waardoor ze even van alle
“Opeens zijn er plottwisten die alles veranderen en je met een what-the-fuck-gevoel
opzadelen dat de rest van de roman geen kans krijgt weg te ebben. Terrin heeft de lezer in
zijn greep” (Amsterdammer, z.d.). De perfecte roman beschikt over een personage met een
strevend karakter, een intrige zonder toeval en een goede documentatie (Rosenboom,
2017). Of ‘Patricia’ aan de perfecte roman voldoet daar zijn de meeste meningen het met
elkaar over eens. Het is een verwarrend boek, maar voldoet het aan de voorwaarden voor
een ideale roman volgens Thomas Rosenboom?
In ‘Patricia’ (Terrin, 2018) is er sprake van een identiteitswisseling. Astrid verlaat plotseling
haar gezin wanneer haar telefoon in bad valt. Ze rijdt met haar auto naar de snelweg, maar
hier beseft ze wat ze aan het doen is en keert terug naar haar huis. Daar ziet ze de auto van
haar man op de oprit staan. Ze blijft achter een bosje staan en kijkt wat er rondom het huis
gebeurt. Telkens als Astrid wegrijdt, twijfelt ze aan haar daad en rijdt ze terug. Als ze
uiteindelijk toch wegrijdt, ontmoet ze een leuke man, Roman. Ze hebben een paar keer seks,
maar daar blijft het ook bij. Op een gegeven moment ziet ze een opsporingsbericht van
zichzelf en even later ook een rouwadvertentie. In het tweede deel van het boek is Astrid
terug in het huis, maar David (haar man) is veranderd; zijn neus staat scheef. Astrid heet
vanaf nu ook geen Astrid meer, maar Patricia. De eerste paar dagen is ze erg verward en kan
ze zich weinig herinneren van de afgelopen dagen. Het verhaal eindigt in het vakantiehuisje
waar David haar over verteld heeft, maar waar Patricia niets meer van weet.
Volgens Thomas Rosenboom (Rosenboom, 2017) speelt documentatie een grote rol
in een ideale roman. In het boek van Terrin zijn bepaalde gedeeltes gedetailleerd beschreven
waardoor je de situatie beter kan voorstellen. In het begin van het boek blijft Astrid
verschuild achter een struik kijken naar haar oude huis. De plek waar Astrid zich verstopt
wordt uitvoerig beschreven waardoor je een goed beeld kan schetsen van de omgeving. Ook
het vakantiehuisje wordt tot in het detail beschreven. Aan deze eis voor een ideale roman
voldoet ‘Patricia’ dus wel, maar in hoeverre is het documenteren echt zo belangrijk als
Rosenboom stelt? “Feitelijke betrouwbaarheid is onderdeel van het pact tussen schrijver en
lezer, en wanneer die geschonden wordt verandert het boek op slag van een kunstwerk in
een mensenwerk” (Rosenboom, 2017). In een interview vertelt Gerrit Krol: “Documenteren
is leuk werk, maar ook tamelijk nutteloos” (Krol, 2002).
Krol heeft naast documentatie ook een andere visie als het gaat om het verhaal van
een roman. Krol (2002) vindt dat het verhaal niet per se op het einde logisch hoeft te zijn,
het mag de lezer aan het denken zetten. In het boek gebeuren veel dingen die het verhaal
verdraaien, waardoor je op het einde niet meer zo goed snapt wat je nu eigenlijk gelezen
hebt. Zo is er een stukje in het boek waar Astrid haar eigen begrafenis voor zich ziet. “In mijn
kist voelde ik hoe ik wiegend aan de touwen in de grond werd gelaten. Ik lag op mijn zij, met
opgetrokken knieën” (Terrin, 2018). Je wordt achtergelaten met veel vragen. Is Astrid dan
toch echt overleden, of hallucineert ze alles? Stelt de houding in de kist een foetushouding
voor, een teken van wedergeboorte, zoals het in deel twee verder gaat? Ook zie je de
identiteitswisseling totaal niet aankomen, wat volgens Rosenboom niet hoort in het verhaal
van een ideale roman. “Pech en toeval horen in literatuur en andere serieuze spelen niet
thuis” (Rosenboom, 2017). Deze punten worden op de eerste bladzijde van het boek al
overtreden. Astrid laat per ongeluk haar telefoon in het bad vallen waardoor ze even van alle
