Column
Vijf dagen in de week, elke ochtend moet het gebeuren: naar school fietsen. Of het nu regent, stormt
of zelfs vriest.
Om 7 uur opstaan om dan vervolgens om 8 uur weg te fietsen. Je bent een half uur lang bezig
geweest met je haar en make up en de seconde dat je naar buiten gaat, is er niks moois meer van
over. Wind, die je haar in de knoop waait en regen, die je make up laat uitlopen. Dit zorgt er dus voor
dat je op school aankomt met zwarte strepen over je hele gezicht en je haar in de vorm van een
vogelnest. Tijdens het fietsen doet alles pijn, je handen, je oren, je voeten, je enkels. Het voelt alsof
heel je lichaam bevriest, zelfs met winterjas, handschoenen, sjaal en muts.
Je bent aan het fietsen, het waait en het regent. Door de wind voelt je natte gezicht nog kouder aan.
Je broek is helemaal nat en in je schoenen staat een plasje water. Je had natuurlijk ook een
regenbroek aan kunnen doen, maar dat ziet er ook niet al te charmant uit. Je weet dat je nu de hele
dag met een natte broek en natte sokken zit en je het dus de hele dag koud gaat hebben. Ook besef
je je dat je ook nog ooit terug moet fietsen, waar je al begint met koude natte kleren en je je dus gaat
afvragen of het überhaupt wel nut heeft als je je natte jas en handschoenen aan doet.
En nu denk je, dat dit alleen een probleem is in de winter en herfst. Nou dat is niet zo. Fietsen met
temperaturen hoger dan 25 graden is ook niet leuk. Je hebt het al snikheet voordat je überhaupt je
straat uit bent. Een korte broek zou lekker zijn voor op de fiets, maar daar is het op school weer te
koud voor, dus wat doe je dan aan?
Dan heb je ook nog van die vliegjes die de hele tijd of in je mond, of in je ogen vliegen, waarna je de
volgende 10 minuten niks meer kan zien. Je ogen doen ontzettend veel pijn en beginnen te tranen.
Met een oog zie je al helemaal niks meer door het vliegje maar door de tranen zie je met je andere
oog ook niks meer. Je probeert het vliegje eerst fietsend uit je oog te halen, maar al gauw merk je dat
je als je niks ziet lastig op de weg kunt letten en fatsoenlijk kunt blijven fietsen. Dit betekent dus dat
je helemaal aan de kant stil moet gaan staan om dat stomme vliegje uit je oog te halen. Als dit dan
eindelijk gelukt is doen vaak je ogen nog steeds pijn door het wrijven.
Jullie herkennen vast ook wel van die momenten dat er iemand super langzaam voor je fietst en je
dus besluit deze persoon in te halen. Maar op het moment dat je aan het inhalen bent, gaat deze
persoon ineens 10 keer zo snel fietsen en is het bijna onmogelijk om in te halen. Maar ja, je fietst nu
al naast diegene, nu moet je wel. Ze maken er vaak echt een wedstrijd van, secondenlang fiets je
letterlijk naast diegene, dan voel je pas de stress. En wanneer je er dan eindelijk langs bent, kun je
ook niet bijkomen van de fiets sprint, want je moet door blijven fietsen, anders word je natuurlijk
meteen weer terug ingehaald. Dit betekent dus dat je de komende 5 minuten in dit tempo moet
blijven fietsen. Verschrikkelijk.
Dan ben je eindelijk bijna op school aangekomen, moeten die kinderen van de basisschool zo nodig
oversteken en gaan de klaarovers precies voor je neus dicht, altijd precies wanneer je haast hebt. En
het is ook niet dat die kinderen denken ‘oh, laat ik snel oversteken want er wachten mensen’, nee
hoor ze nemen gewoon alle tijd die ze kunnen nemen.
Na minuten wachten laten ze je er eindelijk langs en kom je bij de fietsenstalling aan, maar waar zet
je je fiets neer? De hele fietsenstalling staat vol, de bel is al gegaan, dus tijd om een plek te zoeken is
Vijf dagen in de week, elke ochtend moet het gebeuren: naar school fietsen. Of het nu regent, stormt
of zelfs vriest.
Om 7 uur opstaan om dan vervolgens om 8 uur weg te fietsen. Je bent een half uur lang bezig
geweest met je haar en make up en de seconde dat je naar buiten gaat, is er niks moois meer van
over. Wind, die je haar in de knoop waait en regen, die je make up laat uitlopen. Dit zorgt er dus voor
dat je op school aankomt met zwarte strepen over je hele gezicht en je haar in de vorm van een
vogelnest. Tijdens het fietsen doet alles pijn, je handen, je oren, je voeten, je enkels. Het voelt alsof
heel je lichaam bevriest, zelfs met winterjas, handschoenen, sjaal en muts.
Je bent aan het fietsen, het waait en het regent. Door de wind voelt je natte gezicht nog kouder aan.
Je broek is helemaal nat en in je schoenen staat een plasje water. Je had natuurlijk ook een
regenbroek aan kunnen doen, maar dat ziet er ook niet al te charmant uit. Je weet dat je nu de hele
dag met een natte broek en natte sokken zit en je het dus de hele dag koud gaat hebben. Ook besef
je je dat je ook nog ooit terug moet fietsen, waar je al begint met koude natte kleren en je je dus gaat
afvragen of het überhaupt wel nut heeft als je je natte jas en handschoenen aan doet.
En nu denk je, dat dit alleen een probleem is in de winter en herfst. Nou dat is niet zo. Fietsen met
temperaturen hoger dan 25 graden is ook niet leuk. Je hebt het al snikheet voordat je überhaupt je
straat uit bent. Een korte broek zou lekker zijn voor op de fiets, maar daar is het op school weer te
koud voor, dus wat doe je dan aan?
Dan heb je ook nog van die vliegjes die de hele tijd of in je mond, of in je ogen vliegen, waarna je de
volgende 10 minuten niks meer kan zien. Je ogen doen ontzettend veel pijn en beginnen te tranen.
Met een oog zie je al helemaal niks meer door het vliegje maar door de tranen zie je met je andere
oog ook niks meer. Je probeert het vliegje eerst fietsend uit je oog te halen, maar al gauw merk je dat
je als je niks ziet lastig op de weg kunt letten en fatsoenlijk kunt blijven fietsen. Dit betekent dus dat
je helemaal aan de kant stil moet gaan staan om dat stomme vliegje uit je oog te halen. Als dit dan
eindelijk gelukt is doen vaak je ogen nog steeds pijn door het wrijven.
Jullie herkennen vast ook wel van die momenten dat er iemand super langzaam voor je fietst en je
dus besluit deze persoon in te halen. Maar op het moment dat je aan het inhalen bent, gaat deze
persoon ineens 10 keer zo snel fietsen en is het bijna onmogelijk om in te halen. Maar ja, je fietst nu
al naast diegene, nu moet je wel. Ze maken er vaak echt een wedstrijd van, secondenlang fiets je
letterlijk naast diegene, dan voel je pas de stress. En wanneer je er dan eindelijk langs bent, kun je
ook niet bijkomen van de fiets sprint, want je moet door blijven fietsen, anders word je natuurlijk
meteen weer terug ingehaald. Dit betekent dus dat je de komende 5 minuten in dit tempo moet
blijven fietsen. Verschrikkelijk.
Dan ben je eindelijk bijna op school aangekomen, moeten die kinderen van de basisschool zo nodig
oversteken en gaan de klaarovers precies voor je neus dicht, altijd precies wanneer je haast hebt. En
het is ook niet dat die kinderen denken ‘oh, laat ik snel oversteken want er wachten mensen’, nee
hoor ze nemen gewoon alle tijd die ze kunnen nemen.
Na minuten wachten laten ze je er eindelijk langs en kom je bij de fietsenstalling aan, maar waar zet
je je fiets neer? De hele fietsenstalling staat vol, de bel is al gegaan, dus tijd om een plek te zoeken is
