Hoofdstuk 10 - De Tweede Wereldoorlog
Paragraaf 1 Oorzaken van de Tweede Wereldoorlog
Hitler, Duitsland wordt gezien als de hoofdschuldige aan de oorlog, maar Engeland, Frankrijk
en de Sovjet-Unie zijn medeverantwoordelijk. Hitler wilde de ‘leefruimte’ uitbreiden naar
Oost-Europa. De andere landen lieten dit gebeuren. Door aan bepaalde eisen van Hitler
tegemoet te komen dachten de Franse en Engelse leiders de vrede te behouden. Ook
maakte Stalin de weg vrij voor Hitler door een verdrag waarmee Duitsland Polen kon
aanvallen.
Anderen vinden dat de schuld eerder bij Frankrijk of Engeland ligt. Het Verdrag van Versailles
was de belangrijkste oorzaak voor het uitbreken van de oorlog. Ook hadden de landen
eerder in moeten grijpen toen Duitsland zijn rijk probeerde te vergroten. Verder hadden de
landen de Sovjet-Unie meer moeten vertrouwen waardoor het verdrag met Duitsland zou
kunnen worden voorkomen.
De oorzaak ligt volgens anderen weer bij Hitler en zijn politieke ideeën, want Engeland en
Frankrijk hadden een schuldgevoel door het Verdrag van Versailles en zouden hierdoor
Duitsland meer zijn gang laten gaan. Op de conferentie van München gaven ze Duitsland dan
ook gelijk en vonden ze dat het zelfbeschikkingsrecht weer moest gaan gelden. Ook wanneer
de landen hard hadden opgetreden tegen Hitler had dit tot een oorlog geleid. Engeland en
Frankrijk hadden de Eerste Wereldoorlog nog vers in het geheugen zitten en probeerde dan
ook te voorkomen dat dit weer zou gebeuren. Ten slotte was het wantrouwen tegenover de
Sovjet-Unie rechtvaardig. Het communisme was namelijk gevaarlijk voor het Westerse
kapitalisme.
Paragraaf 2 Het militaire verloop van de Tweede Wereldoorlog
Na de aanval van het Duitse leger op Polen (1 september 1939) verklaarden Engeland en
Frankrijk de oorlog aan Duitsland. Dit was een verrassing voor Duitsland. Ze besloten over
gaan tot een Blitzkrieg (snelle veroveringsoorlog). Zo konden ze in het Westen snel weer
vrede creëren en daarna de Sovjet-Unie te veroveren. In 1940 veroverde het Duitse leger
Denemarken, Noorwegen, Nederland, België en een groot deel van Frankrijk. Als reactie
hierop sloot Frankrijk een wapenstilstand en verbrak het bondgenootschap met Engeland.
Engeland stond er alleen voor. Duitsland verloor uiteindelijk de slag om Engeland (juli-
oktober 1940).
Nadat in december 1941 Japan een deel van de vloot van de Verenigde Staten bij Pearl
Harbor had vernietigd, gingen de Verenigde Staten deelnemen aan de oorlog. Het
economisch overwicht van de Geallieerden (VS, Engeland en SU) ging steeds zwaarder
wegen aan het front. Hierdoor moesten de Centralen (Duitsland, Italië en Japan)
langzaamaan steeds meer van hun veroveringen prijsgeven.
In juni 1941 brak Duitsland het niet-aanvalsverdrag en opende de aanval op de Sovjet-Unie.
De Duitse oorlog tegen Polen was binnen 2 jaar uitgegroeid tot een algemene Europese
oorlog. Duitsland behaalde grote overwinningen, maar kon Leningrad, Moskou en Stalingrad
niet innemen. De Duitse bezettingspolitiek in Oost-Europa verschilde sterk van die in West-
Europa. In West-Europa hoopte de bezetter de bevolking door nazificatie voor het nazisme
te kunnen winnen. In Oost-Europa verbonden de nazi’s een radicaal anticommunisme met
hun racistisch wereldbeeld. Na de Duitse nederlaag in Stalingrad in februari 1943 werd het
Duitse leger steeds verder teruggetrokken.
Paragraaf 1 Oorzaken van de Tweede Wereldoorlog
Hitler, Duitsland wordt gezien als de hoofdschuldige aan de oorlog, maar Engeland, Frankrijk
en de Sovjet-Unie zijn medeverantwoordelijk. Hitler wilde de ‘leefruimte’ uitbreiden naar
Oost-Europa. De andere landen lieten dit gebeuren. Door aan bepaalde eisen van Hitler
tegemoet te komen dachten de Franse en Engelse leiders de vrede te behouden. Ook
maakte Stalin de weg vrij voor Hitler door een verdrag waarmee Duitsland Polen kon
aanvallen.
Anderen vinden dat de schuld eerder bij Frankrijk of Engeland ligt. Het Verdrag van Versailles
was de belangrijkste oorzaak voor het uitbreken van de oorlog. Ook hadden de landen
eerder in moeten grijpen toen Duitsland zijn rijk probeerde te vergroten. Verder hadden de
landen de Sovjet-Unie meer moeten vertrouwen waardoor het verdrag met Duitsland zou
kunnen worden voorkomen.
De oorzaak ligt volgens anderen weer bij Hitler en zijn politieke ideeën, want Engeland en
Frankrijk hadden een schuldgevoel door het Verdrag van Versailles en zouden hierdoor
Duitsland meer zijn gang laten gaan. Op de conferentie van München gaven ze Duitsland dan
ook gelijk en vonden ze dat het zelfbeschikkingsrecht weer moest gaan gelden. Ook wanneer
de landen hard hadden opgetreden tegen Hitler had dit tot een oorlog geleid. Engeland en
Frankrijk hadden de Eerste Wereldoorlog nog vers in het geheugen zitten en probeerde dan
ook te voorkomen dat dit weer zou gebeuren. Ten slotte was het wantrouwen tegenover de
Sovjet-Unie rechtvaardig. Het communisme was namelijk gevaarlijk voor het Westerse
kapitalisme.
Paragraaf 2 Het militaire verloop van de Tweede Wereldoorlog
Na de aanval van het Duitse leger op Polen (1 september 1939) verklaarden Engeland en
Frankrijk de oorlog aan Duitsland. Dit was een verrassing voor Duitsland. Ze besloten over
gaan tot een Blitzkrieg (snelle veroveringsoorlog). Zo konden ze in het Westen snel weer
vrede creëren en daarna de Sovjet-Unie te veroveren. In 1940 veroverde het Duitse leger
Denemarken, Noorwegen, Nederland, België en een groot deel van Frankrijk. Als reactie
hierop sloot Frankrijk een wapenstilstand en verbrak het bondgenootschap met Engeland.
Engeland stond er alleen voor. Duitsland verloor uiteindelijk de slag om Engeland (juli-
oktober 1940).
Nadat in december 1941 Japan een deel van de vloot van de Verenigde Staten bij Pearl
Harbor had vernietigd, gingen de Verenigde Staten deelnemen aan de oorlog. Het
economisch overwicht van de Geallieerden (VS, Engeland en SU) ging steeds zwaarder
wegen aan het front. Hierdoor moesten de Centralen (Duitsland, Italië en Japan)
langzaamaan steeds meer van hun veroveringen prijsgeven.
In juni 1941 brak Duitsland het niet-aanvalsverdrag en opende de aanval op de Sovjet-Unie.
De Duitse oorlog tegen Polen was binnen 2 jaar uitgegroeid tot een algemene Europese
oorlog. Duitsland behaalde grote overwinningen, maar kon Leningrad, Moskou en Stalingrad
niet innemen. De Duitse bezettingspolitiek in Oost-Europa verschilde sterk van die in West-
Europa. In West-Europa hoopte de bezetter de bevolking door nazificatie voor het nazisme
te kunnen winnen. In Oost-Europa verbonden de nazi’s een radicaal anticommunisme met
hun racistisch wereldbeeld. Na de Duitse nederlaag in Stalingrad in februari 1943 werd het
Duitse leger steeds verder teruggetrokken.
