Samenvatting Introductie tot kinesitherapie

Hoofdstuk 11: Het kinesitherapeutisch onderzoek
11.1 Opbouw van een kinesitherapeutisch onderzoek
1. Anamnese (= vraaggesprek) – ‘ wat ga je aan deze patiënt vragen?’ –
belangrijkste is waarom je die vraag stelt
2. Inspectie
3. Oriënterende palpatie
4. Basisonderzoek: actief-, passief- en weerstandsonderzoek
5. Toegevoegd onderzoek


11.1.1 De anamnese
 Anamnese = eerste en belangrijkste stap van het kinesitherapeutisch
onderzoek
 Doel: informatie verzamelen over het klachtenpatroon van de patiënt
 Gebeurt via gerichte vragen die leiden tot de kinesitherapeutische
diagnose
 Aandacht voor zowel verbale als non-verbale communicatie
 Ervaren therapeuten -> hypothese-gestuurde anamnese
 De anamnese moet plaatsvinden in een rustige, veilige omgeving waar de
patiënt zich gehoord voelt
 De therapeut moet een goede balans vinden tussen open en suggestieve
vragen
 De hulpvraag van de patiënt moet duidelijk worden en concreet
geformuleerd zijn
 Doelen moeten realistisch en SMART (= specifiek, meetbaar, acceptabel,
realistisch, tijdsgebonden) zijn
 Inventarisatie van de hulpvraag binnen het kader van de ICF is essentieel
voor het afstemmen van het revalidatieproces
 De informatie van de anamnese helpt bij het begrijpen van de
verwachtingen en het herstelproces van de patiënt


11.1.1.1 Algemene anamnese
 Vragen naar administratieve zaken
 Vragen naar geboortedatum, aders, telefoonnummer patiënt, beroep, ICE
…
 Vragen naar sociale en familiale context


11.1.1.2 Specifieke anamnese
De 6 verschillende parallelle denkpistes:
1. Risico-inschatting
2. Pijnmechanismen
3. Tijdslijn
4. Structuur
5. Weefselmechanismen
6. Persoonlijke en omgevingsfactoren

,Risico-inschatting:
 Rode vlaggen: absolute contra-indicatie: mogelijke tekenen van een
ernstige of levensbedreigende medische aandoening – je mag de patiënt
niet behandelen
- Voorbeelden: ’s Nacht zweten, wakker worden van de pijn … ->
symptomen van ernstige problemen
 Oranje vlaggen: psychiatrische of psychologische problemen die herstel
kunnen belemmeren – je mag er mee beginnen maar je moet oppassen
- Voorbeelden: ernstige depressie, angststoornissen …
 Groene vlaggen: gunstige factoren voor herstel, weinig of geen risico’s – er
is geen probleem
- Voorbeeld: goede motivatie voor herstel, geen aanwijzingen voor
ernstige pathologie …


Pijnmechanismen:
 Nociceptieve pijn:
- Ontstaat door weefselschade of dreigende weefselschade
- Veroorzaakt door: activatie van nociceptoren = pijnreceptoren (sturen
signalen naar zenuwstelsel bij prikkels) (sommige patiënten hebben
slechte pijnreceptoren -> ervaren weinig pijn.)
- Hoeveelheid pijn = ernst van de weefselschade
- Veroorzaakt door: inflammatoir (na enkele dagen), mechanisch (na val,
compressie, directe pijn) of ischemisch proces (te weinig doorbloeding,
als je lang met je benen gekruist zit -> minder doorbloeding ->
tinteling -> vage klachten)
- Inflammatie = ontsteking = reactie van het lichaam op weefselschade
– doel? Beschermen van het lichaam, opruimen van beschadigd
weefsel + starten van herstel
- 5 symptomen van inflammatie: roodheid, zwelling, warmte, pijn en
functieverlies
- Inflammatie is absoluut noodzakelijk, anders geen goede genezing
- Pees = wit omdat er weinig bloed is -> als je die scheurt -> weinig
doorbloeding, weinig inflammatie dus minder goeie genezing, bij de
spier is dit niet zo


 Neuropatische pijn:
- Ontstaat door: schade of een ziekte van het zenuwstelsel zelf
(probleem in: zenuwbanen, ruggenmerg of hersenen)
- Pijn = uitstralende pijn in de dermatomen (= huidstrook die verbonden
is met een specifieke zenuw die uit het ruggenmerg komt)
- Voorbeeld: bij een patiënt met tintelingen in de duim en onderarm –
denk aan de C6-wortel
- Kenmerken neuropatische pijn: brandend, tintelend, elektrisch,
overgevoeligheid ….

, - Is meestal in het perifeer zenuwstelsel
- als u zenuwen helemaal beschadigd = nul kracht want zenuwen laten
spieren bewegen


 Nociplastische pijn:
- Ontstaan door: verstoorde werking van pijnsignalen in het zenuwstelsel
- Een prikkel die eigenlijk geen pijn mag aangegeven, geef toch pijn
- Geen duidelijke oorzaak in weefsel of zenuwen – moeilijk te lokaliseren
- Pijn -> meest voorkomende klacht, maar is iets subjectief
- De pijndrempel ligt veel lager dan bij ons. We moeten de patiënt
centraal gaan behandelen = centrale sensitisatie. Voorbeeld:
chronische lage rugpijn – patiënt heeft veel meer pijn door de schade
dan dat de schade zou mogen geven
- Vaak wordt veronderstelt dat de patiënten met chronische pijn,
nociplastische pijn (komt vaak voor bij chronische letsels) hebben.
- Je lichaam weet ook dat in stresssituatie pijn niet prioritair is
- Pijn beschermd tegen gevaarlijke situaties. Bij geen pijn zou je
bijvoorbeeld met een gebroken been blijven rondlopen


Tijdslijn:
 Er wordt onderscheidt gemaakt tussen acute, subacute en chronische
letsels
- Acute pijn = de hoeveelheid pijn = de hoeveelheid weefselschade –
alarmsignaal (0-6w)
- Subacute pijn = overgang tussen acute en chronische pijn (6-12w)
- Chronische pijn = pijn is niet meer functioneel, de hoeveelheid pijn is
niet gerelateerd aan de hoeveelheid schade (> 12w)
- Recurrente pijn = pijn die steeds terugkeert in episodes – niet continu
aanwezig – komt vaak voor bij complexe aandoeningen die een cyclisch
verloop vertonen (voorbeeld: menstruatiepijn)
 3 zaken dienen geëvalueerd te worden in functie van irriteerbaarheid
- De intensiteit van de activiteit die klachten uitlokt
- De ernst van de uitgeklokte klachten
- De duur alvorens deze klachten terug verdwijnen




Structuur: