Samenvatting hoofdstuk 1, Hoofdstukken sociaal recht (2021)
1.1
Onzelfstandige beroepsbevolking: mensen met een betaalde baan deze bevinden zich
tijdens het werk in een afhankelijkheidspositie ten opzichte van de werkgever de
werkgever heeft het recht om instructies te geven aan zijn ondergeschikten deze groep
mensen kunnen in 3 categorieën worden geplaatst:
Private sector: werkzaam in het bedrijfsleven.
Publieke sector: ambtenaren in dienst van de overheid (bij een provincie of gemeente
bv.).
Semipublieke sector: deze zijn verbonden aan organisaties en instellingen binnen de
private sector deze zijn financieel afhankelijk van de overheid (personeel ziekenhuis,
onderwijs, buurthuizen en omroep).
Zij die onder zelfstandige beroepsbevolking horen, zijn tijdens de uitoefening van hun
werkzaamheden niet onderworpen aan opdrachten van anderen veel zzp’ers (zelfstandige
zonder personeel), deze werken voor zichzelf en heeft geen werknemers in dienst zzp’ers
minder rechten dan een werknemer, maar de wetgever wil hier verandering in brengen.
Sociaal recht: heeft betrekking op de rechtspositie van de werknemer (uit de onzelfstandige
beroepsbevolking, in de private sector/ het bedrijfsleven), ambtenaren (in de publieke
sector) en de werknemer in de semipublieke sector het verband tussen deze groepen is
dat deze allemaal in ondergeschiktheid arbeid verrichten (werkgever geeft werk wat hun
moeten verrichten).
1 januari 2020 Wet normalisering rechtspositie ambtenaren (Wnra): het overgrote deel van
ambtenaren valt nu onder het arbeidsrecht dat ook geldt voor werknemers in de private
sector (dus geen eigen juridische behandelingen meer) de ambtenaren wet blijft nog wel
van toepassing voor werknemers in de publieke sector.
Een aantal groepen ambtenaren valt niet onder het gewonde arbeidsrecht voor hen
blijf dus een bijzondere regeling gelden (rechters, politie en defensie).
Maar er zijn altijd weer uitzonderingen;
Wet normering verzolingen topfunctionarissen (WNT): bepaald dat iemand in de
publieke en semipublieke sector per jaar meer mag verdienen dan een bepaald
maximumbedrag (de Balkenende norm) deze wet geldt dan weer niet in de private
sector.
1.2
Het Burgerlijk Wetboek (BW): een belangrijke vindplaats van rechtsregels die de verhouding
tussen de individuele werkgever en werknemer (ook met betrekking tot ambtenaren)
regelen).
6 belangrijke rechtsbronnen:
1. Arbeidsovereenkomstenrecht:
Wet flexibiliteit en zekerheid: enerzijds werkgevers mogelijk maken flexibeler en
slagvaardiger over personeel beschikken, anderzijds meer bescherming voor
kwetsbare groepen op de arbeidsmarkt (oproep/uitzendkrachten) deze hebben dus
meer zekerheid.
Wet werk en zekerheid (WWZ): eerst een halt toeroepen aan de ontwikkeling dat
steeds minder mensen een vast arbeidscontracten krijgen en als tweede moest er
een einde komen aan ongewenste ontwikkelingen op het terrein van het
ontslagrecht en als derde moesten de overheidsuitgaven verminderd worden.
De Wet arbeidsmarkt in balans (Wab): de niet gehaalde doelstellingen van de WWZ
alsnog realiseren
2. Vermogensrecht in het algemeen:
1.1
Onzelfstandige beroepsbevolking: mensen met een betaalde baan deze bevinden zich
tijdens het werk in een afhankelijkheidspositie ten opzichte van de werkgever de
werkgever heeft het recht om instructies te geven aan zijn ondergeschikten deze groep
mensen kunnen in 3 categorieën worden geplaatst:
Private sector: werkzaam in het bedrijfsleven.
Publieke sector: ambtenaren in dienst van de overheid (bij een provincie of gemeente
bv.).
Semipublieke sector: deze zijn verbonden aan organisaties en instellingen binnen de
private sector deze zijn financieel afhankelijk van de overheid (personeel ziekenhuis,
onderwijs, buurthuizen en omroep).
Zij die onder zelfstandige beroepsbevolking horen, zijn tijdens de uitoefening van hun
werkzaamheden niet onderworpen aan opdrachten van anderen veel zzp’ers (zelfstandige
zonder personeel), deze werken voor zichzelf en heeft geen werknemers in dienst zzp’ers
minder rechten dan een werknemer, maar de wetgever wil hier verandering in brengen.
Sociaal recht: heeft betrekking op de rechtspositie van de werknemer (uit de onzelfstandige
beroepsbevolking, in de private sector/ het bedrijfsleven), ambtenaren (in de publieke
sector) en de werknemer in de semipublieke sector het verband tussen deze groepen is
dat deze allemaal in ondergeschiktheid arbeid verrichten (werkgever geeft werk wat hun
moeten verrichten).
1 januari 2020 Wet normalisering rechtspositie ambtenaren (Wnra): het overgrote deel van
ambtenaren valt nu onder het arbeidsrecht dat ook geldt voor werknemers in de private
sector (dus geen eigen juridische behandelingen meer) de ambtenaren wet blijft nog wel
van toepassing voor werknemers in de publieke sector.
Een aantal groepen ambtenaren valt niet onder het gewonde arbeidsrecht voor hen
blijf dus een bijzondere regeling gelden (rechters, politie en defensie).
Maar er zijn altijd weer uitzonderingen;
Wet normering verzolingen topfunctionarissen (WNT): bepaald dat iemand in de
publieke en semipublieke sector per jaar meer mag verdienen dan een bepaald
maximumbedrag (de Balkenende norm) deze wet geldt dan weer niet in de private
sector.
1.2
Het Burgerlijk Wetboek (BW): een belangrijke vindplaats van rechtsregels die de verhouding
tussen de individuele werkgever en werknemer (ook met betrekking tot ambtenaren)
regelen).
6 belangrijke rechtsbronnen:
1. Arbeidsovereenkomstenrecht:
Wet flexibiliteit en zekerheid: enerzijds werkgevers mogelijk maken flexibeler en
slagvaardiger over personeel beschikken, anderzijds meer bescherming voor
kwetsbare groepen op de arbeidsmarkt (oproep/uitzendkrachten) deze hebben dus
meer zekerheid.
Wet werk en zekerheid (WWZ): eerst een halt toeroepen aan de ontwikkeling dat
steeds minder mensen een vast arbeidscontracten krijgen en als tweede moest er
een einde komen aan ongewenste ontwikkelingen op het terrein van het
ontslagrecht en als derde moesten de overheidsuitgaven verminderd worden.
De Wet arbeidsmarkt in balans (Wab): de niet gehaalde doelstellingen van de WWZ
alsnog realiseren
2. Vermogensrecht in het algemeen:
