Samenvatting Algemene economie Macro

Hoofdstuk 7: Productie, inkomens en bestedingen
– de macro economische benadering
 1. Inleiding

Vertrekkend van het gedrag van economische agenten op individuele markten,
het studiedomein van de micro- economie, kan men de marktresultaten
aggregeren, zodat men een zicht krijgt op de hele economie. Dit is de macro-
economische benadering, waarbij een verklaring w gezocht voor de evolutie v/d
grote economische grootheden op nationaal, regionaal of supranationaal niveau.

Macro-economie bekijkt het geaggregeerde niveau en bestudeert vraagstukken
die de economie als geheel beïnvloeden. Heeft dus voornamelijk betrekking op
het stabilisatieprobleem.
- Verklaring zoeken voor nationaal product, werkloosheid, inflatie…

Boekhouding van een nationale economie -> Cijfermateriaal voor macro-
economische analyse: “nationale rekeningen”, “nationale boekhouding”:
- Registreert de transacties tussen de economische agenten
- Volgens systeem van dubbel boekhouden
- Cruciaal concept: bruto binnenlands product (bbp)
 Maatstaf voor de welvaart in een economie
 ! Geen perfecte maatstaf
- Boekhoudkundige gelijkheid: Nationaal product (waarde van de productie)
 = nationaal inkomen (gecreëerde inkomens)
 = bestedingen van het nationaal product
 => Is steeds allemaal gelijk op MACRO-niveau
 Bewijs hiervan kijk illustratie hieronder

 2. Productie, toegevoegde waarde en factorvergoeding

Productie verwijst naar het creëren van nut.
- Productie verloopt in stadia: opeenvolgende productiefasen waarbij
meestal verschillende bedrijven betrokken zijn
- In elk stadium wordt waarde aan het goed toegevoegd -> toegevoegde
waarde

bv. Productie van schoenen
- Verschillende productiefasen:
 Bewerken huiden (huidenhandel) – intermediair goed
 Leder van maken (leerlooierijen) – intermediair goed
 Verwerken tot schoenen (schoenfabriek) – intermediair goed
=> Schoenen aan consumenten verkopen (schoenwinkel) – finaal goed
1

,Toegevoegde waarde = De waarde (= ontvangsten) van de voorgebrachte
goederen verminderd met de waarde van de verbruikte intermediaire goederen.

Intermediair goed = goed of dienst dat verder als input gebruikt wordt, voegt
waarde toe

Bijvoorbeeld:

W = BBP
A = waarde goederen
M = intermediair gebruik
W=A–M
= de waarde van de finale goederen
= de som van de toegevoegde waarden
= de som van de factorvergoedingen (F)
- Factorvergoeding (F) is gelijk aan de toegevoegde waarde en dit is de
vormt ook het inkomen gecreëerd binnen de huidenhandel, de leerlooierij,
- Dit inkomen is dan de vergoeding van de productiefactoren en wordt
aangeduid als de factorvergoedingen.
 Er is nooit winst eig … bcs winst is eigenlijk een vergoeding voor de
input: ondernemingswil/ creativiteit
 DUS je kunt F opsplitsen in F= F1 + π
 Met F als vergoeding voor productiefactoren (arbeid, natuur..)
 Met π als vergoeding voor ondernemingswil
 => uiteindelijk komt alles bij gezinnen terecht al inkomen Y
 Drm nationaal product (W) = nationaal inkomen (Y)

 2.1 Bepalen van de waarde van de productie (BBP)

- Methode 1: bepalen door de waarde van de finale goederen
 Finaal goed = een goed of dienst dat in een bepaalde periode werd
voorgebracht en dat in diezelfde periode niet in een volgende
productiefase is opgegaan.
 = 40 euro

- Methode 2: de som van de toegevoegde waarde
 = 10+5+20+5 = 40 euro

- Methode 3: Formule W= A - M
 = 100 – 60

=> Bij het bepalen van het BBP mogen dus het grootste deel v/d geproduceerde
goederen niet meegerekend worden bcs ze in volgend productiestadium zijn
opgegaan. Anders zou men dubbeltellen.
2

,Let op: hier wordt nog geen rekening gehouden met voorraden, drm uitbereiding

 3. Voorraden

Niet alle goederen worden in de praktijk doorverkocht in dezelfde periode, er
ontstaan dus voorraden! Dus de waarde van de productie wordt opgesplitst in
verkopen en wijzigingen in de voorraden.




De huidenhandelaar verkoopt slechts voor 7 euro v/d 10 huiden aan leerlooierij.
Er ontstaat een eindvoorraad bij de huidenhandelaar ter waarde van 3 euro.

We hebben nu dan W = A1 + Ve – M
De waarde van de productie
= de waarde van de finale goederen (waarde schoenen in de winkel en waarde
van de aangelegde voorraden)
= de som van de toegevoegde waarden
= de som van de factorvergoedingen (f)

De invulling van het concept finale goederen is aangepast: Niet alleen de
schoenen in de winkel voldoen aan de definitie van een finaal goed, ook de
huiden die in de beschouwde periode geproduceerd werden en als voorraad
opgeslagen beantwoorden aan de definitie van een finaal goed. Ze zijn niet
opgegaan in een volgende productiefase.

 3.1 Bepalen van de waarde van de productie (BBP)

- Methode 1: Formule W = A1 + Ve – M
 = 88+ 3 – 51 = 40 euro
 => eig zelfde als zonder voorraad want A = A1 + Ve
- Methode 2: de som van de toegevoegde waarde
 = 10+5+20+5 = 40 euro

BESLUIT: W = A - M = A1 + Ve – M = F = F1+π = Y



3

,  4. Soorten factorvergoeding (BBP = Y)

Uitsplitsing van de verschillende soorten factorvergoedingen:
- Eigenlijke factorvergoedingen F1
 Loonsom als vergoeding van productiefactor arbeid
 Rente als vergoeding voor de productiefactor kapitaal
 Pachtsom als vergoeding van de productiefactor natuur
-> Bedongen of contractueel vastgelegd
- Winst π: als vergoeding voor ondernemingsinitiatief

Op macro-economisch niveau komen uiteindelijk alle factorvergoedingen bij de
gezinnen terecht als inkomen Y
- Macro-economisch wordt het inkomen gedefinieerd als de totale
vergoedingen die alle eigenaars van productiefactoren samen hebben
ontvangen.

Daarom komen we op W = A - M = A1 + Ve – M = F = F1 + π = Y
-> De brutowaarde van de productie = de brutowaarde van het inkomen

 5. Bruto- versus netto-product

De duurzame kapitaalgoederen, die bij het produceren van de finale goederen en
diensten of creëren van de toegevoegde waarden worden aangewend, zijn
onderhevig aan slijtage (Verliezen waarde door gebruik) = Afschrijvingen of
depreciatie (D)

Het Bruto nationaal product houdt geen rekening met de depreciatie. Wanneer
men van het brutoproduct de de depreciatie aftrekt, verkrijgt men het
nettoproduct.
-> Netto nationaal product = bruto nationaal product – depreciatie
=W–D
= F1 – π – D (netto-factorvergoedingen)
= Y – D (netto-inkomen)

De netto toegevoegde waarde is een betere indicator voor de welvaart van een
land dan de bruto toegevoegde waarde. Het geeft de productie weer die een land
heeft gerealiseerd zonder op de kapitaalvoorraad te teren.

Let op: Zelfde gelijkheid geldt zoals bij bruto nationaal binnenlands inkomen:
-> De netto waarde van de productie = de netto waarde van het inkomen




4