Novem ber schnee
Jürgen Banscherus
, De au teur
Jürgen Banscherus, geboren in 1949 in Remscheid, werkte
als journalist, wetenschappelijk medewerker in het
onderzoek, redacteur bij een uitgeverij en docent in het
volwassenenonderwijs. Sinds 1989 is hij fulltime schrijver.
Zijn kinder- en jeugdboeken zijn inmiddels in negen talen
vertaald.
1
, Hoofdstu k 1
Ik heb zelfs ooit blokfluit gespeeld. Ik was acht of negen toen.
Samen met mijn vriendin Melanie ging ik elke donderdag van
vier tot vijf naar de muziekschool. Het was leuk, ik heb geen
enkele les gemist.
Maar toen verloor mijn vader zijn baan. De staalfabriek was
verkocht aan een groot bedrijf uit Nederland, geloof ik. En
hoewel ik dagenlang gehuild heb, moesten mijn ouders eerst
besparen op de muzieklessen.
Onze lerares heette mevrouw Lüdeking, Maria Lüdeking. Ze
was dik echt zo iemand die twee stoelen nodig had als ze wilde
zitten. Als Melanie en ik een liedje foutloos speelden, kregen we
allebei een reep chocola. Die vrouw had altijd plakkerige
vingers; het was geen pretje om haar een hand te geven.
Een paar maanden speelde ik nog door, zonder lessen en
zonder Melanie. Maar alleen oefenen, dat is niks voor mij ik
heb altijd mensen om me heen nodig. Dus ben ik gestopt. De
fluit ligt vast nog ergens in mijn kamer.
Je vraagt je misschien af wat dit allemaal te maken heeft met
wat jij van me wilt weten, toch? Nou ja, ergens moet ik toch
beginnen. En ik vind dat je best mag weten dat ik ooit een echt
2
Jürgen Banscherus
, De au teur
Jürgen Banscherus, geboren in 1949 in Remscheid, werkte
als journalist, wetenschappelijk medewerker in het
onderzoek, redacteur bij een uitgeverij en docent in het
volwassenenonderwijs. Sinds 1989 is hij fulltime schrijver.
Zijn kinder- en jeugdboeken zijn inmiddels in negen talen
vertaald.
1
, Hoofdstu k 1
Ik heb zelfs ooit blokfluit gespeeld. Ik was acht of negen toen.
Samen met mijn vriendin Melanie ging ik elke donderdag van
vier tot vijf naar de muziekschool. Het was leuk, ik heb geen
enkele les gemist.
Maar toen verloor mijn vader zijn baan. De staalfabriek was
verkocht aan een groot bedrijf uit Nederland, geloof ik. En
hoewel ik dagenlang gehuild heb, moesten mijn ouders eerst
besparen op de muzieklessen.
Onze lerares heette mevrouw Lüdeking, Maria Lüdeking. Ze
was dik echt zo iemand die twee stoelen nodig had als ze wilde
zitten. Als Melanie en ik een liedje foutloos speelden, kregen we
allebei een reep chocola. Die vrouw had altijd plakkerige
vingers; het was geen pretje om haar een hand te geven.
Een paar maanden speelde ik nog door, zonder lessen en
zonder Melanie. Maar alleen oefenen, dat is niks voor mij ik
heb altijd mensen om me heen nodig. Dus ben ik gestopt. De
fluit ligt vast nog ergens in mijn kamer.
Je vraagt je misschien af wat dit allemaal te maken heeft met
wat jij van me wilt weten, toch? Nou ja, ergens moet ik toch
beginnen. En ik vind dat je best mag weten dat ik ooit een echt
2
