Criminologie
Week 1:
Centraal staan de vragen "Wat is criminologie?", "Wat is criminaliteit?" en
"Hoe meten we criminaliteit?"
Wat is criminologie:
Criminologie is de wetenschappelijke bestudering van criminaliteit, zo
breed mogelijk.
Het doel van criminologie is wetenschappelijk, dus om criminaliteit te
begrijpen. Criminologen zijn er dus niet om criminaliteit te stoppen.
Ze willen vooral weten hoe het ECHT zit.
Daarbij beginnen criminologen altijd bij het beschrijven van de situatie.
Uitzoeken hoe de feiten zitten.
- Dus hoeveel criminaliteit is er? Is dat meer of minder dan vorig jaar?
- Welke soorten criminaliteit zijn dat?
- Wie zijn de daders?
- Waar is het?
Na dat beschrijven, gaan ze pas verklaren.
- Waarom is die criminaliteit afgenomen?
- Waarom is hier meer criminaliteit dan daar?
- Waarom pleegt die groep vaker dan die groep?
Uit die verklaringen komen inzichten over oorzaken en gevolgen, dat is de
theorie van criminologie.
Als criminologen beschrijven en verklaren kijken ze breed naar
criminaliteit.
Ze kijken niet alleen naar criminele daden, of criminele daders. Ze
bekijken alles rondom criminaliteit.
Bijvoorbeeld de gevolgen van criminaliteit. Dus wat doet criminaliteit met
slachtoffers. Dit wordt soms victimologie genoemd.
,Criminologen kijken ook naar reacties op criminaliteit. Vooral straffen
worden onderzocht. Dit heet ook wel penologie. Of waarom gaan
eigenlijk zoveel nieuws, films en podcast over criminaliteit?
Dan bekijken ze het systeem dat bestaat om criminaliteit te stoppen.
- Hoe worden wetten gemaakt en waarom wordt hen een verboden
en het ander niet?
- Waarom spoort de politie wel actief naar het ene delict, maar niet
naar het andere?
- Waarom krijgt die groep zwaardere straffen dan die andere groep?
Verder onderzoeken criminologen interventies. Wat werkt nu preventief
tegen criminaliteit en wat niet. En nog veel meer.
Honderden mensen in tientallen landen werken hier iedere dag aan. Er is
dus enorm veel kennis te vinden.
Daarbij kijken criminologen uit verschillende wetenschapsgebieden.
Hierom is het een interdisciplinair gebied. De criminologie is eigenlijk geen
eigen vorm van wetenschap. Dit zijn allerlei velden: sociologie,
antropologie, psychologie, rechtswetenschap. Maar ook biologie,
economie, bestuurskunde, mediawetenschappen en wat maar werkt.
Criminologen willen criminaliteit begrijpen. IVK’ers willen criminaliteit
verminderen, een situatie veiliger maken.
Wat is criminaliteit?
Het makkelijke antwoord op ‘wat is criminaliteit’ is ‘wat verboden is bij de
wet. Strafrecht.
Maar deze simpele aanpak levert voor criminologen ook problemen op.
3 nadelen:
- Er zijn dingen die wel verboden zijn, maar veel mensen niet
als criminaliteit zien
- Of dingen die we wel als crimineel zien, maar niet verboden
zijn in de wet
, - Criminalisering en decriminalisering. Dingen legaal of illegaal
maken.
Vanuit daar gaan we kijken wat veiligheidskundigen moeten onthouden
over het begrip ‘criminaliteit’.
Kernboodschap: De term ‘criminaliteit’ is behoorlijk breed, ga er bewust
mee om.
Containerbegrip:
- Als iemand praat over criminaliteit, weet dan heel goed welke
handelingen ze bedoelen.
Menselijk label (construct):
- Als jij werkt met criminaliteit, besef dat je vaak vooroordelen hebt
over wat daar wel en niet onder valt. En dat deze vooroordelen
machtongelijkheden in stand lijken te houden.
Het enige opvallende wat 100% overlapt aan criminaliteit is dat ze
allemaal verboden zijn geraakt in de wet!
De belangrijkste overeenkomst van criminaliteit is het label
(labellingstheorie).
Labellingstheorie: dat criminaliteit en ook de mensen die het plegen het
label crimineel hebben gekregen.
Hoe meet je criminaliteit?
Kernpunt: 3 vormen van meten. Allemaal imperfect. Criminaliteitscijfers
zijn dus niet de waarheid. Denk altijd verder dan de cijfers die je ziet.
Toch wil dat niet zeggen dat de cijfers onzin zijn. Er is veel van te leren.
Criminaliteit meten is heel lastig.
- Criminaliteit, als containerbegrip, kent veel gedragingen. Je kan nooit
alle vormen meten.
- Daders willen heel graag onbekend blijven. Die willen geen straf, en
geen schaamte.
, - Er is echt veel criminaliteit. We registreren 800.000 misdrijven per jaar.
Maar dat zijn ze echt niet allemaal. Waarschijnlijk zijn er miljoenen,
tientallen miljoenen misdrijven per jaar. Dat is veel.
Er zijn heel veel delicten. En maar een deel is ervan bekend. De
ongemeten criminaliteit noemen we darknumber, we weten niet hoe
groot het darknumber is want dat kunnen we niet meten.
We weten wel dat de grootte van het darknumber verschild per delict en
per manieren om criminaliteit te meten. Dit betekent dat je naar de
criminaliteit cijfers kijkt die je niet zomaar voor waar moet aannemen, er
zijn altijd kritische vragen die je moet stellen om die cijfers goed te
kunnen interperteren
De 3 belangrijkste manieren om criminaliteit te meten: (met de vragen die
je kan stellen)
1. Zelfrapportages (vraag: ben je weleens een dader geweest
en zoja wat heb je dan gedaan).
Zwakke punten: mensen vertellen liever niet wat ze hebben
gedaan, hoe heftiger een delict hoe moeilijker het is dat mensen het
gaan vertellen. Daders willen heel graag onbekend blijven. Die
willen geen straf, en geen schaamte.
Sterke punten: het werkt goed op school scholieren willen
makkelijk een vragenlijstje laten invullen op school, en zijn jongeren
de meeste criminele groep. En we focussen deze lijst in op de
kleinere delicten.
2. Slachtofferenquête (ben je wel eens slachtoffer geworden en
waarvan)
(bijna dezelfde problemen als bij de daderenquettes) ook
Zwakke punten: slachtoffers willen niet altijd delen wat er is
gebeurd bv schaamte of heel persoonlijke delicten, niet ieder delict
heeft een slachtoffer.
3. Politiecijfers, grootste meest gebruikte vorm
Zwakke punten: niet ieder delict wordt bekend bij de politie, niet
alles wat de politie weet schrijft de politie op. En hoeveel we dan
Week 1:
Centraal staan de vragen "Wat is criminologie?", "Wat is criminaliteit?" en
"Hoe meten we criminaliteit?"
Wat is criminologie:
Criminologie is de wetenschappelijke bestudering van criminaliteit, zo
breed mogelijk.
Het doel van criminologie is wetenschappelijk, dus om criminaliteit te
begrijpen. Criminologen zijn er dus niet om criminaliteit te stoppen.
Ze willen vooral weten hoe het ECHT zit.
Daarbij beginnen criminologen altijd bij het beschrijven van de situatie.
Uitzoeken hoe de feiten zitten.
- Dus hoeveel criminaliteit is er? Is dat meer of minder dan vorig jaar?
- Welke soorten criminaliteit zijn dat?
- Wie zijn de daders?
- Waar is het?
Na dat beschrijven, gaan ze pas verklaren.
- Waarom is die criminaliteit afgenomen?
- Waarom is hier meer criminaliteit dan daar?
- Waarom pleegt die groep vaker dan die groep?
Uit die verklaringen komen inzichten over oorzaken en gevolgen, dat is de
theorie van criminologie.
Als criminologen beschrijven en verklaren kijken ze breed naar
criminaliteit.
Ze kijken niet alleen naar criminele daden, of criminele daders. Ze
bekijken alles rondom criminaliteit.
Bijvoorbeeld de gevolgen van criminaliteit. Dus wat doet criminaliteit met
slachtoffers. Dit wordt soms victimologie genoemd.
,Criminologen kijken ook naar reacties op criminaliteit. Vooral straffen
worden onderzocht. Dit heet ook wel penologie. Of waarom gaan
eigenlijk zoveel nieuws, films en podcast over criminaliteit?
Dan bekijken ze het systeem dat bestaat om criminaliteit te stoppen.
- Hoe worden wetten gemaakt en waarom wordt hen een verboden
en het ander niet?
- Waarom spoort de politie wel actief naar het ene delict, maar niet
naar het andere?
- Waarom krijgt die groep zwaardere straffen dan die andere groep?
Verder onderzoeken criminologen interventies. Wat werkt nu preventief
tegen criminaliteit en wat niet. En nog veel meer.
Honderden mensen in tientallen landen werken hier iedere dag aan. Er is
dus enorm veel kennis te vinden.
Daarbij kijken criminologen uit verschillende wetenschapsgebieden.
Hierom is het een interdisciplinair gebied. De criminologie is eigenlijk geen
eigen vorm van wetenschap. Dit zijn allerlei velden: sociologie,
antropologie, psychologie, rechtswetenschap. Maar ook biologie,
economie, bestuurskunde, mediawetenschappen en wat maar werkt.
Criminologen willen criminaliteit begrijpen. IVK’ers willen criminaliteit
verminderen, een situatie veiliger maken.
Wat is criminaliteit?
Het makkelijke antwoord op ‘wat is criminaliteit’ is ‘wat verboden is bij de
wet. Strafrecht.
Maar deze simpele aanpak levert voor criminologen ook problemen op.
3 nadelen:
- Er zijn dingen die wel verboden zijn, maar veel mensen niet
als criminaliteit zien
- Of dingen die we wel als crimineel zien, maar niet verboden
zijn in de wet
, - Criminalisering en decriminalisering. Dingen legaal of illegaal
maken.
Vanuit daar gaan we kijken wat veiligheidskundigen moeten onthouden
over het begrip ‘criminaliteit’.
Kernboodschap: De term ‘criminaliteit’ is behoorlijk breed, ga er bewust
mee om.
Containerbegrip:
- Als iemand praat over criminaliteit, weet dan heel goed welke
handelingen ze bedoelen.
Menselijk label (construct):
- Als jij werkt met criminaliteit, besef dat je vaak vooroordelen hebt
over wat daar wel en niet onder valt. En dat deze vooroordelen
machtongelijkheden in stand lijken te houden.
Het enige opvallende wat 100% overlapt aan criminaliteit is dat ze
allemaal verboden zijn geraakt in de wet!
De belangrijkste overeenkomst van criminaliteit is het label
(labellingstheorie).
Labellingstheorie: dat criminaliteit en ook de mensen die het plegen het
label crimineel hebben gekregen.
Hoe meet je criminaliteit?
Kernpunt: 3 vormen van meten. Allemaal imperfect. Criminaliteitscijfers
zijn dus niet de waarheid. Denk altijd verder dan de cijfers die je ziet.
Toch wil dat niet zeggen dat de cijfers onzin zijn. Er is veel van te leren.
Criminaliteit meten is heel lastig.
- Criminaliteit, als containerbegrip, kent veel gedragingen. Je kan nooit
alle vormen meten.
- Daders willen heel graag onbekend blijven. Die willen geen straf, en
geen schaamte.
, - Er is echt veel criminaliteit. We registreren 800.000 misdrijven per jaar.
Maar dat zijn ze echt niet allemaal. Waarschijnlijk zijn er miljoenen,
tientallen miljoenen misdrijven per jaar. Dat is veel.
Er zijn heel veel delicten. En maar een deel is ervan bekend. De
ongemeten criminaliteit noemen we darknumber, we weten niet hoe
groot het darknumber is want dat kunnen we niet meten.
We weten wel dat de grootte van het darknumber verschild per delict en
per manieren om criminaliteit te meten. Dit betekent dat je naar de
criminaliteit cijfers kijkt die je niet zomaar voor waar moet aannemen, er
zijn altijd kritische vragen die je moet stellen om die cijfers goed te
kunnen interperteren
De 3 belangrijkste manieren om criminaliteit te meten: (met de vragen die
je kan stellen)
1. Zelfrapportages (vraag: ben je weleens een dader geweest
en zoja wat heb je dan gedaan).
Zwakke punten: mensen vertellen liever niet wat ze hebben
gedaan, hoe heftiger een delict hoe moeilijker het is dat mensen het
gaan vertellen. Daders willen heel graag onbekend blijven. Die
willen geen straf, en geen schaamte.
Sterke punten: het werkt goed op school scholieren willen
makkelijk een vragenlijstje laten invullen op school, en zijn jongeren
de meeste criminele groep. En we focussen deze lijst in op de
kleinere delicten.
2. Slachtofferenquête (ben je wel eens slachtoffer geworden en
waarvan)
(bijna dezelfde problemen als bij de daderenquettes) ook
Zwakke punten: slachtoffers willen niet altijd delen wat er is
gebeurd bv schaamte of heel persoonlijke delicten, niet ieder delict
heeft een slachtoffer.
3. Politiecijfers, grootste meest gebruikte vorm
Zwakke punten: niet ieder delict wordt bekend bij de politie, niet
alles wat de politie weet schrijft de politie op. En hoeveel we dan
