Samenvatting Restletsels functioneel

Restletsels functioneel
Studie
- Als men de inspanningstest als objectieve waardemeter van het inspanningsvermogen neemt
zijn er al gegevens beschikbaar voor vele (on)geopereerde aangeboren hartafwijkingen.
- In de meeste studies werden protocollen met fiets of loopband gebruikt.
- De meeste resultaten worden uitgedrukt als maximale zuurstofopname of VO2 max. Deze
waarde vertegenwoordigt het maximaal aeroob inspanningsvermogen van een individu,
maar alleen als de onderzochte persoon de inspanning tot “volledige uitputting” volhoudt.
- Andere onderzochte en gerapporteerde meetwaarden zijn o.a. de anaerobe drempel.
- Deze geeft het zuurstofverbruik weer waarboven het lichaam voor het verderzetten van de
inspanning gebruik gaat maken van de anaerobe stofwisseling. Hierdoor wordt melkzuur
(lactaat) aangemaakt dat omgezet wordt in CO2 en de ventilatie stimuleert in
wanverhouding met de zuurstofopname. Bij de inspanningsproef is dit het punt waar VO2 en
VCO2 elkaar kruisen en waar de curves van VE/VO2 en VE/VCO2 elkaar kruisen. Deze
anaerobe drempel zou onafhankelijk zijn van motivatie, maar is niet altijd gemakkelijk te
bepalen.
- De VE/VCO2 helling (slope) weerspiegelt de verhouding tussen minuut ventilatie en CO2
productie. Een abnormaal oplopende ventilatoire respons bij een stijgende CO2 productie is
een aanwijzing voor een verhoogd risico op overlijden.
- Patiënten op fiets of loopband gezet  verschil met normale populatie
o Zuurstofopname en HF hangt deel van leeftijd en lichaamsgewicht af
o Rekening gehouden met die parameters
o Alle patiënten die ze getest hebben scoren minder dan normaal
o Hoe ernstiger de afwijking, hoe zwakker je scoort
- Als men deze resultaten bekijkt voor de ganse populatie patiënten met aangeboren
hartafwijkingen stelt men vast dat een verminderd inspanningsvermogen vrij vaak
teruggevonden wordt
- Er zijn factoren die het beïnvloeden:
o Leeftijd bij operatie
 Hoe later je geopereerd wordt, hoe slechter
 Hoe langer interval hartoperatie en ogenblik waarop je getest wordt, hoe
slechter
o Toenemende leeftijd
 Er is blijkbaar progressie die met de tijd meer functionele problemen geeft
o Geslacht
 Vrouwen scoren slechter dan mannen
o Longfunctie
 Als je slechte longfunctie hebt, ook slechter
o Hartfunctie
 Scoliose zorgt ook voor mindere prestatie
o Longdruk
 als die gestegen is, mindere prestatie
o Cyanose geeft ook mindere prestatie
o NYHA klasse




Pagina 1 van 15

, - Verschillende groepen
o Groep 1: ‘simpele’ letsels die volledig gecorrigeerd zijn
 ASD-VSD-ductus-valvulaire pulmonaalstenose.
 Bij deze afwijkingen zal men vooral een verminderd inspanningsvermogen
vinden bij patiënten die laattijdig gecorrigeerd zijn.
o Groep 2: ‘simpele’ letsels met overblijvende problemen
 Aortaklepstenose en coarctatio.
 Vooral bij coarctatio patiënten (altijd ook beschadiging van de bloedvaten)
zijn de bevindingen van verlaagd inspanningsvermogen verrassend. Men
heeft immers de indruk dat de meeste van deze patiënten na chirurgie of
catheterinterventie goed hersteld zijn. En toch is het inspanningsvermogen
van deze patiënten duidelijk lager dan normaal, zoals bevestigd in de
Bromptonstudie.
 Waarschijnlijk spelen progressieve veranderingen in de vasculaire functie
hierin een doorslaggevende rol.
o Groep 3: complexe laesies
 Tetralogie van Fallot, transpositie en univentriculaire harten
 Bij deze patiënten spelen longfunctie (veelvuldige thoracotomie en
sternotomie en bypasschirurgie), functionele restletsels (hypertrofie,
kleplekken) en chronotrope incompetentie 1 een rol in het verminderd
inspanningsvermogen.
 Univentriculair hart: presteert nog maar 70% van het normale
 Geen weerslag tot ze 20 jaar zijn  worden gelimiteerd door restletsels
(lekkende pulmonaalklep)
- Toch zijn er enkele fundamentele opmerkingen te maken over deze bevindingen van
verminderd inspanningsvermogen die via inspanningstesten werden opgemeten.
Bij deze specifieke populatie spelen verminderde fysieke activiteit en “verminderde
lichaamsconditie” een belangrijke rol en verklaren zeker een deel van deze afwijkingen.
Deze “attitude” waarbij een lagere graad van fysieke activiteit van kleinsaf als natuurlijk (en
veilig) door patiënt en omgeving wordt ervaren weerspiegelt zich ook in totaal uiteenlopende
resultaten van inspanningstesten en de vragenlijsten over levenskwaliteit (QoL).
- Vroeger lagen mortaliteiten een stuk hoger, want mensen waren blij als hun kind
hartoperatie overleefd had, maar dachten toen dat sport gevaarlijk was voor hartpatiënten.
Het is juist gezond (tot bepaald niveau). Als een kind zich wou moe maken, had iedereen
schrik. Het was juist gezond als een kind rood ziet van inspanning, maar ouders hadden
schrik. Het remmen heeft invloed op ontwikkeling, want je wordt geremd in motoriek en
psychologisch. Je komt in vicieuze cirkel terecht. Lukt niet meer om dat op 13-14 jaar nog op
te lossen aangezien alle andere kinderen dat al van vroegere leeftijd kunnen.
- Volwassenen krijgen wel revalidatie en dat is veilig. Er zijn weinig problemen bij revalideren
na operatie. We zien zelfs dat het voor de patiënten hun morbiditeit en hun overleving
verbetert.
- Bij kinderen is dit eigenlijk ook zo. Verbetering te maken met trainingseffect en de
hartfunctie.
- Bij de helft van de patiënten wel verandering in levenskwaliteit door functionaliteit.
- Verschuiving van overleving naar levenskwaliteit!


1
Als de hartfrequentie zich niet kan aanpassen

Pagina 2 van 15