Sectio Ceasarea
Theorie
Wat is een sectio caesarea?
Een keizersnede is een operatie waarbij het kind via de buikwand ter wereld komt. De operatie duurt
ongeveer 45 minuten, soms langer, soms korter. De baby wordt meestal binnen een kwartier na het
begin van de operatie geboren. Daarna maakt de gynaecoloog de baarmoeder en de verschillende
lagen van de buikwand met hechtingen dicht.
Wanneer een sectio caesarea?
De gynaecoloog adviseert een keizersnede alleen als een bevalling via de vagina (schede) niet
mogelijk is of te grote risico’s met zich meebrengt voor jou, je kind of voor allebei. Omdat bij een
keizersnede complicaties kunnen optreden, wordt de operatie alleen uitgevoerd als er een goede
reden voor is. Bij mevrouw Muller is dat dus de meerlingenzwangerschap.
Een geplande keizersnede:
Soms is al vóór de zwangerschap duidelijk dat te zijner tijd een keizersnede noodzakelijk zal zijn,
bijvoorbeeld als de vrouw een operatie gehad heeft in verband met een ernstige verzakking. In
andere gevallen blijkt tijdens de zwangerschap dat een keizersnede nodig is, bijvoorbeeld als de
placenta voor de baarmoedermond ligt, als een vleesboom de indaling van het kind verhindert, of als
er complicaties zijn zoals een placenta die onvoldoende functioneert.In deze gevallen spreekt men
van een geplande of primaire keizersnede.
Als je een primaire keizersnede krijgt kom je op de afgesproken datum en tijd naar de kraamafdeling.
Vaak ben je vooraf al bij het laboratorium geweest voor bloedafname. Een verpleegkundige maakt je
wegwijs op je kamer. Vervolgens vult zij je digitale zwangerschapsdossier aan met een anamnese. Je
kunt je vragen aan de verpleegkundige stellen en eventuele wensen aan haar doorgeven.
Sommige ziekenhuizen maken een CTG van het ongeboren kindje. Zo kunnen ze zijn of haar conditie
beoordelen. De zwangere krijgt hiervoor één of twee banden met sensoren om je buik die jouw
hartslag, de hartslag van de baby en de baarmoederactiviteit meten. Om de vitale functies, zoals
ademhaling, lichaamstemperatuur en bloedcirculatie te controleren meten ze de bloeddruk, pols en
temperatuur.
Voorbereiding op een keizersnede
Zoals bij elke operatie vindt bij een geplande keizersnede vooraf onderzoek plaats naar jouw
gezondheidstoestand. Men stelt vragen over je gezondheid en vaak wordt een lichamelijk onderzoek
gedaan, zoals het luisteren naar hart en longen. Verder wordt er bloedonderzoek uitgevoerd en
bespreekt de gynaecoloog of anesthesist met jou de keuze tussen een algehele anesthesie (narcose)
en een ruggenprik. Soms kun je al van te voren een kijkje nemen op de afdeling waar je komt te
liggen en informatie van de verpleegkundige krijgen.
Op de dag van de operatie moet je nuchter zijn; je mag tenminste vier tot zes uur voor de operatie
niets meer eten of drinken. Op de afdeling krijg je een operatiehemd aan. Kort voor de operatie
, word je naar de operatieafdeling gebracht. Je mag dan geen sieraden, haarspelden of make-up
hebben; contactlenzen of een gebitsprothese moet je uitdoen.
Vóór de operatie moet je blaas leeg zijn. Op de afdeling of op de operatiekamer brengt de
verpleegkundige een blaaskatheter aan, zodat de urine kan wegstromen; deze wordt in een zak
opgevangen. Bij een keizersnede tijdens de bevalling gebeuren deze voorbereidingen vaak in een
sneller tempo.
De soort verdoving
Bij een keizersnede zijn twee soorten verdovingen mogelijk: narcose en een ruggenprik. Welke van de
twee methoden geadviseerd wordt, is onder andere afhankelijk van de reden voor de keizersnede, de
mate van spoed, en de gebruikelijke gang van zaken in het ziekenhuis.
Narcose
Bij narcose slaap je tijdens de keizersnede. De narcose wordt zo gegeven dat het kind zo weinig
mogelijk medicijnen zoals inslaapmiddelen en pijnstillers via de placenta krijgt. De medicijnen voor de
narcose worden via een infuus ingespoten. Soms krijg je van te voren wat zuurstof via een kapje of
slangetje voor of in je neus. Terwijl je slaapt krijg je een buisje in de luchtpijp voor de beademing. Je
voelt geen pijn en wordt wakker als de operatie klaar is en de baby en de placenta geboren zijn.
Een ruggenprik
Bij een ruggenprik spuit de anesthesist verdovende vloeistof tussen de ruggenwervels. Meestal wordt
de huid eerst plaatselijk verdoofd. Vaak voel je dan de ruggenprik zelf nauwelijks meer. Al snel
worden je onderlichaam en benen gevoelloos. Soms ben je kortdurend wat misselijk als gevolg van
een bloeddrukdaling.
Bij een ruggenprik maak je de geboorte van je kind bewust mee, en al tijdens de operatie kun je je
kind zien, horen en aanraken. Je hebt tijdens de operatie geen pijn; wel voel je soms dat er getrokken
wordt of op de buik geduwd. Een enkele keer reikt de verdoving iets hoger dan alleen je
onderlichaam. Het lijkt dan of ademhalen moeilijk gaat. Dit is vervelend, maar het kan geen kwaad.
De operatie
Je wordt met je bed naar de operatiekamer op de eerste verdieping van het ziekenhuis gebracht. De
verpleegkundige gaat met jou en je partner mee en blijft gedurende de hele operatie bij je. Ze neemt
ook een couveuse mee naar de operatiekamer. De couveuse is van alle middelen voorzien om voor je
kindje te zorgen als hij of zij extra hulp nodig heeft.
In de voorbereidingsruimte van de operatiekamer stap je over op een operatietafel. Dit is een smaller
bed. Daarna wordt je aangesloten op een monitor. Je krijgt een bloeddrukmeter om, plakkers op je
borst om je hartslag te meten en een knijper op je vinger om het zuurstofgehalte bij te houden. Je
partner krijgt in de tussentijd operatiekleding (een pak en muts) aan. De ruggenprik wordt gezet op
de operatiekamer, je partner is hier niet bij aanwezig. Bijna altijd maakt de gynaecoloog een
‘bikinisnede’, een horizontale (dwarse) snede van 10-15 cm vlak boven het schaambeen, ongeveer
rond de haargrens. Na de snede in de huid worden het vet onder de huid en een laag verstevigend
bindweefsel boven de buikspieren doorgesneden. De lange buikspieren die van de ribbenboog naar
beneden lopen worden opzij geschoven en vervolgens opent de gynaecoloog de buikholte. De blaas,
die voor een deel over de baarmoeder heen ligt, wordt losgemaakt van de baarmoeder en naar
beneden geschoven. Daarna haalt de gynaecoloog via een dwarse snede in de baarmoeder jouw kind
naar buiten. De gynaecoloog voert de keizersnede uit met hulp van de assistenten. Na het zetten van
de ruggenprik duurt het ongeveer tien á vijftien minuten voordat je kindje wordt geboren. Vlak voor
de geboorte van je kindje maken we een venster in het operatiedoek zodat je de geboorte kunt zien.
De wond kun je niet zien, omdat dit deel van de buik is afgedekt. Soms moet een assistente voor de
geboorte van het kindje even op je buik drukken.
Als je kind geboren is, wordt de navelstreng doorgeknipt. Omdat alles steriel moet blijven, mag de
Theorie
Wat is een sectio caesarea?
Een keizersnede is een operatie waarbij het kind via de buikwand ter wereld komt. De operatie duurt
ongeveer 45 minuten, soms langer, soms korter. De baby wordt meestal binnen een kwartier na het
begin van de operatie geboren. Daarna maakt de gynaecoloog de baarmoeder en de verschillende
lagen van de buikwand met hechtingen dicht.
Wanneer een sectio caesarea?
De gynaecoloog adviseert een keizersnede alleen als een bevalling via de vagina (schede) niet
mogelijk is of te grote risico’s met zich meebrengt voor jou, je kind of voor allebei. Omdat bij een
keizersnede complicaties kunnen optreden, wordt de operatie alleen uitgevoerd als er een goede
reden voor is. Bij mevrouw Muller is dat dus de meerlingenzwangerschap.
Een geplande keizersnede:
Soms is al vóór de zwangerschap duidelijk dat te zijner tijd een keizersnede noodzakelijk zal zijn,
bijvoorbeeld als de vrouw een operatie gehad heeft in verband met een ernstige verzakking. In
andere gevallen blijkt tijdens de zwangerschap dat een keizersnede nodig is, bijvoorbeeld als de
placenta voor de baarmoedermond ligt, als een vleesboom de indaling van het kind verhindert, of als
er complicaties zijn zoals een placenta die onvoldoende functioneert.In deze gevallen spreekt men
van een geplande of primaire keizersnede.
Als je een primaire keizersnede krijgt kom je op de afgesproken datum en tijd naar de kraamafdeling.
Vaak ben je vooraf al bij het laboratorium geweest voor bloedafname. Een verpleegkundige maakt je
wegwijs op je kamer. Vervolgens vult zij je digitale zwangerschapsdossier aan met een anamnese. Je
kunt je vragen aan de verpleegkundige stellen en eventuele wensen aan haar doorgeven.
Sommige ziekenhuizen maken een CTG van het ongeboren kindje. Zo kunnen ze zijn of haar conditie
beoordelen. De zwangere krijgt hiervoor één of twee banden met sensoren om je buik die jouw
hartslag, de hartslag van de baby en de baarmoederactiviteit meten. Om de vitale functies, zoals
ademhaling, lichaamstemperatuur en bloedcirculatie te controleren meten ze de bloeddruk, pols en
temperatuur.
Voorbereiding op een keizersnede
Zoals bij elke operatie vindt bij een geplande keizersnede vooraf onderzoek plaats naar jouw
gezondheidstoestand. Men stelt vragen over je gezondheid en vaak wordt een lichamelijk onderzoek
gedaan, zoals het luisteren naar hart en longen. Verder wordt er bloedonderzoek uitgevoerd en
bespreekt de gynaecoloog of anesthesist met jou de keuze tussen een algehele anesthesie (narcose)
en een ruggenprik. Soms kun je al van te voren een kijkje nemen op de afdeling waar je komt te
liggen en informatie van de verpleegkundige krijgen.
Op de dag van de operatie moet je nuchter zijn; je mag tenminste vier tot zes uur voor de operatie
niets meer eten of drinken. Op de afdeling krijg je een operatiehemd aan. Kort voor de operatie
, word je naar de operatieafdeling gebracht. Je mag dan geen sieraden, haarspelden of make-up
hebben; contactlenzen of een gebitsprothese moet je uitdoen.
Vóór de operatie moet je blaas leeg zijn. Op de afdeling of op de operatiekamer brengt de
verpleegkundige een blaaskatheter aan, zodat de urine kan wegstromen; deze wordt in een zak
opgevangen. Bij een keizersnede tijdens de bevalling gebeuren deze voorbereidingen vaak in een
sneller tempo.
De soort verdoving
Bij een keizersnede zijn twee soorten verdovingen mogelijk: narcose en een ruggenprik. Welke van de
twee methoden geadviseerd wordt, is onder andere afhankelijk van de reden voor de keizersnede, de
mate van spoed, en de gebruikelijke gang van zaken in het ziekenhuis.
Narcose
Bij narcose slaap je tijdens de keizersnede. De narcose wordt zo gegeven dat het kind zo weinig
mogelijk medicijnen zoals inslaapmiddelen en pijnstillers via de placenta krijgt. De medicijnen voor de
narcose worden via een infuus ingespoten. Soms krijg je van te voren wat zuurstof via een kapje of
slangetje voor of in je neus. Terwijl je slaapt krijg je een buisje in de luchtpijp voor de beademing. Je
voelt geen pijn en wordt wakker als de operatie klaar is en de baby en de placenta geboren zijn.
Een ruggenprik
Bij een ruggenprik spuit de anesthesist verdovende vloeistof tussen de ruggenwervels. Meestal wordt
de huid eerst plaatselijk verdoofd. Vaak voel je dan de ruggenprik zelf nauwelijks meer. Al snel
worden je onderlichaam en benen gevoelloos. Soms ben je kortdurend wat misselijk als gevolg van
een bloeddrukdaling.
Bij een ruggenprik maak je de geboorte van je kind bewust mee, en al tijdens de operatie kun je je
kind zien, horen en aanraken. Je hebt tijdens de operatie geen pijn; wel voel je soms dat er getrokken
wordt of op de buik geduwd. Een enkele keer reikt de verdoving iets hoger dan alleen je
onderlichaam. Het lijkt dan of ademhalen moeilijk gaat. Dit is vervelend, maar het kan geen kwaad.
De operatie
Je wordt met je bed naar de operatiekamer op de eerste verdieping van het ziekenhuis gebracht. De
verpleegkundige gaat met jou en je partner mee en blijft gedurende de hele operatie bij je. Ze neemt
ook een couveuse mee naar de operatiekamer. De couveuse is van alle middelen voorzien om voor je
kindje te zorgen als hij of zij extra hulp nodig heeft.
In de voorbereidingsruimte van de operatiekamer stap je over op een operatietafel. Dit is een smaller
bed. Daarna wordt je aangesloten op een monitor. Je krijgt een bloeddrukmeter om, plakkers op je
borst om je hartslag te meten en een knijper op je vinger om het zuurstofgehalte bij te houden. Je
partner krijgt in de tussentijd operatiekleding (een pak en muts) aan. De ruggenprik wordt gezet op
de operatiekamer, je partner is hier niet bij aanwezig. Bijna altijd maakt de gynaecoloog een
‘bikinisnede’, een horizontale (dwarse) snede van 10-15 cm vlak boven het schaambeen, ongeveer
rond de haargrens. Na de snede in de huid worden het vet onder de huid en een laag verstevigend
bindweefsel boven de buikspieren doorgesneden. De lange buikspieren die van de ribbenboog naar
beneden lopen worden opzij geschoven en vervolgens opent de gynaecoloog de buikholte. De blaas,
die voor een deel over de baarmoeder heen ligt, wordt losgemaakt van de baarmoeder en naar
beneden geschoven. Daarna haalt de gynaecoloog via een dwarse snede in de baarmoeder jouw kind
naar buiten. De gynaecoloog voert de keizersnede uit met hulp van de assistenten. Na het zetten van
de ruggenprik duurt het ongeveer tien á vijftien minuten voordat je kindje wordt geboren. Vlak voor
de geboorte van je kindje maken we een venster in het operatiedoek zodat je de geboorte kunt zien.
De wond kun je niet zien, omdat dit deel van de buik is afgedekt. Soms moet een assistente voor de
geboorte van het kindje even op je buik drukken.
Als je kind geboren is, wordt de navelstreng doorgeknipt. Omdat alles steriel moet blijven, mag de
