Blok 2.4 Perception
Probleem 8: Listen to this!
Boeken: Goldstein en Wolfe
Geluidsstimulus
Het woord geluid kan op twee manieren gebruikt worden. Zo bestaat er een fysieke definitie
(veranderingen in bijv. luchtdruk) en een perceptuele definitie (de ervaring van horen). De
fysieke definitie ziet geluid als luchtdruk (of waterdruk etc.). Bijv. de vibraties van een
speaker beïnvloeden de moleculen in de lucht van de kamer waar de speaker staat. Wanneer
het diafragma van de speaker naar buiten beweegt, duwt het de omliggende luchtmoleculen
samen (een proces genaamd condensation), wat zorgt voor dichtheid van moleculen die in de
buurt van het diafragma liggen. Wanneer het diafragma van de speaker terug naar binnen
beweegt, spreiden de moleculen zich weer uit (een proces genaamd rarefaction). Deze
patronen van luchtdrukveranderingen worden sound waves genoemd.
Er zijn verschillende soorten (lucht)druk veranderingen, namelijk pure tonen en
complexe tonen. Pure tones, zijn tonen met een regelmatig en gelijk patroon (sin wave
genoemd). Twee eigenschappen van pure tonen zijn amplitude en frequentie. Amplitude
geeft aan hoe hoog of groot de luchtdruk is waarbij een grotere druk wordt geassocieerd met
een luidere geluiden. Aangezien de eenheden van amplitude die mensen kunnen waarnemen
erg groot zijn, is er een de geluidsunit decibel ontworpen. Een andere eigenschap van pure
tonen is frequency welke aangeeft hoe vaak de luchtdruk verandering in een seconde
voorkomt waarbij hogere frequenties worden geassocieerd met hogere tonen. Frequentie
wordt geïndiceerd door units die Hertz (Hz) heten waarbij 1 Hz één cycle per seconde
aangeeft. Mensen zijn in staat frequenties waar te nemen variërend van 20Hz tot 20,000Hz.
Pure tonen zijn belangrijk omdat ze vaak gebruikt worden en gebruikt zijn in auditief
onderzoek. Toch komen ze in de natuur niet veel voor.
Complex tones, kunnen net als pure tonen, meerde cycles bevatten. Net als pure tonen
die meerdere cycles bevatten, zijn het dan periodic tones. De herhaalsnelheid van een
complexe toon wordt ook wel de fundamental frequency van de toon genoemd. Een
belangrijke eigenschap van periodieke complexe tonen is dat ze opgebouwd zijn uit meerdere
pure tonen (die apart van elkaar harmonics genoemd kunnen worden). Dit proces wordt ook
wel additive synthesis genoemd.
Het waarnemen van geluid
Factoren die een rol spelen bij het waarnemen van geluid zijn luidheid, toonhoogte, het bereik
van het gehoor en timbre. (1) Loudness. Hoe groter de verandering in luchtdruk (of hoe
groter het aantal dB), hoe luider het geluid. De minimale threshold ligt daarbij op 0 dB terwijl
de maximale (pijn) threshold op 140 dB ligt. Elke keer dat het geluidslevel met 10dB wordt
verdubbeld, is de luidheid van het geluid (ongeveer) dubbel zo groot. (2) Pitch. Met pitch
wordt de hoogte van een toon aangegeven. Deze hangt samen met frequentie. Tone heigt is de
perceptuele ervaring van de toename van pitch zoals wanneer je de toetsen van een piano op
volgorde afgaat. Hierbij zeggen we dat noten die gelijk in toon zijn, maar verschillen in
hoogte eenzelfde tone chroma hebben (bijv. een hoge en een lage C). Een octaaf is het
1
Probleem 8: Listen to this!
Boeken: Goldstein en Wolfe
Geluidsstimulus
Het woord geluid kan op twee manieren gebruikt worden. Zo bestaat er een fysieke definitie
(veranderingen in bijv. luchtdruk) en een perceptuele definitie (de ervaring van horen). De
fysieke definitie ziet geluid als luchtdruk (of waterdruk etc.). Bijv. de vibraties van een
speaker beïnvloeden de moleculen in de lucht van de kamer waar de speaker staat. Wanneer
het diafragma van de speaker naar buiten beweegt, duwt het de omliggende luchtmoleculen
samen (een proces genaamd condensation), wat zorgt voor dichtheid van moleculen die in de
buurt van het diafragma liggen. Wanneer het diafragma van de speaker terug naar binnen
beweegt, spreiden de moleculen zich weer uit (een proces genaamd rarefaction). Deze
patronen van luchtdrukveranderingen worden sound waves genoemd.
Er zijn verschillende soorten (lucht)druk veranderingen, namelijk pure tonen en
complexe tonen. Pure tones, zijn tonen met een regelmatig en gelijk patroon (sin wave
genoemd). Twee eigenschappen van pure tonen zijn amplitude en frequentie. Amplitude
geeft aan hoe hoog of groot de luchtdruk is waarbij een grotere druk wordt geassocieerd met
een luidere geluiden. Aangezien de eenheden van amplitude die mensen kunnen waarnemen
erg groot zijn, is er een de geluidsunit decibel ontworpen. Een andere eigenschap van pure
tonen is frequency welke aangeeft hoe vaak de luchtdruk verandering in een seconde
voorkomt waarbij hogere frequenties worden geassocieerd met hogere tonen. Frequentie
wordt geïndiceerd door units die Hertz (Hz) heten waarbij 1 Hz één cycle per seconde
aangeeft. Mensen zijn in staat frequenties waar te nemen variërend van 20Hz tot 20,000Hz.
Pure tonen zijn belangrijk omdat ze vaak gebruikt worden en gebruikt zijn in auditief
onderzoek. Toch komen ze in de natuur niet veel voor.
Complex tones, kunnen net als pure tonen, meerde cycles bevatten. Net als pure tonen
die meerdere cycles bevatten, zijn het dan periodic tones. De herhaalsnelheid van een
complexe toon wordt ook wel de fundamental frequency van de toon genoemd. Een
belangrijke eigenschap van periodieke complexe tonen is dat ze opgebouwd zijn uit meerdere
pure tonen (die apart van elkaar harmonics genoemd kunnen worden). Dit proces wordt ook
wel additive synthesis genoemd.
Het waarnemen van geluid
Factoren die een rol spelen bij het waarnemen van geluid zijn luidheid, toonhoogte, het bereik
van het gehoor en timbre. (1) Loudness. Hoe groter de verandering in luchtdruk (of hoe
groter het aantal dB), hoe luider het geluid. De minimale threshold ligt daarbij op 0 dB terwijl
de maximale (pijn) threshold op 140 dB ligt. Elke keer dat het geluidslevel met 10dB wordt
verdubbeld, is de luidheid van het geluid (ongeveer) dubbel zo groot. (2) Pitch. Met pitch
wordt de hoogte van een toon aangegeven. Deze hangt samen met frequentie. Tone heigt is de
perceptuele ervaring van de toename van pitch zoals wanneer je de toetsen van een piano op
volgorde afgaat. Hierbij zeggen we dat noten die gelijk in toon zijn, maar verschillen in
hoogte eenzelfde tone chroma hebben (bijv. een hoge en een lage C). Een octaaf is het
1
