La paire de chaussures samenvatting
Er was eens een getrouwd schoenpaar. De rechterschoen heette Nicolas en de linkerschoen heette
Tina. Ze woonden samen in een kartonnen doos totdat een vrouw de schoenen meenam. Een vrouw
kocht de schoenen. De vrouw droeg de schoenen al aan naar huis, hierdoor konden Nicolas en Tina
elkaar de hele dag niet zien. ’s Avonds in de donkere wandkast zagen ze hadden ze elkaar weer terug
gevonden. Nicolas begreep waarom ze elkaar de hele dag niet hadden gezien. Als de vrouw aan het
lopen was, dan zette steeds 1 voet voor en 1 achter, daarom zagen Nicolas en Tina elkaar niet.
Nicolas had een plan bedacht. Als hij met het lopen de voorste schoen was, zou hij een zijsprongetje
doen en zo konden ze elkaar dan steeds gedag zeggen. Toen de vrouw de schoenen weer aandeed en
ermee ging lopen, struikelde ze steeds omdat de schoenen steeds een zijsprongetje deden. De vrouw
ging hiervoor naar de dokter. De dokter zei dat het heel ernstig was, (en dat haar rechtervoet er
misschien af moest).
Die avond waren Nicolas en Tina over de vrouw en dokter aan het praten. Als de voet van de vrouw
en af moest, dan zouden de schoenen voor altijd gescheiden zijn. Nu hadden ze het plan dat de
linkerschoen steeds iets opzij zou gaan. De dame deed de schoenen weer aan, en viel nu ook weer.
Ze ging weer naar de dokter. Hij zei dat als het zo doorgaat, dat allebei haar voeten er afgehakt
moeten worden.
Die zelfde avond hadden Nicolas en Tina het weer over de vrouw en de dokter. Ze waren bang en
zeiden dat ze heel veel van elkaar hielden. Op dat moment liep de vrouw langs de kast en hoorde de
schoenen praten. Toen begreep ze het. Er was niks mis met haar voeten, de schoenen hielden van
elkaar. De vrouw ging de schoenen niet meer dragen en zei tegen de schoonmaakster wat ze er mee
moest doen.
De schoenen kwamen uiteindelijk bij het afval terecht. De schoonmaakster gaf de schoenen aan haar
nichtje. De jongen en het meisje zagen dat de schoenen gearmd waren en wisten zo dat ze verliefd
waren. Uiteindelijk zetten ze schoenen op een stuk hout de legde ze in de zee. De schoenen dreven
weg op zee, hun huwelijksreis.
Er was eens een getrouwd schoenpaar. De rechterschoen heette Nicolas en de linkerschoen heette
Tina. Ze woonden samen in een kartonnen doos totdat een vrouw de schoenen meenam. Een vrouw
kocht de schoenen. De vrouw droeg de schoenen al aan naar huis, hierdoor konden Nicolas en Tina
elkaar de hele dag niet zien. ’s Avonds in de donkere wandkast zagen ze hadden ze elkaar weer terug
gevonden. Nicolas begreep waarom ze elkaar de hele dag niet hadden gezien. Als de vrouw aan het
lopen was, dan zette steeds 1 voet voor en 1 achter, daarom zagen Nicolas en Tina elkaar niet.
Nicolas had een plan bedacht. Als hij met het lopen de voorste schoen was, zou hij een zijsprongetje
doen en zo konden ze elkaar dan steeds gedag zeggen. Toen de vrouw de schoenen weer aandeed en
ermee ging lopen, struikelde ze steeds omdat de schoenen steeds een zijsprongetje deden. De vrouw
ging hiervoor naar de dokter. De dokter zei dat het heel ernstig was, (en dat haar rechtervoet er
misschien af moest).
Die avond waren Nicolas en Tina over de vrouw en dokter aan het praten. Als de voet van de vrouw
en af moest, dan zouden de schoenen voor altijd gescheiden zijn. Nu hadden ze het plan dat de
linkerschoen steeds iets opzij zou gaan. De dame deed de schoenen weer aan, en viel nu ook weer.
Ze ging weer naar de dokter. Hij zei dat als het zo doorgaat, dat allebei haar voeten er afgehakt
moeten worden.
Die zelfde avond hadden Nicolas en Tina het weer over de vrouw en de dokter. Ze waren bang en
zeiden dat ze heel veel van elkaar hielden. Op dat moment liep de vrouw langs de kast en hoorde de
schoenen praten. Toen begreep ze het. Er was niks mis met haar voeten, de schoenen hielden van
elkaar. De vrouw ging de schoenen niet meer dragen en zei tegen de schoonmaakster wat ze er mee
moest doen.
De schoenen kwamen uiteindelijk bij het afval terecht. De schoonmaakster gaf de schoenen aan haar
nichtje. De jongen en het meisje zagen dat de schoenen gearmd waren en wisten zo dat ze verliefd
waren. Uiteindelijk zetten ze schoenen op een stuk hout de legde ze in de zee. De schoenen dreven
weg op zee, hun huwelijksreis.
