Castles – The Factors that Make and Unmake Migration Policies
- Staatsbeleid op mobilisatie werkt op korte termijn maar op lange termijn
worden veel factoren vergeten. Dat leidt vaak tot onbedoelde
consequenties. De invloed die staten kunnen uitoefenen op
migratiepatronen is zeer beperkt .
- Pakt 3 grote voorbeelden/factoren en beargumenteerd hiermee zijn these.
- Insteek: het uiteenzetten van elementen binnen het conceptuele model
voor de verbetering van beleidvorming en mogelijke onderdelen van
eerlijker en effectiever migratiebeleid op grote en kleine schaal.
Doelen van migratiepolitiek van overheden worden niet altijd gehaald of hebben
onbedoelde (negatieve) gevolgen. Migratiebeleid faalt in veel landen, ter
voorbeeld Australië en Duitsland ( niet alleen in de minder welvarende landen
dus). Migratie dient onderzocht te worden op lange termijn als sociaal proces met
een eigen inherente dynamiek.
Economen beweerden dat migratie vooral beïnvloed werd door marktkrachten:
goede tijden meer arbeid nodig hebben, en dat deze vraag naar arbeid zorgt voor
migratie. Dit is niet zo, grenscontroles komen hier meestal tussen als bepalende
factor.
Fabel 19e eeuw als eeuw van laissez-faire op migratiegebied, onjuist, was juist
een eeuw van experimenten op het gebied van migratiecontrole. Democratische
revoluties en industrialisatie hebben tot meer vrijheid van mobiliteit dan ooit
geleid. Hierdoor is de behoefte ontstaan dit te gaan registreren(persoonlijke
identiteit ook). Opkomst van de welvaartsstaat maakt het verschil tussen burgers
en (nieuwe) migranten opnieuw duidelijk, nog versterkt door de (her)geboorte
van het paspoort (Torpey)
3 redenen waardoor migratiepolitiek niet altijd succesvol verloopt
1. Factoren afkomstig uit de sociale dynamiek van het migratieproces: 2 grote
theorieën die veel invloed hebben gehad op migratiepolitiek: 1). Het
economische geloof in marktgedrag gebaseerd op neoklassieke theorie.
Mensen migreren om hun individuele nut maximaal te gebruiken(hoger
inkomen) en stoppen met migreren of gaan naar huis als de kosten-baten-
vergelijking verandert. 2). Bureaucratisch geloof dat reguleringen
ontworpen zijn om migranten te kunnen categoriseren en hun toegang en
verblijf effectief te reguleren, totale gedrag vorm te geven.
Beide theorieën dragen bij aan het idee dat je migratie aan en uit kunt
zetten door de juiste beleidsinstellingen. Migratie moet worden gezien als
een sociaal proces, dit kan worden samengevat in een aantal
factoren:kettingmigratie en netwerken(socialcapital, ontwikkeling eigen
infrastructuur), familie en gemeenschap, fase van de levenscyclus(jonge
mannen en vrouwen op zoek naar tijdelijk werk, lastig te vinden,
familiereünie), de migratieindustrie(ontwikkeld uit migratienetwerken),
beleid en gelegenheidsstructuren(migratieregels slechts een volgende
barrière die men moet overkomen als migrant),
, migrantenvertegenwoordiging, structurele afhankelijkheid van
emigratie(vooral minder ontwikkelde landen, geld stroomt terug naar land
van herkomst) en structurele afhankelijkheid van
immigrantenarbeid(afhankelijk van arbeidsmigranten voor zwaar werk voor
weinig geld dat de lokale bevolking niet wil doen).
2. Factoren gelinkt aan globalisatie, transnationalisme en Noord-Zuid relaties:
de snelle economische, politieke, technologische en culturele
veranderingen in verband met de huisige fase van globalisering hebben
belangrijke gevolgen gehad voor het volume, richtingen en kenmerken van
migratie. Belangrijke factoren: de Noord-Zuid-kloof genereert
migratie(internationale grenzen helpen ongelijkheid te behouden, Noord-
Zuid-grens tussen de machtige geïndustrialiseerde landen en de armere
landen van Afrika, Azië en Latijns-Amerika die soms losgekoppeld zijn
geraakt van de wereldeconomie, wat weer leidt tot stagnatie en conflict
men migreert vanwege economie en schending van mensenrechten),
globalisering creëert de ‘CulturalCapital’ en technologische middelen die
nodig zijn voor migratie(globalisering zorgt voor sterke druk om te
migreren maar landen zijn hier angstig voor, met name als het gaat om
arme migranten, rijken kunnen gaan en staan waar ze willen. Lange
afstandsmigratie en -communicatie vergemakkelijkt door verbeterde
technologie), transnationale gemeenschappen(globalisatie leidt tot
verandering in de manieren waarop migranten in de samenleving worden
opgenomen. Verleden: of behandeld als permanente vestigers die zich
moesten assimileren of als tijdelijke vreemdelingen die apart werden
gehouden van de autochtone bevolking. De ervaring van
gemeenschapsvorming en etnische mobilisatie leidde tot een 3 e aanpak in
de 1970’s: multiculturalisme dit ging echter uit van loyaliteit aan 1 land,
transnationale gemeenschappen zijn echter verbonden aan 2 of meerdere
landen), nationale vs. transnationale logica(migratiecontrole van landen
nog steeds gebaseerd op nationale logica. Nieuw: van een ‘space of
places’ naar een ‘space of flows’(Castells)) en
nonmigratiebeleid(waarschijnlijk krachtiger in het vormen van Noord-Zuid
beweginen dan expliciet migratiebeleid. Bijvoorbeeld het opnemen van
minder ontwikkelde landen in wereldwijde economische betrekkingen.
Onderontwikkelde landen beter maken om de migratiestroom vanuit dat
land te verminderen. Het noordelijke beleid op het gebied van handel,
internationale samenwerking en buitenlandse zaken zijn misschien juist
wel de hoofdoorzaken van de migratiestroom die zij willen controleren)
3. Factoren binnen politieke systemen:politieke conflicten in
emigratielanden(uitzend-landen stellen speciale afdelingen aan om hun
werkers te beschermen, hun economie wordt steeds meer afhankelijk van
geldzending en het wordt steeds moeilijker alles effectief te blijven
reguleren en hun bevolking te beschermen. Dit kan leiden tot politiek
- Staatsbeleid op mobilisatie werkt op korte termijn maar op lange termijn
worden veel factoren vergeten. Dat leidt vaak tot onbedoelde
consequenties. De invloed die staten kunnen uitoefenen op
migratiepatronen is zeer beperkt .
- Pakt 3 grote voorbeelden/factoren en beargumenteerd hiermee zijn these.
- Insteek: het uiteenzetten van elementen binnen het conceptuele model
voor de verbetering van beleidvorming en mogelijke onderdelen van
eerlijker en effectiever migratiebeleid op grote en kleine schaal.
Doelen van migratiepolitiek van overheden worden niet altijd gehaald of hebben
onbedoelde (negatieve) gevolgen. Migratiebeleid faalt in veel landen, ter
voorbeeld Australië en Duitsland ( niet alleen in de minder welvarende landen
dus). Migratie dient onderzocht te worden op lange termijn als sociaal proces met
een eigen inherente dynamiek.
Economen beweerden dat migratie vooral beïnvloed werd door marktkrachten:
goede tijden meer arbeid nodig hebben, en dat deze vraag naar arbeid zorgt voor
migratie. Dit is niet zo, grenscontroles komen hier meestal tussen als bepalende
factor.
Fabel 19e eeuw als eeuw van laissez-faire op migratiegebied, onjuist, was juist
een eeuw van experimenten op het gebied van migratiecontrole. Democratische
revoluties en industrialisatie hebben tot meer vrijheid van mobiliteit dan ooit
geleid. Hierdoor is de behoefte ontstaan dit te gaan registreren(persoonlijke
identiteit ook). Opkomst van de welvaartsstaat maakt het verschil tussen burgers
en (nieuwe) migranten opnieuw duidelijk, nog versterkt door de (her)geboorte
van het paspoort (Torpey)
3 redenen waardoor migratiepolitiek niet altijd succesvol verloopt
1. Factoren afkomstig uit de sociale dynamiek van het migratieproces: 2 grote
theorieën die veel invloed hebben gehad op migratiepolitiek: 1). Het
economische geloof in marktgedrag gebaseerd op neoklassieke theorie.
Mensen migreren om hun individuele nut maximaal te gebruiken(hoger
inkomen) en stoppen met migreren of gaan naar huis als de kosten-baten-
vergelijking verandert. 2). Bureaucratisch geloof dat reguleringen
ontworpen zijn om migranten te kunnen categoriseren en hun toegang en
verblijf effectief te reguleren, totale gedrag vorm te geven.
Beide theorieën dragen bij aan het idee dat je migratie aan en uit kunt
zetten door de juiste beleidsinstellingen. Migratie moet worden gezien als
een sociaal proces, dit kan worden samengevat in een aantal
factoren:kettingmigratie en netwerken(socialcapital, ontwikkeling eigen
infrastructuur), familie en gemeenschap, fase van de levenscyclus(jonge
mannen en vrouwen op zoek naar tijdelijk werk, lastig te vinden,
familiereünie), de migratieindustrie(ontwikkeld uit migratienetwerken),
beleid en gelegenheidsstructuren(migratieregels slechts een volgende
barrière die men moet overkomen als migrant),
, migrantenvertegenwoordiging, structurele afhankelijkheid van
emigratie(vooral minder ontwikkelde landen, geld stroomt terug naar land
van herkomst) en structurele afhankelijkheid van
immigrantenarbeid(afhankelijk van arbeidsmigranten voor zwaar werk voor
weinig geld dat de lokale bevolking niet wil doen).
2. Factoren gelinkt aan globalisatie, transnationalisme en Noord-Zuid relaties:
de snelle economische, politieke, technologische en culturele
veranderingen in verband met de huisige fase van globalisering hebben
belangrijke gevolgen gehad voor het volume, richtingen en kenmerken van
migratie. Belangrijke factoren: de Noord-Zuid-kloof genereert
migratie(internationale grenzen helpen ongelijkheid te behouden, Noord-
Zuid-grens tussen de machtige geïndustrialiseerde landen en de armere
landen van Afrika, Azië en Latijns-Amerika die soms losgekoppeld zijn
geraakt van de wereldeconomie, wat weer leidt tot stagnatie en conflict
men migreert vanwege economie en schending van mensenrechten),
globalisering creëert de ‘CulturalCapital’ en technologische middelen die
nodig zijn voor migratie(globalisering zorgt voor sterke druk om te
migreren maar landen zijn hier angstig voor, met name als het gaat om
arme migranten, rijken kunnen gaan en staan waar ze willen. Lange
afstandsmigratie en -communicatie vergemakkelijkt door verbeterde
technologie), transnationale gemeenschappen(globalisatie leidt tot
verandering in de manieren waarop migranten in de samenleving worden
opgenomen. Verleden: of behandeld als permanente vestigers die zich
moesten assimileren of als tijdelijke vreemdelingen die apart werden
gehouden van de autochtone bevolking. De ervaring van
gemeenschapsvorming en etnische mobilisatie leidde tot een 3 e aanpak in
de 1970’s: multiculturalisme dit ging echter uit van loyaliteit aan 1 land,
transnationale gemeenschappen zijn echter verbonden aan 2 of meerdere
landen), nationale vs. transnationale logica(migratiecontrole van landen
nog steeds gebaseerd op nationale logica. Nieuw: van een ‘space of
places’ naar een ‘space of flows’(Castells)) en
nonmigratiebeleid(waarschijnlijk krachtiger in het vormen van Noord-Zuid
beweginen dan expliciet migratiebeleid. Bijvoorbeeld het opnemen van
minder ontwikkelde landen in wereldwijde economische betrekkingen.
Onderontwikkelde landen beter maken om de migratiestroom vanuit dat
land te verminderen. Het noordelijke beleid op het gebied van handel,
internationale samenwerking en buitenlandse zaken zijn misschien juist
wel de hoofdoorzaken van de migratiestroom die zij willen controleren)
3. Factoren binnen politieke systemen:politieke conflicten in
emigratielanden(uitzend-landen stellen speciale afdelingen aan om hun
werkers te beschermen, hun economie wordt steeds meer afhankelijk van
geldzending en het wordt steeds moeilijker alles effectief te blijven
reguleren en hun bevolking te beschermen. Dit kan leiden tot politiek
