Pim van Lommel BDE religies
Inleiding
Een bijna-doodervaring lijkt een persoonlijke herontdekking te zijn van kennis en inzicht die al
eeuwen en eeuwen oud is en in vele culturen bekend is, maar vergeten lijkt te zijn.
Niet nieuws
Het idee dat de ziel onafhankelijk van ons lichaam kan worden ervaren is al duizenden jaren bekend.
Het is ook al een eeuwenoud idee dat de ziel na de dood blijft bestaan, dat men een oordeel krijgt
over hoe men geleefd heeft en daarna, afhankelijk van hoe men heeft geleefd, in een gelukzalige
sfeer mag verblijven of soms als straf in een angstwekkende omgeving terechtkomt.
Ideeën over een onsterfelijke ziel vindt men overal.
Mystieke ervaringen als bron van inzicht over de dood
Het is opvallend dat literatuur van ruim honderd jaar geleden, de oudheid en andere culturen een
grote gelijkenis vertoont met de inhoud en de gevolgen van een BDE zoals die recent zijn gemeld:
angst voor de dood na een BDE verdween en er ontstond een innerlijke overtuiging dat het
bewustzijn na de lichamelijke dood blijft bestaan: ‘Dood bleek niet dood te zijn’.
De wereldgodsdiensten en mystieke ervaringen
Hindoeïsme
In de Indiasen cultuur was het ondenkbaar dat de ziel van de mens bij de conceptie of geboorte
begon. De ziel was altijd al aanwezig. Het doel van dit inzicht was het bereiken van het besef dat men
‘in wezen’ onsterfelijk is. Het Zelf is onsterfelijk. Wanneer een mens zich dit volledig realiseert schept
dit de mogelijkheid dat het Zelf zich verenigt met het Hoogste (Brahma). Zolang deze realisatie niet is
bereikt, roept het ik-gevoel van de mens de illusie op dat de mens met zijn sterfelijke lichaam
samenvalt. In deze toestand blijft de mens gevangen in de kringloop van de geboorte en dood.
Moderne India
De kennis uit het oude India is in het moderne India nog springlevend aanwezig.
Volgens de Vedanta leer is puur bewustzijn primair in het universum aanwezig en is onze geest
(denken en waakbewustzijn) slechts een vonk of een afspiegeling van dat bewustzijn. Het absolute of
allerhoogste bewustzijn (non-lokale bewustzijn) is de bron van de basis van het volledige Zelf en van
het gehele universum.
Tibetaans boeddhisme
In het boeddhisme gelooft men in de kringloop van dood en wedergeboorte. De dode mens bestaat
niet, wel een dood lichaam. Er is een continuïteit van de geest in een ‘geestlichaam.’
De Bardo, de tussenfase die maximaal 49 dagen duurt, is als een droom tussen de dood en een nieuw
leven dat volgens de Tibetaanse boeddhisten meestal op de vijftigste dag na het overlijden aanvangt.
- Wanneer het bewustzijnsprincipe buiten het lichaam raakt kan het niet vaststellen of het
dood is. Het ziet bekenden. De gestorvenen kan zijn dat zijn lichaam van kleding wordt
ontdaan. Hij kan het huilen en klagen van zijn vrienden horen, hij kan hen aanroepen maar
zijn vrienden kunnen hem niet horen. In deze toestand worden geluiden, lichten en
stralingen waargenomen.
- Wanneer wij een transformatie in onszelf teweegbrengen en als getransformeerd wezen
worden herboren om anderen bij te staan, kunnen wij de wereld op effectieve wijze helpen.
Er worden in verhalen beschreven welke stadia de overleden geest moet doorlopen.
Inleiding
Een bijna-doodervaring lijkt een persoonlijke herontdekking te zijn van kennis en inzicht die al
eeuwen en eeuwen oud is en in vele culturen bekend is, maar vergeten lijkt te zijn.
Niet nieuws
Het idee dat de ziel onafhankelijk van ons lichaam kan worden ervaren is al duizenden jaren bekend.
Het is ook al een eeuwenoud idee dat de ziel na de dood blijft bestaan, dat men een oordeel krijgt
over hoe men geleefd heeft en daarna, afhankelijk van hoe men heeft geleefd, in een gelukzalige
sfeer mag verblijven of soms als straf in een angstwekkende omgeving terechtkomt.
Ideeën over een onsterfelijke ziel vindt men overal.
Mystieke ervaringen als bron van inzicht over de dood
Het is opvallend dat literatuur van ruim honderd jaar geleden, de oudheid en andere culturen een
grote gelijkenis vertoont met de inhoud en de gevolgen van een BDE zoals die recent zijn gemeld:
angst voor de dood na een BDE verdween en er ontstond een innerlijke overtuiging dat het
bewustzijn na de lichamelijke dood blijft bestaan: ‘Dood bleek niet dood te zijn’.
De wereldgodsdiensten en mystieke ervaringen
Hindoeïsme
In de Indiasen cultuur was het ondenkbaar dat de ziel van de mens bij de conceptie of geboorte
begon. De ziel was altijd al aanwezig. Het doel van dit inzicht was het bereiken van het besef dat men
‘in wezen’ onsterfelijk is. Het Zelf is onsterfelijk. Wanneer een mens zich dit volledig realiseert schept
dit de mogelijkheid dat het Zelf zich verenigt met het Hoogste (Brahma). Zolang deze realisatie niet is
bereikt, roept het ik-gevoel van de mens de illusie op dat de mens met zijn sterfelijke lichaam
samenvalt. In deze toestand blijft de mens gevangen in de kringloop van de geboorte en dood.
Moderne India
De kennis uit het oude India is in het moderne India nog springlevend aanwezig.
Volgens de Vedanta leer is puur bewustzijn primair in het universum aanwezig en is onze geest
(denken en waakbewustzijn) slechts een vonk of een afspiegeling van dat bewustzijn. Het absolute of
allerhoogste bewustzijn (non-lokale bewustzijn) is de bron van de basis van het volledige Zelf en van
het gehele universum.
Tibetaans boeddhisme
In het boeddhisme gelooft men in de kringloop van dood en wedergeboorte. De dode mens bestaat
niet, wel een dood lichaam. Er is een continuïteit van de geest in een ‘geestlichaam.’
De Bardo, de tussenfase die maximaal 49 dagen duurt, is als een droom tussen de dood en een nieuw
leven dat volgens de Tibetaanse boeddhisten meestal op de vijftigste dag na het overlijden aanvangt.
- Wanneer het bewustzijnsprincipe buiten het lichaam raakt kan het niet vaststellen of het
dood is. Het ziet bekenden. De gestorvenen kan zijn dat zijn lichaam van kleding wordt
ontdaan. Hij kan het huilen en klagen van zijn vrienden horen, hij kan hen aanroepen maar
zijn vrienden kunnen hem niet horen. In deze toestand worden geluiden, lichten en
stralingen waargenomen.
- Wanneer wij een transformatie in onszelf teweegbrengen en als getransformeerd wezen
worden herboren om anderen bij te staan, kunnen wij de wereld op effectieve wijze helpen.
Er worden in verhalen beschreven welke stadia de overleden geest moet doorlopen.
