Titel: Bezonken rood
Schrijver: Jeroen Brouwers
, Zakelijke gegevens
Titel: Bezonken rood.
Auteur: Jeroen Brouwers.
Druk: Dertiende druk.
Jaar: 1990.
Jaar van eerste uitgave: 1981.
Uitgeverij: De Arbeiderspers te Amsterdam.
Genre: Psychologische oorlogsroman.
Motivatie:
We moesten uit een lijst met boeken kiezen en daar zat ook Bezonken rood tussen. Ik heb toen gelezen
waar dit boek overging en dat sprak mij wel aan. Het boek zou gaan over een zoon die te horen krijgt dat
zijn moeder is overleden. Daardoor gaat hij terug in de tijd en staat dan stil bij hun tijd in een
Jappenkamp, waarvan die in Tjideng wel het aangrijpendste was. Ik ben wel nieuwsgierig naar wat zij
hebben meegemaakt en hoe het was in die tijd en in de oorlog. Hoe komt het dat de liefde van moeder
en zoon zo veranderd is, dat de zoon zijn moeder is gaan haten en zo erg dat hij bijna alle
vrouwen/moeders is gaan haten. Dat zijn wel vragen die in mij opkomen, dus ik verwacht daar meer
over te lezen. Het boek is geschreven vanuit de belevingswereld van de hoofdpersoon en laat je als goed
is meevoeren in zijn gedachtes en emoties. Dat heeft wel mijn interesse gewekt.
Samenvatting:
De gebeurtenissen in Bezonken rood spelen zich afwisselend af in het verleden en in het heden. Voor de
duidelijkheid zullen in deze samenvatting de gebeurtenissen zoveel mogelijk in chronologische volgorde
weergegeven worden.
Op een winterse dag in 1981 krijgt Jeroen een telefoontje. Het blijkt dat zijn moeder is overleden in het
verzorgingstehuis. Naar aanleiding van het telefoontje komen er allerlei herinneringen bij Jeroen boven
over het interneringskamp Tjideng. Na de inval van de Japanners in Nederlands-Indië, brengt hij er drie
jaar van zijn leven door, samen met zijn grootmoeder, moeder en zusje. Het kamp staat onder leiding
van Kenitji Sone. Vader verblijft in de oorlogstijd als krijgsgevangene in Japan. Jeroens twee oudere
broers blijken, achteraf, op Java in mannenkampen opgesloten te hebben gezeten. Jeroen bewoont
samen met de andere gezinsleden een gedeelte van een keuken. Als kind heeft moeite met bidden. Hij
kan wel alle gebeden opzeggen, maar écht bidden doet hij nooit. Zijn moeder laat eveneens het bidden
over aan andere mensen, waaronder haar eigen moeder. Jeroen kan alleen zien dat zijn oma nog leeft,
als ze de kralen van de rozenkrans door haar vingers laat lopen. Dagelijks wordt Jeroen geconfronteerd
met de dood en zelfs al vóór hij kan lezen, weet hij er alles vanaf. De vrouwen in het kamp worden
mishandeld, vernederd en verkracht. Er zijn dagelijks apèls, waarbij alle vrouwen en kinderen worden
geteld. Ze moeten bevelen opvolgen als: in de houding staan, buigen, blijven staan in gebogen houding,
‘lang leve de keizer’ roepen en met kwakende geluiden kikkeren (in hurkhouding kikkersprongen
maken). Jeroen is, gelukkig voor zijn moeder, eenvoudig te herkennen tussen alle kleine kinderen. Hij
draagt een tropenhelm, waar hij bijzonder trots op is.
Op zijn vijfde verjaardag, 30 april 1945, krijgt hij het boek Daantje gaat op reis. Aan de hand van dit boek
leert zijn moeder hem lezen. Vier dagen later overlijdt Jeroens grootmoeder. In juni van dat jaar krijgt
Jeroens zus dysenterie als ze met een rolschaats in het open riool terechtkomt. Ze wordt tot haar
genezing opgenomen in het kampziekenhuis. Eind juli overlijdt Jeroens opa. In de eerste helft van
augustus sterft Nettie Stenvert, Jeroens vriendinnetje. Jeroen heeft geen emoties meer en denkt alleen
maar aan het inpikken van Netties pop. Om zelf in leven te blijven oefent hij elke dag de woorden, die
zijn moeder hem leert. Iemand die stervende is, is niet meer in staat om de vliegen van zich af te slaan
en daarom jaagt Jeroen elke dag op vliegen. Ze worden voor hem symbolisch voor de dood.
Begin augustus van 1945 worden twee atoombommen afgeworpen op Japan (Hirosjima en Nagasaki).
Voor straf moeten de gevangenen twaalf uur in de houding staan en kikkeren. Al hun schamele
bezittingen worden verbrand, maar Jeroen draagt zijn boek van Daantje onder zijn kleren. Het voedsel
Schrijver: Jeroen Brouwers
, Zakelijke gegevens
Titel: Bezonken rood.
Auteur: Jeroen Brouwers.
Druk: Dertiende druk.
Jaar: 1990.
Jaar van eerste uitgave: 1981.
Uitgeverij: De Arbeiderspers te Amsterdam.
Genre: Psychologische oorlogsroman.
Motivatie:
We moesten uit een lijst met boeken kiezen en daar zat ook Bezonken rood tussen. Ik heb toen gelezen
waar dit boek overging en dat sprak mij wel aan. Het boek zou gaan over een zoon die te horen krijgt dat
zijn moeder is overleden. Daardoor gaat hij terug in de tijd en staat dan stil bij hun tijd in een
Jappenkamp, waarvan die in Tjideng wel het aangrijpendste was. Ik ben wel nieuwsgierig naar wat zij
hebben meegemaakt en hoe het was in die tijd en in de oorlog. Hoe komt het dat de liefde van moeder
en zoon zo veranderd is, dat de zoon zijn moeder is gaan haten en zo erg dat hij bijna alle
vrouwen/moeders is gaan haten. Dat zijn wel vragen die in mij opkomen, dus ik verwacht daar meer
over te lezen. Het boek is geschreven vanuit de belevingswereld van de hoofdpersoon en laat je als goed
is meevoeren in zijn gedachtes en emoties. Dat heeft wel mijn interesse gewekt.
Samenvatting:
De gebeurtenissen in Bezonken rood spelen zich afwisselend af in het verleden en in het heden. Voor de
duidelijkheid zullen in deze samenvatting de gebeurtenissen zoveel mogelijk in chronologische volgorde
weergegeven worden.
Op een winterse dag in 1981 krijgt Jeroen een telefoontje. Het blijkt dat zijn moeder is overleden in het
verzorgingstehuis. Naar aanleiding van het telefoontje komen er allerlei herinneringen bij Jeroen boven
over het interneringskamp Tjideng. Na de inval van de Japanners in Nederlands-Indië, brengt hij er drie
jaar van zijn leven door, samen met zijn grootmoeder, moeder en zusje. Het kamp staat onder leiding
van Kenitji Sone. Vader verblijft in de oorlogstijd als krijgsgevangene in Japan. Jeroens twee oudere
broers blijken, achteraf, op Java in mannenkampen opgesloten te hebben gezeten. Jeroen bewoont
samen met de andere gezinsleden een gedeelte van een keuken. Als kind heeft moeite met bidden. Hij
kan wel alle gebeden opzeggen, maar écht bidden doet hij nooit. Zijn moeder laat eveneens het bidden
over aan andere mensen, waaronder haar eigen moeder. Jeroen kan alleen zien dat zijn oma nog leeft,
als ze de kralen van de rozenkrans door haar vingers laat lopen. Dagelijks wordt Jeroen geconfronteerd
met de dood en zelfs al vóór hij kan lezen, weet hij er alles vanaf. De vrouwen in het kamp worden
mishandeld, vernederd en verkracht. Er zijn dagelijks apèls, waarbij alle vrouwen en kinderen worden
geteld. Ze moeten bevelen opvolgen als: in de houding staan, buigen, blijven staan in gebogen houding,
‘lang leve de keizer’ roepen en met kwakende geluiden kikkeren (in hurkhouding kikkersprongen
maken). Jeroen is, gelukkig voor zijn moeder, eenvoudig te herkennen tussen alle kleine kinderen. Hij
draagt een tropenhelm, waar hij bijzonder trots op is.
Op zijn vijfde verjaardag, 30 april 1945, krijgt hij het boek Daantje gaat op reis. Aan de hand van dit boek
leert zijn moeder hem lezen. Vier dagen later overlijdt Jeroens grootmoeder. In juni van dat jaar krijgt
Jeroens zus dysenterie als ze met een rolschaats in het open riool terechtkomt. Ze wordt tot haar
genezing opgenomen in het kampziekenhuis. Eind juli overlijdt Jeroens opa. In de eerste helft van
augustus sterft Nettie Stenvert, Jeroens vriendinnetje. Jeroen heeft geen emoties meer en denkt alleen
maar aan het inpikken van Netties pop. Om zelf in leven te blijven oefent hij elke dag de woorden, die
zijn moeder hem leert. Iemand die stervende is, is niet meer in staat om de vliegen van zich af te slaan
en daarom jaagt Jeroen elke dag op vliegen. Ze worden voor hem symbolisch voor de dood.
Begin augustus van 1945 worden twee atoombommen afgeworpen op Japan (Hirosjima en Nagasaki).
Voor straf moeten de gevangenen twaalf uur in de houding staan en kikkeren. Al hun schamele
bezittingen worden verbrand, maar Jeroen draagt zijn boek van Daantje onder zijn kleren. Het voedsel
