Forensische toxicologie
Hier hebben we te maken met het verhaal van de vergiftiging. Tot 50 jaar geleden had men hier veel
schrik van, aangezien er toen geen bewijslast was; er waren niet voldoende technieken om dit te
gaan opsporen. 1 van de eerste stoffen welke op te sporen was, was Arsenicum. Een vergiftiging is in
feite een beschadiging van de weefsels door een scheikundige stof; elke stof kan toxisch zijn, zolang
je er maar genoeg van neemt (afhankelijk van de stof). Omdat men weet at er van die stoffen zijn,
gaat men ervoor zorgen dat deze stoffen opvallen. Zo zal men rattenvergif bijvoorbeeld paars gaan
kleuren, zodat wanneer dit gemengd is met je eten, dit zal gaan opvallen. Zo zijn er ook bepaalde
stoffen die zo’n geur hebben, dat als je het ruikt je al moet braken, zodat je dus niet van deze stoffen
zal innemen. Zo hebben we ook rohypnol; vaak gebruikt voor het verkrachten van meisjes. Wordt in
drankje gedaan, maar tegenwoordig hebben ze dit een kleurstof gegeven zodat wanneer in een
drankje dit zal opvallen.
Forensische toxicologie is eigenlijk een onderdeel van de forensic sciences; namelijk het opsporen
van gifstoffen, en het interpreteren hiervan. Het is niet omdat men bepaalde stoffen in het lichaam
heeft, men moet dit ook kunnen interpreteren, en dat is het moeilijkste deel hiervan. iet is niet alleen
van belang wat er in het lichaam zit, het is ook van belang te weten hoeveel ervan in het lichaam
aanwezig is, en wat de werking is van deze stoffen. Daarvoor wordt er gebruik gemaakt van
dierproeven (ratten). Men gaat dan de stof toedienen en kijken wanneer deze gaat doodvallen, en op
basis daarvan kan men dan de LD50 gaan bepalen. De LD50 is de mediane dosis, waarbij 50% van de
proefdieren zal sterven. Dit is een maat voor de acute vergiftiging van een bepaalde stof. Uitgedrukt
in mg/kg, ppm (parts/mill).
Deze testen zijn gebaseerd op ratten, maar natuurlijk zijn mensen verschillend. Als eerste hebben we
dan te maken met de gevoeligheid; de ene persoon kan meer verdragen dan een ander persoon. Soms
heeft men ook een versterkend effect; synergie. 2 Stoffen welke apart een bepaalde werking hebben,
samen een sterker effect geven. Een voorbeeld hiervan is alcohol in combinatie met de slaapmiddelen.
Iets anders is ook de tolerantie; 1+1=3! Er is een synergische werking van stoffen met een zwaar
effect.
Wanneer we een bepaalde stof opnemen in het lichaam, dan zijn er in feite 4 grote fasen. Als eerste
is het zo dat men iets zal gaan opnemen. Vervolgens is het zo dat deze stof niet enkel in de maag
gaat blijven, deze stof zal zich gaan verdelen in het lichaam. Tijdens deze verdeling in het lichaam, zal
deze stof niet de stof blijven dat het is, maar de stof zal zich gaan omzetten en zal dus gaan
metaboliseren. Deze stof zal omgezet worden door enzymen, en dan tot slot zal deze stof dan
uitgescheiden worden. Zo zal in de urine er een andere stof teruggevonden worden, dan de stof die
men heeft ingenomen.
Een stof kan op verschillende manieren toegediend worden aan het lichaam: dit kan via de huid, kan
ook via de spijsvertering, men kan een stof ook gaan injecteren, of een stof kan worden ingeademd.
Als eerste zullen we kijken naar de toediening via de huid/slijmvliezen; zo kan men medicatie
innemen via de neus (cocaïne), maar men kan bepaalde medicatie ook sublinguaal gaan innemen.
Sublinguale inname zal ervoor zorgen dat er van daar veel sneller opname zal zijn in de circulatie, en
vanaf dan kan een stof gaan beginnen werken (snellere werking). Het is niet wat er in de mond of de
maag zit wat een werking zal hebben, het is pas wanneer de stof zich in de bloedvaten bevindt dat
deze zal gaan actief zijn en dat deze dodelijke werking kan hebben. Vervolgens is er ook rectale
inname mogelijk; dit is opnieuw voor een snelle absorptie van de stof. Zo is er ook slimming: tampon
in drank, in de vagina. Nog een manier om medicatie te gaan innemen is oculair, via het oog zoals
Hier hebben we te maken met het verhaal van de vergiftiging. Tot 50 jaar geleden had men hier veel
schrik van, aangezien er toen geen bewijslast was; er waren niet voldoende technieken om dit te
gaan opsporen. 1 van de eerste stoffen welke op te sporen was, was Arsenicum. Een vergiftiging is in
feite een beschadiging van de weefsels door een scheikundige stof; elke stof kan toxisch zijn, zolang
je er maar genoeg van neemt (afhankelijk van de stof). Omdat men weet at er van die stoffen zijn,
gaat men ervoor zorgen dat deze stoffen opvallen. Zo zal men rattenvergif bijvoorbeeld paars gaan
kleuren, zodat wanneer dit gemengd is met je eten, dit zal gaan opvallen. Zo zijn er ook bepaalde
stoffen die zo’n geur hebben, dat als je het ruikt je al moet braken, zodat je dus niet van deze stoffen
zal innemen. Zo hebben we ook rohypnol; vaak gebruikt voor het verkrachten van meisjes. Wordt in
drankje gedaan, maar tegenwoordig hebben ze dit een kleurstof gegeven zodat wanneer in een
drankje dit zal opvallen.
Forensische toxicologie is eigenlijk een onderdeel van de forensic sciences; namelijk het opsporen
van gifstoffen, en het interpreteren hiervan. Het is niet omdat men bepaalde stoffen in het lichaam
heeft, men moet dit ook kunnen interpreteren, en dat is het moeilijkste deel hiervan. iet is niet alleen
van belang wat er in het lichaam zit, het is ook van belang te weten hoeveel ervan in het lichaam
aanwezig is, en wat de werking is van deze stoffen. Daarvoor wordt er gebruik gemaakt van
dierproeven (ratten). Men gaat dan de stof toedienen en kijken wanneer deze gaat doodvallen, en op
basis daarvan kan men dan de LD50 gaan bepalen. De LD50 is de mediane dosis, waarbij 50% van de
proefdieren zal sterven. Dit is een maat voor de acute vergiftiging van een bepaalde stof. Uitgedrukt
in mg/kg, ppm (parts/mill).
Deze testen zijn gebaseerd op ratten, maar natuurlijk zijn mensen verschillend. Als eerste hebben we
dan te maken met de gevoeligheid; de ene persoon kan meer verdragen dan een ander persoon. Soms
heeft men ook een versterkend effect; synergie. 2 Stoffen welke apart een bepaalde werking hebben,
samen een sterker effect geven. Een voorbeeld hiervan is alcohol in combinatie met de slaapmiddelen.
Iets anders is ook de tolerantie; 1+1=3! Er is een synergische werking van stoffen met een zwaar
effect.
Wanneer we een bepaalde stof opnemen in het lichaam, dan zijn er in feite 4 grote fasen. Als eerste
is het zo dat men iets zal gaan opnemen. Vervolgens is het zo dat deze stof niet enkel in de maag
gaat blijven, deze stof zal zich gaan verdelen in het lichaam. Tijdens deze verdeling in het lichaam, zal
deze stof niet de stof blijven dat het is, maar de stof zal zich gaan omzetten en zal dus gaan
metaboliseren. Deze stof zal omgezet worden door enzymen, en dan tot slot zal deze stof dan
uitgescheiden worden. Zo zal in de urine er een andere stof teruggevonden worden, dan de stof die
men heeft ingenomen.
Een stof kan op verschillende manieren toegediend worden aan het lichaam: dit kan via de huid, kan
ook via de spijsvertering, men kan een stof ook gaan injecteren, of een stof kan worden ingeademd.
Als eerste zullen we kijken naar de toediening via de huid/slijmvliezen; zo kan men medicatie
innemen via de neus (cocaïne), maar men kan bepaalde medicatie ook sublinguaal gaan innemen.
Sublinguale inname zal ervoor zorgen dat er van daar veel sneller opname zal zijn in de circulatie, en
vanaf dan kan een stof gaan beginnen werken (snellere werking). Het is niet wat er in de mond of de
maag zit wat een werking zal hebben, het is pas wanneer de stof zich in de bloedvaten bevindt dat
deze zal gaan actief zijn en dat deze dodelijke werking kan hebben. Vervolgens is er ook rectale
inname mogelijk; dit is opnieuw voor een snelle absorptie van de stof. Zo is er ook slimming: tampon
in drank, in de vagina. Nog een manier om medicatie te gaan innemen is oculair, via het oog zoals
