E-thiek samenvatting
Hoofdstuk 1- de wens van de soeverein
Kijkend naar het juridische criterium dat binnen ons rechtssysteem geldt, zou je kunnen zeggen dat
rechtsregels voortvloeien uit de wet en jurisprudentie.
John Austin (1790-1859) probeerde recht te definiëren zonder te leunen op een bestaand rechtssysteem
en zonder bij de lezer voorkennis te veronderstellen van het geldende recht. Hij probeert zo het recht te
begrijpen zonder juridische en morele noties. Austin’s theorie is kaal; hij probeert het recht terug te
brengen naar de basisnoties.
Bevelen:
Austin vond rechtswetenschappers ondeugdelijk en onwetenschappelijk, omdat zij verzuimen een
neutrale omschrijving te geven van het verschijnsel recht. Hij vond dat zij veelal een gekleurde opvatting
gaven die het rechtvaardig recht definieert. Austin wilde het recht op een neutrale en objectieve manier
definiëren, dus los van de vraag of het rechtvaardig dan wel onrechtvaardig recht is.
In The Province of Jurisprudence Determined stelt Austin dat het tegendeel van recht niet onrecht is, maar
dat niet-recht het tegendeel van recht is. Het gaat om het onderscheid van rechtsregels en gewone regels.
Bevel is een eenvoudigere en meer omvattende term dan wet. Een bevel wordt onderscheiden van
andere wensuitingen, door de macht en het doel van degene die beveelt om kwaad of pijn toe te brengen
ingeval de wens wordt genegeerd, niet door de manier waarop een wens naar voren wordt gebracht.
Waar een plicht is, is ook een bevel. De betekenis van de ene term wordt geïmpliceerd door de andere.
Superioriteit is de macht om naleving van een wens af te dwingen.
Definitie van recht door Austin: het recht is het geheel van bevelen van een superieur, die gepaard
gaan met de mogelijkheid sancties op te leggen bij niet-nakoming.
De gehoorzaamheidsplicht van burgers berust op de macht van de soeverein om sancties op te leggen.
Gehoorzaamheid wordt afgeleid uit het feit dat men sancties wil ontlopen.
Soeverein:
De definitie van recht door Austin is erg ruim, daarom stelt hij dat alleen superieuren die soeverein zijn als
rechtsbron kunnen dienen.
Soevereiniteit (superioriteit) kan worden onderscheiden van andere superioriteitsvormen door:
- Het merendeel van de leden van een bepaalde samenleving heeft een gewoonte om een aanwijsbare
gemeenschappelijke superieur te gehoorzamen;
- Dat aanwijsbare individu heeft niet de gewoonte te gehoorzamen aan een aanwijsbare menselijke
superieur.
Soevereiniteit en onafhankelijke politieke samenleving kunnen op de volgende wijze worden uitgedrukt:
Als een aanwijsbare menselijke superieur, die zelf niet de gewoonte heeft om aan eenzelfde soort
superieur te gehoorzamen, doorgaans wel gehoorzaamheid van het merendeel van de leden van een
bepaalde samenleving. Dan is die superieur soeverein in die samenleving en is die samenleving politiek
onafhankelijk. De andere leden van de samenleving zijn afhankelijk/ondergeschikt aan die superieur.
Oftewel het soevereine deel van de samenleving is afhankelijk van de superieur.
Onafhankelijke politieke samenleving: een politieke samenleving die bestaat uit een soeverein en
onderdanen.
Twee soorten bevelen:
1. Regels of wetten: het bevel verplicht in het algemeen om een bepaalde klasse van handelingen te
verrichten of na te laten.
1
Hoofdstuk 1- de wens van de soeverein
Kijkend naar het juridische criterium dat binnen ons rechtssysteem geldt, zou je kunnen zeggen dat
rechtsregels voortvloeien uit de wet en jurisprudentie.
John Austin (1790-1859) probeerde recht te definiëren zonder te leunen op een bestaand rechtssysteem
en zonder bij de lezer voorkennis te veronderstellen van het geldende recht. Hij probeert zo het recht te
begrijpen zonder juridische en morele noties. Austin’s theorie is kaal; hij probeert het recht terug te
brengen naar de basisnoties.
Bevelen:
Austin vond rechtswetenschappers ondeugdelijk en onwetenschappelijk, omdat zij verzuimen een
neutrale omschrijving te geven van het verschijnsel recht. Hij vond dat zij veelal een gekleurde opvatting
gaven die het rechtvaardig recht definieert. Austin wilde het recht op een neutrale en objectieve manier
definiëren, dus los van de vraag of het rechtvaardig dan wel onrechtvaardig recht is.
In The Province of Jurisprudence Determined stelt Austin dat het tegendeel van recht niet onrecht is, maar
dat niet-recht het tegendeel van recht is. Het gaat om het onderscheid van rechtsregels en gewone regels.
Bevel is een eenvoudigere en meer omvattende term dan wet. Een bevel wordt onderscheiden van
andere wensuitingen, door de macht en het doel van degene die beveelt om kwaad of pijn toe te brengen
ingeval de wens wordt genegeerd, niet door de manier waarop een wens naar voren wordt gebracht.
Waar een plicht is, is ook een bevel. De betekenis van de ene term wordt geïmpliceerd door de andere.
Superioriteit is de macht om naleving van een wens af te dwingen.
Definitie van recht door Austin: het recht is het geheel van bevelen van een superieur, die gepaard
gaan met de mogelijkheid sancties op te leggen bij niet-nakoming.
De gehoorzaamheidsplicht van burgers berust op de macht van de soeverein om sancties op te leggen.
Gehoorzaamheid wordt afgeleid uit het feit dat men sancties wil ontlopen.
Soeverein:
De definitie van recht door Austin is erg ruim, daarom stelt hij dat alleen superieuren die soeverein zijn als
rechtsbron kunnen dienen.
Soevereiniteit (superioriteit) kan worden onderscheiden van andere superioriteitsvormen door:
- Het merendeel van de leden van een bepaalde samenleving heeft een gewoonte om een aanwijsbare
gemeenschappelijke superieur te gehoorzamen;
- Dat aanwijsbare individu heeft niet de gewoonte te gehoorzamen aan een aanwijsbare menselijke
superieur.
Soevereiniteit en onafhankelijke politieke samenleving kunnen op de volgende wijze worden uitgedrukt:
Als een aanwijsbare menselijke superieur, die zelf niet de gewoonte heeft om aan eenzelfde soort
superieur te gehoorzamen, doorgaans wel gehoorzaamheid van het merendeel van de leden van een
bepaalde samenleving. Dan is die superieur soeverein in die samenleving en is die samenleving politiek
onafhankelijk. De andere leden van de samenleving zijn afhankelijk/ondergeschikt aan die superieur.
Oftewel het soevereine deel van de samenleving is afhankelijk van de superieur.
Onafhankelijke politieke samenleving: een politieke samenleving die bestaat uit een soeverein en
onderdanen.
Twee soorten bevelen:
1. Regels of wetten: het bevel verplicht in het algemeen om een bepaalde klasse van handelingen te
verrichten of na te laten.
1
