Familie- Onderwer Samenvatting
en p
personenr
echt
Week 1
MPA Echtscheiding De gewone verblijfplaats is een feitelijk ipr begrip. Het is de wil
en alimentatie om centrum van belangen daar te vestigen en aanwezig te zijn.
Echtscheiding
Volgens artikel 6 van Verordening nr. 2201/2003 kan een
verweerder die in een lidstaat woont of de nationaliteit van een
lidstaat heeft, alleen voor een rechter van een andere lidstaat
worden gedaagd op basis van de bevoegdheden in de artikelen 3
tot en met 5 van die verordening, met uitsluiting van nationale
bevoegdheidsregels (arrest Sundelind Lopez, C-68/07). Als een
rechter van een lidstaat op basis van deze artikelen niet
bevoegd is om te oordelen over een verzoek tot echtscheiding,
kan hij zijn bevoegdheid niet baseren op nationale regels, als
de verweerder de nationaliteit heeft van een andere
lidstaat.
De verweerder is Portugees, de zaak is voorgebracht in Spanje en
de echtgenoten hebben geen gv in een lidstaat. De spaanse
rechter kan zich niet bevoegd verklaren art. 6. Echter verzoeker
kan de zaak wel brengen bij rechter waarvan verweerder
onderdaan is.
Alimentatie
De verwijzende rechter vraagt in essentie onder welke
voorwaarden een gerecht zich op grond van artikel 7 van
Verordening nr. 4/2009 (forum necessitatis) bevoegd kan verklaren
in uitzonderlijke gevallen wanneer geen enkele partij in een
lidstaat woont. Er zijn vier cumulatieve voorwaarden:
1. Geen bevoegd gerecht in de EU
2. Nauwe band met derde staat
3. Onmogelijkheid om in derde staat te procederen
4. Nauwe band met lidstaat
Belangrijk is dat degene die zich op artikel 7 beroept, niet hoeft te
bewijzen dat ze eerder vruchteloos heeft geprobeerd de zaak in de
derde staat aanhangig te maken.
Rechter bepaalt zelf zijn bevoegdheid o.g.v. art. 7.
Senats- Echtscheiding, Wel bepaalde vormen van buitengerechtelijke echtscheiding.
verwaltung erkenning
De Uniewetgever heeft verduidelijkt dat
echtscheidingsovereenkomsten, goedgekeurd door een
gerechtelijke of buitengerechtelijke instantie na een
onderzoek ten gronde volgens het nationale recht, als
"beslissingen" worden beschouwd volgens artikel 2, punt 4, van de
Brussel II bis-verordening en de opvolgende Brussel II ter-
verordening. Dit onderzoek ten gronde onderscheidt deze
beslissingen van authentieke akten en overeenkomsten. Wanneer
een buitengerechtelijke instantie een echtscheidingsovereenkomst
goedkeurt, wordt deze erkend als een "beslissing". Andere
bindende echtscheidingsovereenkomsten worden erkend als
authentieke akten of overeenkomsten op basis van artikel 46 van
Brussel II bis en artikel 65 van Brussel II ter.
Hadadi Echtscheiding, Uit Brussel II-bis volgt dat niet word beoogt de bevoegdheid uit te
Nominale sluiten wanneer meerdere rechters bevoegd zijn.
nationaliteit Verder bepaalt dat hier (toepassing art. 3 lid 1 sub b Brussel ii-ter)
de nominale nationaliteit (de nationaliteit die een persoon
officieel of juridisch heeft volgens de wet van een land) geldt: er
wordt dus geen effectiviteitstoets of realiteitstoets aangelegd.
Erkenning Echtscheiding, Een verstoting kan mogelijk erkend worden. Buiten het Koninkrijk
Marokkaans verstoting verkregen ontbinding van huwelijk in ruime mate dient te worden
e khoel erkend. Een verstoting kan erkend worden, op voorwaarde dat de
, vrouw uitdrukkelijk of stilzwijgend met de ontbinding van het
huwelijk heeft ingestemd.
KP/LO Alimentatie Art. 4 lid 2 van het protocol is van toepassing als de schuldeiser
art. 4 lid 2, o.g.v. art. 3 geen levensonderhoud kan verkrijgen. De lex fori wordt
ruime uitleg dan toegepast.
Mölk/Mölk Alimentatie In deze zaak vraagt de verwijzende rechter of artikel 4, lid 3, van
art. 4 lid 3 het Haags Protocol zo moet worden uitgelegd dat het recht dat is
toegepast op verzoek van een schuldeiser
(onderhoudsgerechtigde) bij de vaststelling van een
onderhoudsbijdrage, ook van toepassing blijft wanneer de
schuldenaar (onderhoudsplichtige) later een verzoek indient om
verlaging van die onderhoudsbijdrage.
Het Hof oordeelt dat artikel 4, lid 3, strikt moet worden
uitgelegd. Deze bepaling is van toepassing wanneer de
schuldeiser de zaak aanhangig maakt in het land waar de
schuldenaar woont, maar strekt zich niet uit tot latere verzoeken
die door de schuldenaar zelf worden ingediend. Het recht dat van
toepassing is op het verzoek van de schuldenaar wordt bepaald
door de algemene regels van het Haags Protocol, niet door
het recht dat oorspronkelijk is gekozen op basis van het verzoek
van de schuldeiser.
Week 2
Perpetuatio Brussel ii-ter, De verwijzende rechter wil weten of een gerecht van een EU-
fori ouderlijke lidstaat zijn bevoegdheid behoudt volgens artikel 8, lid 1, van
verantwoordel (Brussel II bis), wanneer tijdens een procedure over ouderlijke
ijkheid verantwoordelijkheid de gv van het kind wordt overgebracht naar
een derde staat die partij is bij het HKV.
Artikel 8, lid 1, stelt dat de bevoegdheid ligt bij de gerechten van
de lidstaat waar het kind op het moment van aanhangig making
zijn gv heeft. Dit weerspiegelt het "perpetuatio fori"-principe, dat
stelt dat een gerecht zijn bevoegdheid behoudt, zelfs als de
verblijfplaats tijdens de procedure verandert.
Echter, wanneer het kind verhuist naar een derde staat die partij is
bij het Verdrag van ’s-Gravenhage van 1996, geldt dit perpetuatio-
fori-beginsel niet langer. In dat geval moet het gerecht van de
derde staat bevoegd worden volgens het Verdrag van ’s-
Gravenhage. Artikel 61, onder a), van Verordening 2201/2003
bevestigt dit, omdat deze verordening niet meer van toepassing is
als het kind zijn verblijfplaats verplaatst naar een derde staat die
partij is bij dat verdrag.
Kortom, een gerecht van een lidstaat behoudt zijn
bevoegdheid niet als het kind tijdens het geding
rechtmatig verhuist naar een derde staat die (enkel) partij
is bij het Verdrag van ’s-Gravenhage.
Mercredi Ouderlijke De rechter vraagt hoe het begrip "gewone verblijfplaats" in de zin
verantwoordel van de EU-verordening moet worden geïnterpreteerd in een zaak
ijkheid over ouderlijke verantwoordelijkheid, vooral als een zuigeling kort
voor het aanhangig maken van de zaak rechtmatig naar een
andere lidstaat is verhuisd.
Volgens de verordening hangt de bevoegdheid van een gerecht af
van de gewone verblijfplaats van het kind op het moment dat de
zaak wordt ingediend. De gewone verblijfplaats verwijst naar de
plaats waar het kind geïntegreerd is in een sociale en
familiale omgeving. Voor jonge kinderen, vooral zuigelingen,
speelt de integratie van de ouder (meestal de moeder) hierbij een
grote rol. De rechter moet hierbij alle relevante factoren
beoordelen, zoals de duur en omstandigheden van het verblijf, de
redenen voor de verhuizing, en de sociale en geografische wortels
van de moeder.
, Als de gewone verblijfplaats van het kind niet kan worden
vastgesteld, moet de bevoegdheid van het gerecht worden
bepaald op basis van de plaats waar het kind zich bevindt.
Afstamming Afstamming Artikel 2 lid 1 RWN bepaalt dat het Nederlanderschap geen
en bigamie terugwerkende kracht heeft, tenzij de wet anders zegt. Artikel 3
lid 1 RWN stelt dat een kind Nederlander is als op het moment
van de geboorte één van de ouders Nederlander is.
In deze zaak was het huwelijk van de vader met de moeder ten
tijde van de geboorte bigaam, maar dit bigame karakter verdween
later. De familierechtelijke relatie tussen vader en kind kan pas
worden erkend als het huwelijk niet langer bigaam is. Echter, het
RWN-systeem vereist dat de familierechtelijke betrekking al bij de
geboorte bestaat om het Nederlanderschap automatisch te
verkrijgen.
Daarom kan een kind, geboren uit een polygaam huwelijk, niet met
terugwerkende kracht het Nederlanderschap verkrijgen wanneer
dat huwelijk later monogaam wordt. Dit zou leiden tot onzekerheid
over het Nederlanderschap van het kind en zijn nakomelingen.
Chelouche/ Huwelijksverm Als het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1905 niet van
van Leer ogensrecht toepassing is, dan geldt de volgende
getrapte verwijzingsregel:
- Rechtskeuze
- Gemeenschappelijke nationaliteit
- Eerste huwelijksdomicilie
- Het nauwst verbonden recht (over het gehele huwelijk)
Tenzij de onaanvaardbaarheidsexceptie van art. 10:9 BW.
Iraanse Huwelijksverm Artikel 10:6 BW bepaalt dat vreemd recht niet wordt toegepast als
huwelijkse ogensrecht, het in strijd is met de fundamentele waarden en beginselen van de
voorwaarden openbare orde Nederlandse rechtsorde (openbare orde). Hierbij wordt onderscheid
gemaakt tussen de inhoud van het vreemde recht en de gevolgen
van de toepassing ervan in een concreet geval. Als vreemd recht
een fundamentele inbreuk maakt op grondrechten zoals gelijkheid,
toegang tot de rechter of eerbiediging van de persoonlijke
levenssfeer, kan het buiten toepassing blijven.
en p
personenr
echt
Week 1
MPA Echtscheiding De gewone verblijfplaats is een feitelijk ipr begrip. Het is de wil
en alimentatie om centrum van belangen daar te vestigen en aanwezig te zijn.
Echtscheiding
Volgens artikel 6 van Verordening nr. 2201/2003 kan een
verweerder die in een lidstaat woont of de nationaliteit van een
lidstaat heeft, alleen voor een rechter van een andere lidstaat
worden gedaagd op basis van de bevoegdheden in de artikelen 3
tot en met 5 van die verordening, met uitsluiting van nationale
bevoegdheidsregels (arrest Sundelind Lopez, C-68/07). Als een
rechter van een lidstaat op basis van deze artikelen niet
bevoegd is om te oordelen over een verzoek tot echtscheiding,
kan hij zijn bevoegdheid niet baseren op nationale regels, als
de verweerder de nationaliteit heeft van een andere
lidstaat.
De verweerder is Portugees, de zaak is voorgebracht in Spanje en
de echtgenoten hebben geen gv in een lidstaat. De spaanse
rechter kan zich niet bevoegd verklaren art. 6. Echter verzoeker
kan de zaak wel brengen bij rechter waarvan verweerder
onderdaan is.
Alimentatie
De verwijzende rechter vraagt in essentie onder welke
voorwaarden een gerecht zich op grond van artikel 7 van
Verordening nr. 4/2009 (forum necessitatis) bevoegd kan verklaren
in uitzonderlijke gevallen wanneer geen enkele partij in een
lidstaat woont. Er zijn vier cumulatieve voorwaarden:
1. Geen bevoegd gerecht in de EU
2. Nauwe band met derde staat
3. Onmogelijkheid om in derde staat te procederen
4. Nauwe band met lidstaat
Belangrijk is dat degene die zich op artikel 7 beroept, niet hoeft te
bewijzen dat ze eerder vruchteloos heeft geprobeerd de zaak in de
derde staat aanhangig te maken.
Rechter bepaalt zelf zijn bevoegdheid o.g.v. art. 7.
Senats- Echtscheiding, Wel bepaalde vormen van buitengerechtelijke echtscheiding.
verwaltung erkenning
De Uniewetgever heeft verduidelijkt dat
echtscheidingsovereenkomsten, goedgekeurd door een
gerechtelijke of buitengerechtelijke instantie na een
onderzoek ten gronde volgens het nationale recht, als
"beslissingen" worden beschouwd volgens artikel 2, punt 4, van de
Brussel II bis-verordening en de opvolgende Brussel II ter-
verordening. Dit onderzoek ten gronde onderscheidt deze
beslissingen van authentieke akten en overeenkomsten. Wanneer
een buitengerechtelijke instantie een echtscheidingsovereenkomst
goedkeurt, wordt deze erkend als een "beslissing". Andere
bindende echtscheidingsovereenkomsten worden erkend als
authentieke akten of overeenkomsten op basis van artikel 46 van
Brussel II bis en artikel 65 van Brussel II ter.
Hadadi Echtscheiding, Uit Brussel II-bis volgt dat niet word beoogt de bevoegdheid uit te
Nominale sluiten wanneer meerdere rechters bevoegd zijn.
nationaliteit Verder bepaalt dat hier (toepassing art. 3 lid 1 sub b Brussel ii-ter)
de nominale nationaliteit (de nationaliteit die een persoon
officieel of juridisch heeft volgens de wet van een land) geldt: er
wordt dus geen effectiviteitstoets of realiteitstoets aangelegd.
Erkenning Echtscheiding, Een verstoting kan mogelijk erkend worden. Buiten het Koninkrijk
Marokkaans verstoting verkregen ontbinding van huwelijk in ruime mate dient te worden
e khoel erkend. Een verstoting kan erkend worden, op voorwaarde dat de
, vrouw uitdrukkelijk of stilzwijgend met de ontbinding van het
huwelijk heeft ingestemd.
KP/LO Alimentatie Art. 4 lid 2 van het protocol is van toepassing als de schuldeiser
art. 4 lid 2, o.g.v. art. 3 geen levensonderhoud kan verkrijgen. De lex fori wordt
ruime uitleg dan toegepast.
Mölk/Mölk Alimentatie In deze zaak vraagt de verwijzende rechter of artikel 4, lid 3, van
art. 4 lid 3 het Haags Protocol zo moet worden uitgelegd dat het recht dat is
toegepast op verzoek van een schuldeiser
(onderhoudsgerechtigde) bij de vaststelling van een
onderhoudsbijdrage, ook van toepassing blijft wanneer de
schuldenaar (onderhoudsplichtige) later een verzoek indient om
verlaging van die onderhoudsbijdrage.
Het Hof oordeelt dat artikel 4, lid 3, strikt moet worden
uitgelegd. Deze bepaling is van toepassing wanneer de
schuldeiser de zaak aanhangig maakt in het land waar de
schuldenaar woont, maar strekt zich niet uit tot latere verzoeken
die door de schuldenaar zelf worden ingediend. Het recht dat van
toepassing is op het verzoek van de schuldenaar wordt bepaald
door de algemene regels van het Haags Protocol, niet door
het recht dat oorspronkelijk is gekozen op basis van het verzoek
van de schuldeiser.
Week 2
Perpetuatio Brussel ii-ter, De verwijzende rechter wil weten of een gerecht van een EU-
fori ouderlijke lidstaat zijn bevoegdheid behoudt volgens artikel 8, lid 1, van
verantwoordel (Brussel II bis), wanneer tijdens een procedure over ouderlijke
ijkheid verantwoordelijkheid de gv van het kind wordt overgebracht naar
een derde staat die partij is bij het HKV.
Artikel 8, lid 1, stelt dat de bevoegdheid ligt bij de gerechten van
de lidstaat waar het kind op het moment van aanhangig making
zijn gv heeft. Dit weerspiegelt het "perpetuatio fori"-principe, dat
stelt dat een gerecht zijn bevoegdheid behoudt, zelfs als de
verblijfplaats tijdens de procedure verandert.
Echter, wanneer het kind verhuist naar een derde staat die partij is
bij het Verdrag van ’s-Gravenhage van 1996, geldt dit perpetuatio-
fori-beginsel niet langer. In dat geval moet het gerecht van de
derde staat bevoegd worden volgens het Verdrag van ’s-
Gravenhage. Artikel 61, onder a), van Verordening 2201/2003
bevestigt dit, omdat deze verordening niet meer van toepassing is
als het kind zijn verblijfplaats verplaatst naar een derde staat die
partij is bij dat verdrag.
Kortom, een gerecht van een lidstaat behoudt zijn
bevoegdheid niet als het kind tijdens het geding
rechtmatig verhuist naar een derde staat die (enkel) partij
is bij het Verdrag van ’s-Gravenhage.
Mercredi Ouderlijke De rechter vraagt hoe het begrip "gewone verblijfplaats" in de zin
verantwoordel van de EU-verordening moet worden geïnterpreteerd in een zaak
ijkheid over ouderlijke verantwoordelijkheid, vooral als een zuigeling kort
voor het aanhangig maken van de zaak rechtmatig naar een
andere lidstaat is verhuisd.
Volgens de verordening hangt de bevoegdheid van een gerecht af
van de gewone verblijfplaats van het kind op het moment dat de
zaak wordt ingediend. De gewone verblijfplaats verwijst naar de
plaats waar het kind geïntegreerd is in een sociale en
familiale omgeving. Voor jonge kinderen, vooral zuigelingen,
speelt de integratie van de ouder (meestal de moeder) hierbij een
grote rol. De rechter moet hierbij alle relevante factoren
beoordelen, zoals de duur en omstandigheden van het verblijf, de
redenen voor de verhuizing, en de sociale en geografische wortels
van de moeder.
, Als de gewone verblijfplaats van het kind niet kan worden
vastgesteld, moet de bevoegdheid van het gerecht worden
bepaald op basis van de plaats waar het kind zich bevindt.
Afstamming Afstamming Artikel 2 lid 1 RWN bepaalt dat het Nederlanderschap geen
en bigamie terugwerkende kracht heeft, tenzij de wet anders zegt. Artikel 3
lid 1 RWN stelt dat een kind Nederlander is als op het moment
van de geboorte één van de ouders Nederlander is.
In deze zaak was het huwelijk van de vader met de moeder ten
tijde van de geboorte bigaam, maar dit bigame karakter verdween
later. De familierechtelijke relatie tussen vader en kind kan pas
worden erkend als het huwelijk niet langer bigaam is. Echter, het
RWN-systeem vereist dat de familierechtelijke betrekking al bij de
geboorte bestaat om het Nederlanderschap automatisch te
verkrijgen.
Daarom kan een kind, geboren uit een polygaam huwelijk, niet met
terugwerkende kracht het Nederlanderschap verkrijgen wanneer
dat huwelijk later monogaam wordt. Dit zou leiden tot onzekerheid
over het Nederlanderschap van het kind en zijn nakomelingen.
Chelouche/ Huwelijksverm Als het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1905 niet van
van Leer ogensrecht toepassing is, dan geldt de volgende
getrapte verwijzingsregel:
- Rechtskeuze
- Gemeenschappelijke nationaliteit
- Eerste huwelijksdomicilie
- Het nauwst verbonden recht (over het gehele huwelijk)
Tenzij de onaanvaardbaarheidsexceptie van art. 10:9 BW.
Iraanse Huwelijksverm Artikel 10:6 BW bepaalt dat vreemd recht niet wordt toegepast als
huwelijkse ogensrecht, het in strijd is met de fundamentele waarden en beginselen van de
voorwaarden openbare orde Nederlandse rechtsorde (openbare orde). Hierbij wordt onderscheid
gemaakt tussen de inhoud van het vreemde recht en de gevolgen
van de toepassing ervan in een concreet geval. Als vreemd recht
een fundamentele inbreuk maakt op grondrechten zoals gelijkheid,
toegang tot de rechter of eerbiediging van de persoonlijke
levenssfeer, kan het buiten toepassing blijven.
