Hoorcollege 1 week 3
Collecting the world – Surekha Davies
Sinds late 15e eeuw komen objecten van over de hele wereld naar Nederland. Een Nautilus
schelp gemaakt tot beker, een veren tooi etc etc. Allemaal voorbeelden van objecten die
naar paleizen, musea, huizen, libraries etc etc werden verscheept. Ze werden in
Wunderkammers en rariteiten kabinetten bewaard om bekeken te worden. Ze werden
gecategoriseerd en geanalyseerd. Vaak terugkomend zijn grote dieren die aan het plafond
hangen zoals krokodillen. Allerlei kasten met verschillende thema’s. Sommige van deze
kamers bestaan nog. We kennen dit ook van de boeken die erover illustreren en schrijven.
Dieren, gebruiksvoorwerpen, wapens uit andere culturen, maar ook dingen uit andere
contexten waar een andere cultuur overheen werd gegoten waardoor het een andere
betekenis en functie kreeg.
Zo’n kamer in de prent lijkt aan de ene kant heel georganiseerd maar aan de andere kant
heel chaotisch. Dat is typisch voor de organisatie van zoiets omdat dingen werden gelabeled
dmv verschillende motieven zoals de organisator het bliefte. Hoe moet je nou uitwarren wat
waarbij hoort en waarom en waarom het belangrijk was?
1. Overview van wie de wunderkammers hadden en wat er mee gedaan werd etc etc
2. Twee case-studies
3. Waarom is het belangrijk voor de kunsthistorie?
Deel 1.
religieuze instellingen hadden al jarenlang verzamelingen met spullen. Vanaf de 15 e eeuw
gingen ook prinsen etc dingen verzamelen en tentoonstellen in hun kamers, dus seculiere
instellingen.
Ze deden ook dienst als een laboratorium waar allerlei mensen van konden leren.
Vorige week mapping the world, deze week collecting it.
In Florence hadden de medici een paleis met zo’n verzameling. Een kamer met op alle muren
kaarten van locaties over de hele wereld. Achter die kaarten lagen spullen van die plaatsen.
Allerlei andere hoven gingen dit soort princely cabinets maken.
Sommige waren anatomisch van thema. Sommige dieren uit allerlei gebieden, hoe
bijzonderder hoe beter. Boeken met verschillende onderwerpen. Wereld- en landkaarten.
Zelfs mummies. Als je het niet in het echt kon krijgen, wilde je er een schilderij of tekening
van.
Rembrandt had ook zo’n verzameling. Hij verwerkte dit soort dingen ook in zijn werken. Dat
deden veel kunstenaars.
Mensen van veel verschillende beroepen hadden dit soort verzamelingen.
Van ver weg naar dichtbij, van oud naar nieuw, van bijzonder naar minder bijzonder. Alles
werd verzameld. Visueel, om aan te raken, om naar te luisteren, om te ruiken en te roken en
zelfs om te eten. Iedereen wilde het hebben.
Er bestaat een handleiding over hoe je een museum moet samenstellen en organiseren.
Allerlei eisen waar je aan moet voldoen. Musea moesten een plaats zijn waar je naartoe ging
Collecting the world – Surekha Davies
Sinds late 15e eeuw komen objecten van over de hele wereld naar Nederland. Een Nautilus
schelp gemaakt tot beker, een veren tooi etc etc. Allemaal voorbeelden van objecten die
naar paleizen, musea, huizen, libraries etc etc werden verscheept. Ze werden in
Wunderkammers en rariteiten kabinetten bewaard om bekeken te worden. Ze werden
gecategoriseerd en geanalyseerd. Vaak terugkomend zijn grote dieren die aan het plafond
hangen zoals krokodillen. Allerlei kasten met verschillende thema’s. Sommige van deze
kamers bestaan nog. We kennen dit ook van de boeken die erover illustreren en schrijven.
Dieren, gebruiksvoorwerpen, wapens uit andere culturen, maar ook dingen uit andere
contexten waar een andere cultuur overheen werd gegoten waardoor het een andere
betekenis en functie kreeg.
Zo’n kamer in de prent lijkt aan de ene kant heel georganiseerd maar aan de andere kant
heel chaotisch. Dat is typisch voor de organisatie van zoiets omdat dingen werden gelabeled
dmv verschillende motieven zoals de organisator het bliefte. Hoe moet je nou uitwarren wat
waarbij hoort en waarom en waarom het belangrijk was?
1. Overview van wie de wunderkammers hadden en wat er mee gedaan werd etc etc
2. Twee case-studies
3. Waarom is het belangrijk voor de kunsthistorie?
Deel 1.
religieuze instellingen hadden al jarenlang verzamelingen met spullen. Vanaf de 15 e eeuw
gingen ook prinsen etc dingen verzamelen en tentoonstellen in hun kamers, dus seculiere
instellingen.
Ze deden ook dienst als een laboratorium waar allerlei mensen van konden leren.
Vorige week mapping the world, deze week collecting it.
In Florence hadden de medici een paleis met zo’n verzameling. Een kamer met op alle muren
kaarten van locaties over de hele wereld. Achter die kaarten lagen spullen van die plaatsen.
Allerlei andere hoven gingen dit soort princely cabinets maken.
Sommige waren anatomisch van thema. Sommige dieren uit allerlei gebieden, hoe
bijzonderder hoe beter. Boeken met verschillende onderwerpen. Wereld- en landkaarten.
Zelfs mummies. Als je het niet in het echt kon krijgen, wilde je er een schilderij of tekening
van.
Rembrandt had ook zo’n verzameling. Hij verwerkte dit soort dingen ook in zijn werken. Dat
deden veel kunstenaars.
Mensen van veel verschillende beroepen hadden dit soort verzamelingen.
Van ver weg naar dichtbij, van oud naar nieuw, van bijzonder naar minder bijzonder. Alles
werd verzameld. Visueel, om aan te raken, om naar te luisteren, om te ruiken en te roken en
zelfs om te eten. Iedereen wilde het hebben.
Er bestaat een handleiding over hoe je een museum moet samenstellen en organiseren.
Allerlei eisen waar je aan moet voldoen. Musea moesten een plaats zijn waar je naartoe ging
