Menselijke matenlabels
In 2010 lanceerde Victoria Secret een campagne om hun nieuwe lingerielijn te promoten. Er
kwam echter veel kritiek op de promotie. De reclamestunt, genaamd “Love my body”, zou
voor vrouwen over de hele wereld een boodschap moeten verspreiden: Hou van je lichaam,
en wees niet bang deze te laten zien. In de campagne kwam echter maar één type lichaam
voor: Slanke modellen met afgetrainde lichamen, dunne bovenbenen en ab-so-luut geen
buikje. Volgens veel mensen was dit afgebeelde ideaal niet te bereiken en dit zorgde voor
veel ophef. Misschien toch niet zo “Love my body” als de campagne probeerde te bereiken.
Enkele jaren later verscheen als kritiek op de “Love my body” campagne de “Real beauty”
campagne van Dove. Deze advertentie focuste zich echter alleen op de zogeheten ‘curvy’
vrouwen, om aan te geven dat dit het wél te bereiken schoonheidsideaal is. Geen van de
campagnes zou echter moeten worden omschreven als ‘echte schoonheid’ omdat beide
campagnes zich slechts focussen op één lichaamstype.
Om te beginnen hangen er te hoge eisen aan onze huidige modellenwereld. Opdrachtgevers
hebben vaak als eis dat een model slank is, er wordt vooral de voorkeur gegeven aan één
bepaald lichaam’s type. Dit slaat natuurlijk nergens op.
Ironisch genoeg, zijn deze strenge eisen een stuk soepeler bij mannelijke modellen. Bij
mannen wordt er voornamelijk verwacht dat zij gespierd zijn, maar wanneer zij een buikje
hebben, wordt hier niet te streng over geoordeeld. Vrouwen moeten daarentegen bijna
broodmager zijn willen ze aan de eisen van hun opdrachtgever voldoen.
Ook in onze huidige maatschappij is dit element terug te vinden. Het komt dan ook weinig
voor dat een man in de nieuwe campagne voor een bepaald voedingsproduct of voor een
bepaald dieet de hoofdrol speelt. Het zijn vaak vrouwen die bij hun taille wel 7 centimeter zijn
afgenomen. Mannen met een bierbuikje worden over het algemeen sneller geaccepteerd
dan wanneer een vrouw wat forser is. Bij mannelijke modellen wordt er dus breder gekeken
naar de verschillende lichaamstypen en mede daardoor over het algemeen sneller
geaccepteerd. Waarom kan deze variatie in lichaamstypen er wel zijn bij mannelijke
modellen, maar wordt er bij vrouwelijke modellen zo nauw gekeken naar hun maten?
Ten tweede hebben veel modellen door de strenge eisen in onze huidige modellenwereld
gezondheidsklachten. Omdat vooral slanke modellen een hoog aanzien hebben, leiden veel
vrouwelijke modellen aan ondergewicht. Dit ondergewicht kan ervoor zorgen dat het model
zich zwakker voelt en sneller vatbaar is voor ziekten.
Deze lage weerstand komt vooral doordat veel modellen door het extreme afvallen onder
hun BMI zitten. Het BMI is een afkorting voor body-mass index. Het is een index die de
verhouding tussen de lengte en het gewicht van de persoon weergeeft. Met deze maatstaf
kan je berekenen of er sprake is van ondergewicht of overgewicht. Het gezondste is als je
BMI tussen de 19 en de 25 ligt. Heel veel vrouwen die als model werken, zitten echter onder
deze 19.
Een verklaring voor dit lage BMI kan zijn dat de modellen doordat zij extreem op hun gewicht
letten een eetstoornis hebben opgelopen. Ook in ons eigen land zijn de aantallen van
mensen met eetstoornissen schrikbarend. In de leeftijdscategorie van 15- 19-jarigen worden
de meeste nieuwe gevallen van anorexia nervosa gemeld. Ten opzichte van de periode
1985-1989 is dat zelfs een verdubbeling. 1) Volgens onderzoeken van het Novarum blijkt dat
in Nederland ongeveer 5600 mensen leidden aan een eetstoornis en dat daar elk jaar
gemiddeld nog eens 1300 mensen bijkomen.
In 2010 lanceerde Victoria Secret een campagne om hun nieuwe lingerielijn te promoten. Er
kwam echter veel kritiek op de promotie. De reclamestunt, genaamd “Love my body”, zou
voor vrouwen over de hele wereld een boodschap moeten verspreiden: Hou van je lichaam,
en wees niet bang deze te laten zien. In de campagne kwam echter maar één type lichaam
voor: Slanke modellen met afgetrainde lichamen, dunne bovenbenen en ab-so-luut geen
buikje. Volgens veel mensen was dit afgebeelde ideaal niet te bereiken en dit zorgde voor
veel ophef. Misschien toch niet zo “Love my body” als de campagne probeerde te bereiken.
Enkele jaren later verscheen als kritiek op de “Love my body” campagne de “Real beauty”
campagne van Dove. Deze advertentie focuste zich echter alleen op de zogeheten ‘curvy’
vrouwen, om aan te geven dat dit het wél te bereiken schoonheidsideaal is. Geen van de
campagnes zou echter moeten worden omschreven als ‘echte schoonheid’ omdat beide
campagnes zich slechts focussen op één lichaamstype.
Om te beginnen hangen er te hoge eisen aan onze huidige modellenwereld. Opdrachtgevers
hebben vaak als eis dat een model slank is, er wordt vooral de voorkeur gegeven aan één
bepaald lichaam’s type. Dit slaat natuurlijk nergens op.
Ironisch genoeg, zijn deze strenge eisen een stuk soepeler bij mannelijke modellen. Bij
mannen wordt er voornamelijk verwacht dat zij gespierd zijn, maar wanneer zij een buikje
hebben, wordt hier niet te streng over geoordeeld. Vrouwen moeten daarentegen bijna
broodmager zijn willen ze aan de eisen van hun opdrachtgever voldoen.
Ook in onze huidige maatschappij is dit element terug te vinden. Het komt dan ook weinig
voor dat een man in de nieuwe campagne voor een bepaald voedingsproduct of voor een
bepaald dieet de hoofdrol speelt. Het zijn vaak vrouwen die bij hun taille wel 7 centimeter zijn
afgenomen. Mannen met een bierbuikje worden over het algemeen sneller geaccepteerd
dan wanneer een vrouw wat forser is. Bij mannelijke modellen wordt er dus breder gekeken
naar de verschillende lichaamstypen en mede daardoor over het algemeen sneller
geaccepteerd. Waarom kan deze variatie in lichaamstypen er wel zijn bij mannelijke
modellen, maar wordt er bij vrouwelijke modellen zo nauw gekeken naar hun maten?
Ten tweede hebben veel modellen door de strenge eisen in onze huidige modellenwereld
gezondheidsklachten. Omdat vooral slanke modellen een hoog aanzien hebben, leiden veel
vrouwelijke modellen aan ondergewicht. Dit ondergewicht kan ervoor zorgen dat het model
zich zwakker voelt en sneller vatbaar is voor ziekten.
Deze lage weerstand komt vooral doordat veel modellen door het extreme afvallen onder
hun BMI zitten. Het BMI is een afkorting voor body-mass index. Het is een index die de
verhouding tussen de lengte en het gewicht van de persoon weergeeft. Met deze maatstaf
kan je berekenen of er sprake is van ondergewicht of overgewicht. Het gezondste is als je
BMI tussen de 19 en de 25 ligt. Heel veel vrouwen die als model werken, zitten echter onder
deze 19.
Een verklaring voor dit lage BMI kan zijn dat de modellen doordat zij extreem op hun gewicht
letten een eetstoornis hebben opgelopen. Ook in ons eigen land zijn de aantallen van
mensen met eetstoornissen schrikbarend. In de leeftijdscategorie van 15- 19-jarigen worden
de meeste nieuwe gevallen van anorexia nervosa gemeld. Ten opzichte van de periode
1985-1989 is dat zelfs een verdubbeling. 1) Volgens onderzoeken van het Novarum blijkt dat
in Nederland ongeveer 5600 mensen leidden aan een eetstoornis en dat daar elk jaar
gemiddeld nog eens 1300 mensen bijkomen.
