Hoofdstuk 1
Vertaling van hoofdstuk 1, Le Cupide et l’Envieux:
Het is een bewezen waarheid dat er meer dan honderd jaar geleden twee metgezellen
leefden, die een zeer slecht leven leidden. De ene was zo vol jaloezie dat niemand hem ooit
zou kunnen overtreffen, en de andere was zo vol hebzucht dat niets hem ooit tevreden zou
stellen. Deze laatste was dus slecht, want hebzucht maakt mensen klein: Hebzucht komt
voort uit het uitoefenen van woeker en het bedriegen van de maatstaven om gemakkelijker
zijn verlangen naar rijkdom te bevredigen. Jaloezie is nog erger, omdat het mensen verder
opwindt.
Op een dag reden de jaloerse en hebzuchtige mensen samen, toen ze elkaar in de velden
Sint-Martinus ontmoetten. Deze had niet lang nodig om hun slechte bedoelingen in hun
harten te ontdekken. Ze vonden twee drukke paden die gescheiden waren door een kapel.
Sint Martinus sprak de twee mannen aan: "Heren", zei hij, "ik zal de rechter weg naar deze
kerk nemen, en het is rechtvaardig dat ik jullie een weldaad breng." Ik ben Sint Martinus, de
wijze. "Laat één van jullie iets vragen, en hij zal onmiddellijk krijgen wat hij wenst; degene
die zwijgt, zal onmiddellijk twee keer zoveel krijgen."
De hebzuchtige man dacht na en besloot dat hij de ander eerst zou laten vragen, zodat hij
twee keer zoveel zou ontvangen, want hij verlangde naar meer. "Vraag gerust, goede
vriend," zei hij, "want je zult alles krijgen wat je vraagt. "Als je maar genoeg vraagt, zul je je
leven lang rijk zijn." De jaloerse man, vol verlangen, besloot echter niet te vragen, omdat hij
het niet zou kunnen verdragen als de ander meer zou krijgen dan hijzelf. Zo stonden ze
allebei lange tijd in stilte. "Wat wacht je nog op?", vroeg de hebzuchtige. "Wil je niet dat er
iets slechts met je gebeurt?"
De jaloerse man antwoordde: "Ik ga mijn wens doen, wees gerust, maar als ik om geld of
goederen vraag, wil jij er twee keer zoveel als ik krijgen." "Nou, ik wil geen deel nemen aan
zo'n deal!" En hij vroeg: "Heer, laat me één oog verliezen en laat mijn metgezel beide ogen
verliezen, zodat hij een dubbele schade ondergaat." Meteen werden zijn ogen uitgestoken.
Het akkoord werd strikt nageleefd. Van hun vier ogen verloren ze er drie, en kregen verder
niets; Sint Martinus maakte de ene man blind aan één oog en de andere volledig blind, zoals
ze het hadden gevraagd!
Als ze verlies hadden, is het jammer voor hen, want ze waren van te slechte aard!
Samenvatting:
In dit verhaal, geschreven door Jean Bodel rond 1165-1210, komen twee mannen samen:
de ene is jaloers en de andere hebzuchtig. Ze ontmoeten Sint Martinus, die hen een kans
biedt om hun verlangen in vervulling te laten gaan: één mag iets vragen, terwijl de ander
twee keer zoveel zal krijgen, als hij zwijgt. De hebzuchtige man moedigt zijn metgezel aan
om iets te vragen, in de hoop zelf meer te krijgen. De jaloerse man durft echter niet te
vragen, uit angst dat de ander meer zal ontvangen, en uiteindelijk vraagt hij om één oog te
verliezen, terwijl de ander beide ogen verliest. De mannen verliezen samen drie ogen, en
krijgen geen ander voordeel, terwijl ze precies krijgen wat ze vroegen. Het verhaal benadrukt
, dat hebzucht en jaloezie leiden tot zelfvernietiging, aangezien de mannen hun eigen geluk
vergaten en zichzelf in een situatie van verlies plaatsen.
Diepere betekenis / Moraal:
De moraal van het verhaal is dat negatieve eigenschappen zoals jaloezie en hebzucht
uiteindelijk schadelijk zijn voor degene die ze bezitten. In plaats van te streven naar meer
ten koste van anderen, zou men tevreden moeten zijn met wat men heeft. De mannen
worden gestraft voor hun egoïsme en verlangen naar macht, wat hen uiteindelijk alles kost
wat ze hadden. Schrijver en Jaar:
- **Schrijver**: Jean Bodel
- **Jaar**: Rond 1165-1210
Tekst: Chrétien de Troyes: Yvain ou le chevalier au lion:
Samenvatting:
In Yvain, de ridder met de leeuw van Chrétien de Troyes, komen de ridders Yvain en
Gauvain in een hevig gevecht, zonder elkaar te herkennen. Nadat ze ontdekken dat ze
vrienden zijn, erkennen ze elkaars moed en geven toe dat ze niet de winnaar zijn, wat hun
vriendschap en eer benadrukt. De koning bemiddelt en zorgt ervoor dat de ridders hun
conflict vreedzaam oplossen.
Daarnaast speelt een conflict rond een meisje dat haar zuster onterfd heeft. De koning
dwingt haar, uit angst voor zijn macht, de erfenis terug te geven, wat zij uiteindelijk, tegen
haar wil, doet.
Diepere betekenis/moraal:
Het verhaal benadrukt de waarde van vriendschap en eer, waarbij beide ridders hun trots
opzij zetten voor hun vriendschap. De koning symboliseert gerechtigheid, maar toont ook
hoe macht soms nodig is om recht te doen. De moraal is dat gerechtigheid boven
persoonlijke belangen gaat, en dat echte eer en vriendschap gebaseerd zijn op respect en
het vermogen om conflicten op te lossen.
Hoofdstuk 2
Vertaling van de Franse tekst: *Pierre de Ronsard - Ode à Cassandre*
Pierre de Ronsard schreef zijn eerste liefdes gedichten, *Les amours de Cassandre* (1552),
voor Cassandra Salviati, een Italiaans meisje dat hij aan het hof had leren kennen.
Cassandra was erg blij met deze gedichten, maakte er muziek bij en zong ze, zichzelf
begeleidend op de luit, tijdens hoffeestjes.
**Mignonne, allons voir si la rose**
Mignonne, laten we gaan kijken of de roos
Die vanmorgen haar purperen jurk opende
Vertaling van hoofdstuk 1, Le Cupide et l’Envieux:
Het is een bewezen waarheid dat er meer dan honderd jaar geleden twee metgezellen
leefden, die een zeer slecht leven leidden. De ene was zo vol jaloezie dat niemand hem ooit
zou kunnen overtreffen, en de andere was zo vol hebzucht dat niets hem ooit tevreden zou
stellen. Deze laatste was dus slecht, want hebzucht maakt mensen klein: Hebzucht komt
voort uit het uitoefenen van woeker en het bedriegen van de maatstaven om gemakkelijker
zijn verlangen naar rijkdom te bevredigen. Jaloezie is nog erger, omdat het mensen verder
opwindt.
Op een dag reden de jaloerse en hebzuchtige mensen samen, toen ze elkaar in de velden
Sint-Martinus ontmoetten. Deze had niet lang nodig om hun slechte bedoelingen in hun
harten te ontdekken. Ze vonden twee drukke paden die gescheiden waren door een kapel.
Sint Martinus sprak de twee mannen aan: "Heren", zei hij, "ik zal de rechter weg naar deze
kerk nemen, en het is rechtvaardig dat ik jullie een weldaad breng." Ik ben Sint Martinus, de
wijze. "Laat één van jullie iets vragen, en hij zal onmiddellijk krijgen wat hij wenst; degene
die zwijgt, zal onmiddellijk twee keer zoveel krijgen."
De hebzuchtige man dacht na en besloot dat hij de ander eerst zou laten vragen, zodat hij
twee keer zoveel zou ontvangen, want hij verlangde naar meer. "Vraag gerust, goede
vriend," zei hij, "want je zult alles krijgen wat je vraagt. "Als je maar genoeg vraagt, zul je je
leven lang rijk zijn." De jaloerse man, vol verlangen, besloot echter niet te vragen, omdat hij
het niet zou kunnen verdragen als de ander meer zou krijgen dan hijzelf. Zo stonden ze
allebei lange tijd in stilte. "Wat wacht je nog op?", vroeg de hebzuchtige. "Wil je niet dat er
iets slechts met je gebeurt?"
De jaloerse man antwoordde: "Ik ga mijn wens doen, wees gerust, maar als ik om geld of
goederen vraag, wil jij er twee keer zoveel als ik krijgen." "Nou, ik wil geen deel nemen aan
zo'n deal!" En hij vroeg: "Heer, laat me één oog verliezen en laat mijn metgezel beide ogen
verliezen, zodat hij een dubbele schade ondergaat." Meteen werden zijn ogen uitgestoken.
Het akkoord werd strikt nageleefd. Van hun vier ogen verloren ze er drie, en kregen verder
niets; Sint Martinus maakte de ene man blind aan één oog en de andere volledig blind, zoals
ze het hadden gevraagd!
Als ze verlies hadden, is het jammer voor hen, want ze waren van te slechte aard!
Samenvatting:
In dit verhaal, geschreven door Jean Bodel rond 1165-1210, komen twee mannen samen:
de ene is jaloers en de andere hebzuchtig. Ze ontmoeten Sint Martinus, die hen een kans
biedt om hun verlangen in vervulling te laten gaan: één mag iets vragen, terwijl de ander
twee keer zoveel zal krijgen, als hij zwijgt. De hebzuchtige man moedigt zijn metgezel aan
om iets te vragen, in de hoop zelf meer te krijgen. De jaloerse man durft echter niet te
vragen, uit angst dat de ander meer zal ontvangen, en uiteindelijk vraagt hij om één oog te
verliezen, terwijl de ander beide ogen verliest. De mannen verliezen samen drie ogen, en
krijgen geen ander voordeel, terwijl ze precies krijgen wat ze vroegen. Het verhaal benadrukt
, dat hebzucht en jaloezie leiden tot zelfvernietiging, aangezien de mannen hun eigen geluk
vergaten en zichzelf in een situatie van verlies plaatsen.
Diepere betekenis / Moraal:
De moraal van het verhaal is dat negatieve eigenschappen zoals jaloezie en hebzucht
uiteindelijk schadelijk zijn voor degene die ze bezitten. In plaats van te streven naar meer
ten koste van anderen, zou men tevreden moeten zijn met wat men heeft. De mannen
worden gestraft voor hun egoïsme en verlangen naar macht, wat hen uiteindelijk alles kost
wat ze hadden. Schrijver en Jaar:
- **Schrijver**: Jean Bodel
- **Jaar**: Rond 1165-1210
Tekst: Chrétien de Troyes: Yvain ou le chevalier au lion:
Samenvatting:
In Yvain, de ridder met de leeuw van Chrétien de Troyes, komen de ridders Yvain en
Gauvain in een hevig gevecht, zonder elkaar te herkennen. Nadat ze ontdekken dat ze
vrienden zijn, erkennen ze elkaars moed en geven toe dat ze niet de winnaar zijn, wat hun
vriendschap en eer benadrukt. De koning bemiddelt en zorgt ervoor dat de ridders hun
conflict vreedzaam oplossen.
Daarnaast speelt een conflict rond een meisje dat haar zuster onterfd heeft. De koning
dwingt haar, uit angst voor zijn macht, de erfenis terug te geven, wat zij uiteindelijk, tegen
haar wil, doet.
Diepere betekenis/moraal:
Het verhaal benadrukt de waarde van vriendschap en eer, waarbij beide ridders hun trots
opzij zetten voor hun vriendschap. De koning symboliseert gerechtigheid, maar toont ook
hoe macht soms nodig is om recht te doen. De moraal is dat gerechtigheid boven
persoonlijke belangen gaat, en dat echte eer en vriendschap gebaseerd zijn op respect en
het vermogen om conflicten op te lossen.
Hoofdstuk 2
Vertaling van de Franse tekst: *Pierre de Ronsard - Ode à Cassandre*
Pierre de Ronsard schreef zijn eerste liefdes gedichten, *Les amours de Cassandre* (1552),
voor Cassandra Salviati, een Italiaans meisje dat hij aan het hof had leren kennen.
Cassandra was erg blij met deze gedichten, maakte er muziek bij en zong ze, zichzelf
begeleidend op de luit, tijdens hoffeestjes.
**Mignonne, allons voir si la rose**
Mignonne, laten we gaan kijken of de roos
Die vanmorgen haar purperen jurk opende
