Naam patiënt: D. Dumont
Geboortedatum: xx-xx-1978
Intake door: M. Peters (psycholoog)
Datum intakegesprek: 23-11-2023
Verwijzer: Dr. M.E. Dicus (arts-assistent psychiatrie AZM Maastricht)
Reden voor verwijzing:
Cliënt is verwezen door arts-assistent psychiatrie vanuit de PAAZ. Hier heeft hij vanaf 28 oktober tot
heden een korte behandeling gehad. Reden van opname was dat cliënt in sterk verwaarloosde
toestand door een buurvrouw werd gevonden. Zij heeft de huisarts ingelicht die constateerde dat
cliënt ondervoed was en teken van uitdroging vertoonde. Cliënt gaf aan dat hij niet mocht eten of
drinken en dat hij dat niet waard was. De huisarts liet hem daarom met spoed opnemen op de PAAZ
waar hij medisch herstelde. Vanuit de PAAZ wordt cliënt gezien als patiënt met depressieve stoornis
in remissie met twijfels over psychotische klachten. Vanuit hen de vraag om verdere diagnostiek en
begeleiding.
Klachtenanamnese:
Cliënt zou hier niet aanwezig mogen zijn, hij voelt zich schuldig tegenover anderen omdat hij hier
hulp aangeboden krijgt, terwijl anderen dat meer zouden verdienen. Hij is geen positieve aandacht
waard en hij neemt tijd in die beter aan anderen besteed kan worden. Cliënt voelt zich al jaren
(onduidelijk hoeveel jaar precies, nog te specificeren) waardeloos. Cliënt heeft nooit plezier ervaren,
dat zou geen onderdeel van hem zijn. Hij is wanhopig en zit diep in de put, de sombere stemming
overheerst constant. Ook heeft hij veel last van piekeren, zo erg dat hij er hele nachten van kan
wakker liggen.
Cliënt ervaart excessief schuldgevoel en vindt dat hij gestraft moet worden. Waarvoor weet hij niet.
Hij hoort een dwingende stem die hem straffend toespreekt. Volgens de stem is hij o.a. schuldig aan
de oorlogen, zoals de oorlog in Oekraïne en daarom moet hij gestraft worden.
Trigger voor zelfverwaarlozing was de diagnose met een erfelijke nierziekte drie tot vier maanden
geleden. Deze ziekte zou volgens arts niet ernstig zijn en cliënt heeft geen medicatie nodig. Cliënt
voelt zich echter extreem schuldig tegenover zijn twee zoons die hij, volgens hem, zou opzadelen met
een ziekte. Volgens cliënt is dit zijn verantwoordelijkheid en vindt dat hij daarvoor gestraft moet
worden. Van de dwingende stem mocht hij vervolgens niet meer eten en drinken. Cliënt wil de stem
niet altijd gehoorzamen maar hij moet wel (onduidelijk wat er gebeurt als hij stem niet gehoorzaamt,
nog uit te vragen). Cliënt wil niet meer leven, echter heeft hij hier geen concrete plannen over.
Sinds cliënt medicatie slikt is het piekeren minder, echter nog steeds aanwezig. Ook mag cliënt weer
eten en drinken van zichzelf/de dwingende straffende stem. Het eten smaakt hem echter niet en hij
doet dit niet van harte. Nog te specificeren hoeveel cliënt nu eet en drinkt en hoeveel uur cliënt
slaapt. Ook kwaliteit van slaap nog te specificeren.
Biografische anamnese:
Cliënt is geboren als oudste van 7 kinderen. Vader had een eigen bedrijf. Moeder was huisvrouw en
had last van recidiverende depressies. Zij is hier vaak voor opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis.
Eén van de eerste keren dat dit gebeurde was cliënt ongeveer 10 jaar oud. Vader was op dit soort
momenten wel thuis maar hij kon niet voor de kinderen en het huishouden zorgen. Alle zorg hiervoor
nam cliënt op zich.
Geboortedatum: xx-xx-1978
Intake door: M. Peters (psycholoog)
Datum intakegesprek: 23-11-2023
Verwijzer: Dr. M.E. Dicus (arts-assistent psychiatrie AZM Maastricht)
Reden voor verwijzing:
Cliënt is verwezen door arts-assistent psychiatrie vanuit de PAAZ. Hier heeft hij vanaf 28 oktober tot
heden een korte behandeling gehad. Reden van opname was dat cliënt in sterk verwaarloosde
toestand door een buurvrouw werd gevonden. Zij heeft de huisarts ingelicht die constateerde dat
cliënt ondervoed was en teken van uitdroging vertoonde. Cliënt gaf aan dat hij niet mocht eten of
drinken en dat hij dat niet waard was. De huisarts liet hem daarom met spoed opnemen op de PAAZ
waar hij medisch herstelde. Vanuit de PAAZ wordt cliënt gezien als patiënt met depressieve stoornis
in remissie met twijfels over psychotische klachten. Vanuit hen de vraag om verdere diagnostiek en
begeleiding.
Klachtenanamnese:
Cliënt zou hier niet aanwezig mogen zijn, hij voelt zich schuldig tegenover anderen omdat hij hier
hulp aangeboden krijgt, terwijl anderen dat meer zouden verdienen. Hij is geen positieve aandacht
waard en hij neemt tijd in die beter aan anderen besteed kan worden. Cliënt voelt zich al jaren
(onduidelijk hoeveel jaar precies, nog te specificeren) waardeloos. Cliënt heeft nooit plezier ervaren,
dat zou geen onderdeel van hem zijn. Hij is wanhopig en zit diep in de put, de sombere stemming
overheerst constant. Ook heeft hij veel last van piekeren, zo erg dat hij er hele nachten van kan
wakker liggen.
Cliënt ervaart excessief schuldgevoel en vindt dat hij gestraft moet worden. Waarvoor weet hij niet.
Hij hoort een dwingende stem die hem straffend toespreekt. Volgens de stem is hij o.a. schuldig aan
de oorlogen, zoals de oorlog in Oekraïne en daarom moet hij gestraft worden.
Trigger voor zelfverwaarlozing was de diagnose met een erfelijke nierziekte drie tot vier maanden
geleden. Deze ziekte zou volgens arts niet ernstig zijn en cliënt heeft geen medicatie nodig. Cliënt
voelt zich echter extreem schuldig tegenover zijn twee zoons die hij, volgens hem, zou opzadelen met
een ziekte. Volgens cliënt is dit zijn verantwoordelijkheid en vindt dat hij daarvoor gestraft moet
worden. Van de dwingende stem mocht hij vervolgens niet meer eten en drinken. Cliënt wil de stem
niet altijd gehoorzamen maar hij moet wel (onduidelijk wat er gebeurt als hij stem niet gehoorzaamt,
nog uit te vragen). Cliënt wil niet meer leven, echter heeft hij hier geen concrete plannen over.
Sinds cliënt medicatie slikt is het piekeren minder, echter nog steeds aanwezig. Ook mag cliënt weer
eten en drinken van zichzelf/de dwingende straffende stem. Het eten smaakt hem echter niet en hij
doet dit niet van harte. Nog te specificeren hoeveel cliënt nu eet en drinkt en hoeveel uur cliënt
slaapt. Ook kwaliteit van slaap nog te specificeren.
Biografische anamnese:
Cliënt is geboren als oudste van 7 kinderen. Vader had een eigen bedrijf. Moeder was huisvrouw en
had last van recidiverende depressies. Zij is hier vaak voor opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis.
Eén van de eerste keren dat dit gebeurde was cliënt ongeveer 10 jaar oud. Vader was op dit soort
momenten wel thuis maar hij kon niet voor de kinderen en het huishouden zorgen. Alle zorg hiervoor
nam cliënt op zich.
