Probleem 6 Twentysomething
Artikel: ‘Emerging adulthood: A theory of development from the late teens through the
twenties’ – Arnett (2000)
De jaren van de late tienertijd tot het eind van de jaren 20 worden gekenmerkt door
verandering en belang. Het is de tijd waarin mensen belangrijke levenskeuzes moeten
maken en waarin de belangrijkste dingen gebeuren. Door demografische veranderingen is
deze fase niet meer een korte periode van overgang naar het volwassen leven, maar een
gescheiden periode van het leven, gekenmerkt door verandering en verkenning van
mogelijke levensrichtingen. Veranderingen in de laatste halve eeuw (zo zijn mensen steeds
ouder als ze trouwen en kinderen krijgen) hebben de aard van ontwikkeling in deze fase van
mensen veranderd. Mensen gaan begin 20 niet meer settelen, maar nieuwe kansen
verkennen. In het artikel wordt een nieuwe theorie gegeven over de ontwikkeling van de
late tienerjaren tot het eind van de jaren 20, met een focus op een leeftijd van 18-25. Deze
periode (emerging adulthood) is volgens de auteur noch adolescentie, noch
jongvolwassenheid; het zou theoretisch en empirisch anders zijn dan beide. Emerging
adulthood wordt gekenmerkt door relatieve onafhankelijkheid van sociale rollen en
normatieve verwachtingen. Emerging adults zijn uit de afhankelijkheid van de adolescentie
en zijn nog niet begonnen aan de verantwoordelijkheden van de volwassenheid, en kunnen
daardoor veel mogelijke richtingen in het leven verkennen. Echter culturele invloeden
beperken soms de mate waarin emerging adults hun jaren kunnen gebruiken.
Theoretische achtergrond
Er zijn veel theoretische bijdragen aan het begrip van de ontwikkeling van de late tienertijd
tot het eind van de jaren 20. Een vroeg bijdrage werd gedaan door Erikson. Erikson
benoemde al een periode die deels adolescentie en deels jongvolwassenheid, maar toch
geen van beide precies is. Levinson noemde de leeftijd van 17-33 de novice phase van
ontwikkeling en stelde dat de taak van deze fase is om in de volwassen wereld te komen en
een stabiel leven op te bouwen. Levinson zei dat zijn concept over deze fase leek op de
ideeën van Erikson over de rol van experimenteren. Kenniston kwam met de theory of
youth en noemde youth, net als Erikson en Levinson, een periode van doorgaande rol van
experimentatie tussen adolescentie en jongvolwassenheid. De keuze van de dubbelzinnige
en verwarrende term youth zou verklaren waarom het idee van late teens en twenties als
een gescheiden levensperiode eerst niet werd geaccepteerd door
ontwikkelingswetenschappers.
De auteur vindt echter dat er goed bewijs is voor het zien van deze periode (emerging
adulthood) als een gescheiden levensfase.
Emerging adulthood is demografisch anders
Er zijn in de laatste decennia demografische veranderingen geweest in de timing van
trouwen en ouderschap, die hebben bijgedragen aan de periode van emerging adulthood.
Door het uitstellen van deze transities tot eind jaren 20 zijn mensen in het begin van de jaren
20 beschikbaar voor het verkennen van verschillende levenrichtingen. Een belangrijk
demografisch kenmerk van emerging adulthood is dat er veel demografische variabiliteit is.
Emerging adulthood is de enige levensfase waarin niets demografisch normatief is: tot 18
1
, jaar en vanaf 30 jaar zijn veel demografische variabelen hetzelfde (de meeste mensen zitten
voor hun 18e nog op school en hebben na hun 30e kinderen), maar tussen deze fasen (vooral
bij een leeftijd van 18-25) zijn er veel verschillen tussen mensen in hun demografische
status. Mensen kunnen in deze periode bijvoorbeeld bij hun ouders wonen, op zichzelf, in
studentenwoningen of met een partner. Talcott Parsons (1942) noemde de adolescentie ook
wel de roleless role; ze kunnen meerdere activiteiten doen dan personen in andere
leeftijdsperiodes omdat ze niet beperkt zijn door bepaalde rollen waaraan ze moeten
voldoen en dat maakt hun demografische status onvoorspelbaar.
De veranderingen in woonsituatie zijn ook het hoogst bij emerging adults vergeleken met
andere leeftijdsgroepen. Ook zijn er verschillen in of mensen naar school gaan of niet.
De jaren van emerging adulthood worden dus gekenmerkt door veel demografische
diversiteit en instabiliteit, wat weer de verandering en verkenning van deze fase benadrukt.
Emerging adulthood is subjectief anders
Veel emerging adults zien zichzelf niet meer als adolescenten, maar ook niet volledig als
volwassenen. Ze hebben geen naam voor de periode waarin ze zich bevinden en zien zichzelf
als ‘ergens tussenin’. Pas eind jaren 20 en begin jaren 30 voelen de meeste mensen zich als
echt volwassen. Ook zijn er andere kenmerken van de subjectieve overgang van emerging
adulthood naar volwassenheid, die te maken hebben met de demografische diversiteit en
instabiliteit. Verwacht zou worden dat een gevoel van volwassenheid zou ontstaan door een
stabiele woning en carrière, klaar zijn met de school en een vaste relatie of huwelijk. Echter,
uit onderzoek is gebleken dat deze demografische transities weinig bijdragen aan het gevoel
van emerging adults het belangrijkst zijn in hun subjectieve gevoel van volwassenheid zijn
niet demografische transities, maar individuele qualities of character, voornamelijk het
accepteren van de verantwoordelijkheid voor jezelf, het maken van onafhankelijke
beslissingen, en financieel onafhankelijk worden. Het gaat er dus om dat mensen
zelfvoorzienend worden. Pas als deze kenmerken zijn opgebloeid en als iemand financiële
onafhankelijkheid heeft, voelt iemand zich volwassen (vaak gebeurt dit in de late jaren 20).
Emerging adulthood is anders voor identiteitsverkenningen
Een belangrijk kenmerk van emerging adulthood is dat er veel kansen zijn voor het
verkennen van de identiteit in gebieden van liefde, werk en wereldbeelden. Erikson stelde
dat identity versus de rol van verwarring als de centrale crisis van de adolescent. De meeste
identiteitsverkenning vindt plaats bij een leeftijd van 18-25. Identiteitsvorming omvat het
proberen van verschillende mogelijkheden in het leven en het geleidelijk maken van
langdurige beslissingen. In alle drie de gebieden (liefde, werk en wereldbeelden) begint dit
proces in de adolescentie, maar is vooral bezig in de emerging adulthood. Veel mensen
hebben hun eerste ervaringen met liefde wel in de adolescentie, maar pas in de emerging
adulthood wordt dit intiemer en serieuzer, vaak gericht op de toekomst in plaats van het
heden. Dit contrast is er ook met betrekking tot werk: veel adolescenten hebben
parttimebanen maar de meeste banen geven geen ervaring gerelateerd aan hun
toekomstige beroepen (de banen hebben vaak weinig cognitieve uitdagingen, weinig nieuwe
vaardigheden, echt meer voor het geld), terwijl in emerging adulthood werkervaring meer
een voorbereiding is voor de volwassen werk rol. De verkenningen in liefde en werk zijn
echter niet alleen voorbereidingen voor het volwassen leven, maar gaan ook over het krijgen
van veel levenservaringen voor het volwassen leven, maar gaan ook over het krijgen van veel
levenservaringen voor het aannemen van vasthoudende volwassen verantwoordelijkheden.
2
Artikel: ‘Emerging adulthood: A theory of development from the late teens through the
twenties’ – Arnett (2000)
De jaren van de late tienertijd tot het eind van de jaren 20 worden gekenmerkt door
verandering en belang. Het is de tijd waarin mensen belangrijke levenskeuzes moeten
maken en waarin de belangrijkste dingen gebeuren. Door demografische veranderingen is
deze fase niet meer een korte periode van overgang naar het volwassen leven, maar een
gescheiden periode van het leven, gekenmerkt door verandering en verkenning van
mogelijke levensrichtingen. Veranderingen in de laatste halve eeuw (zo zijn mensen steeds
ouder als ze trouwen en kinderen krijgen) hebben de aard van ontwikkeling in deze fase van
mensen veranderd. Mensen gaan begin 20 niet meer settelen, maar nieuwe kansen
verkennen. In het artikel wordt een nieuwe theorie gegeven over de ontwikkeling van de
late tienerjaren tot het eind van de jaren 20, met een focus op een leeftijd van 18-25. Deze
periode (emerging adulthood) is volgens de auteur noch adolescentie, noch
jongvolwassenheid; het zou theoretisch en empirisch anders zijn dan beide. Emerging
adulthood wordt gekenmerkt door relatieve onafhankelijkheid van sociale rollen en
normatieve verwachtingen. Emerging adults zijn uit de afhankelijkheid van de adolescentie
en zijn nog niet begonnen aan de verantwoordelijkheden van de volwassenheid, en kunnen
daardoor veel mogelijke richtingen in het leven verkennen. Echter culturele invloeden
beperken soms de mate waarin emerging adults hun jaren kunnen gebruiken.
Theoretische achtergrond
Er zijn veel theoretische bijdragen aan het begrip van de ontwikkeling van de late tienertijd
tot het eind van de jaren 20. Een vroeg bijdrage werd gedaan door Erikson. Erikson
benoemde al een periode die deels adolescentie en deels jongvolwassenheid, maar toch
geen van beide precies is. Levinson noemde de leeftijd van 17-33 de novice phase van
ontwikkeling en stelde dat de taak van deze fase is om in de volwassen wereld te komen en
een stabiel leven op te bouwen. Levinson zei dat zijn concept over deze fase leek op de
ideeën van Erikson over de rol van experimenteren. Kenniston kwam met de theory of
youth en noemde youth, net als Erikson en Levinson, een periode van doorgaande rol van
experimentatie tussen adolescentie en jongvolwassenheid. De keuze van de dubbelzinnige
en verwarrende term youth zou verklaren waarom het idee van late teens en twenties als
een gescheiden levensperiode eerst niet werd geaccepteerd door
ontwikkelingswetenschappers.
De auteur vindt echter dat er goed bewijs is voor het zien van deze periode (emerging
adulthood) als een gescheiden levensfase.
Emerging adulthood is demografisch anders
Er zijn in de laatste decennia demografische veranderingen geweest in de timing van
trouwen en ouderschap, die hebben bijgedragen aan de periode van emerging adulthood.
Door het uitstellen van deze transities tot eind jaren 20 zijn mensen in het begin van de jaren
20 beschikbaar voor het verkennen van verschillende levenrichtingen. Een belangrijk
demografisch kenmerk van emerging adulthood is dat er veel demografische variabiliteit is.
Emerging adulthood is de enige levensfase waarin niets demografisch normatief is: tot 18
1
, jaar en vanaf 30 jaar zijn veel demografische variabelen hetzelfde (de meeste mensen zitten
voor hun 18e nog op school en hebben na hun 30e kinderen), maar tussen deze fasen (vooral
bij een leeftijd van 18-25) zijn er veel verschillen tussen mensen in hun demografische
status. Mensen kunnen in deze periode bijvoorbeeld bij hun ouders wonen, op zichzelf, in
studentenwoningen of met een partner. Talcott Parsons (1942) noemde de adolescentie ook
wel de roleless role; ze kunnen meerdere activiteiten doen dan personen in andere
leeftijdsperiodes omdat ze niet beperkt zijn door bepaalde rollen waaraan ze moeten
voldoen en dat maakt hun demografische status onvoorspelbaar.
De veranderingen in woonsituatie zijn ook het hoogst bij emerging adults vergeleken met
andere leeftijdsgroepen. Ook zijn er verschillen in of mensen naar school gaan of niet.
De jaren van emerging adulthood worden dus gekenmerkt door veel demografische
diversiteit en instabiliteit, wat weer de verandering en verkenning van deze fase benadrukt.
Emerging adulthood is subjectief anders
Veel emerging adults zien zichzelf niet meer als adolescenten, maar ook niet volledig als
volwassenen. Ze hebben geen naam voor de periode waarin ze zich bevinden en zien zichzelf
als ‘ergens tussenin’. Pas eind jaren 20 en begin jaren 30 voelen de meeste mensen zich als
echt volwassen. Ook zijn er andere kenmerken van de subjectieve overgang van emerging
adulthood naar volwassenheid, die te maken hebben met de demografische diversiteit en
instabiliteit. Verwacht zou worden dat een gevoel van volwassenheid zou ontstaan door een
stabiele woning en carrière, klaar zijn met de school en een vaste relatie of huwelijk. Echter,
uit onderzoek is gebleken dat deze demografische transities weinig bijdragen aan het gevoel
van emerging adults het belangrijkst zijn in hun subjectieve gevoel van volwassenheid zijn
niet demografische transities, maar individuele qualities of character, voornamelijk het
accepteren van de verantwoordelijkheid voor jezelf, het maken van onafhankelijke
beslissingen, en financieel onafhankelijk worden. Het gaat er dus om dat mensen
zelfvoorzienend worden. Pas als deze kenmerken zijn opgebloeid en als iemand financiële
onafhankelijkheid heeft, voelt iemand zich volwassen (vaak gebeurt dit in de late jaren 20).
Emerging adulthood is anders voor identiteitsverkenningen
Een belangrijk kenmerk van emerging adulthood is dat er veel kansen zijn voor het
verkennen van de identiteit in gebieden van liefde, werk en wereldbeelden. Erikson stelde
dat identity versus de rol van verwarring als de centrale crisis van de adolescent. De meeste
identiteitsverkenning vindt plaats bij een leeftijd van 18-25. Identiteitsvorming omvat het
proberen van verschillende mogelijkheden in het leven en het geleidelijk maken van
langdurige beslissingen. In alle drie de gebieden (liefde, werk en wereldbeelden) begint dit
proces in de adolescentie, maar is vooral bezig in de emerging adulthood. Veel mensen
hebben hun eerste ervaringen met liefde wel in de adolescentie, maar pas in de emerging
adulthood wordt dit intiemer en serieuzer, vaak gericht op de toekomst in plaats van het
heden. Dit contrast is er ook met betrekking tot werk: veel adolescenten hebben
parttimebanen maar de meeste banen geven geen ervaring gerelateerd aan hun
toekomstige beroepen (de banen hebben vaak weinig cognitieve uitdagingen, weinig nieuwe
vaardigheden, echt meer voor het geld), terwijl in emerging adulthood werkervaring meer
een voorbereiding is voor de volwassen werk rol. De verkenningen in liefde en werk zijn
echter niet alleen voorbereidingen voor het volwassen leven, maar gaan ook over het krijgen
van veel levenservaringen voor het volwassen leven, maar gaan ook over het krijgen van veel
levenservaringen voor het aannemen van vasthoudende volwassen verantwoordelijkheden.
2
