Boekverslag Het Behouden Huis
, Samenvatting
De novelle Het behouden huis begint midden in een oorlogssituatie. De ikverteller is een
naamloze Nederlander, die in november 1940 zijn vaderland heeft verlaten en nu ergens in
Midden-Europa (Hongarije?) met een groep partizanen, bondgenoten van de Russen, de
Duitsers bestrijdt. Het is half twee 's middags, op het heetst van de dag, en de ikfiguur
versmacht van dorst. De partizaneneenheid is bezig een steile helling te beklimmen. Aan de
andere kant van de heuvel liggen de Duitsers.
Met zijn medestrijders - een groep Bulgaren, Tsjechen, Hongaren en Roemenen - heeft de
ikverteller geen enkel contact. Slechts met een Spanjaard kan hij enkele woorden wisselen,
in het Frans. Aan hem vertelt hij fragmentarisch zijn levensgeschiedenis tussen 1940 en
1944: weggegaan uit Nederland, opgepakt door de Duitsers, drie jaar tuchthuis, ontsnapt,
weer gepakt, in een concentratiekamp gezet, opnieuw ontvlucht en gearresteerd, ergens in
Saksen tijdens het transport uit de trein gesprongen, daarna een eindeloze voettocht naar
het Oosten. Zo is hij bij de verzetsgroep terechtgekomen.
Op de heuveltop overzien de partizanen het terrein. De Duitsers lijken verdwenen. Na enkele
achterhoedegevechten bereiken ze een stadje dat niet van de oorlog te lijden heeft gehad.
Daar verzamelen ze zich. De ikfiguur heeft het kennelijk verbruid bij de sergeant. Hij mag het
café niet in waar de anderen zich vermaken en wordt met een onduidelijke opdracht
weggestuurd. Hij moet in het stadje boobytraps onschadelijk maken. Woedend wendt hij
zich van de troep af. Zijn voornaamste troost is, dat in het stadje overvloedig water te vinden
is.
Ronddwalend ontdekt hij, dat hij in een luxe-badplaats met geneeskrachtige bronnen is
gearriveerd. Hij ziet hotels met parkachtige tuinen en tennisbanen. Opeens staat hij voor een
villa met grote ramen en een prachtige tuin. 'Het huis was op zichzelf niet groot, maar alle
onderdelen ervan waren groot' (p. 20). Hij loopt naar het bordes en betreedt 'voor het eerst
sinds lang een werkelijk huis' (p. 21). Overweldigd door de entree veegt hij van de
weeromstuit zijn voeten.
Beneden treft hij niemand aan. Wel staat in de keuken soep op een smeulend kolenvuur. Het
huis is kennelijk overhaast verlaten. Op de bovenverdieping bevinden zich de slaapkamers.
Eén kamer is echter afgesloten. De ikverteller gaat eerst naar de badkamer. Het warme
water blijkt volop te stromen. Opgewonden geniet hij uitgebreid van een warm bad. Daarna
scheert hij zich. Zijn uniform en bewapening bergt hij weg. Uit een kast zoekt hij passende
herenkleding en gaat beneden op een sofa liggen. Hij is beland in een onwezenlijke wereld
van beschaving en peinst: 'Alleen zijn in een huis waar niemand kan komen om iets weg te
nemen of te verplaatsen, het is genoeg om een leven tot een succes te maken' (p. 32).
De huisbel verstoort zijn rust. De Duitsers hebben het stadje heroverd; in de villa moet een
aantal officieren ingekwartierd worden. De ikfiguur doet zich voor als de zoon des huizes en
is de Duitsers in ieder opzicht ter wille. Die geven hem een schriftelijke vergunning om in het
huis te blijven wonen. De fictie zet zich als realiteit in hem vast: 'Ik heb hier altijd gewoond.
Het is mijn huis' (p. 38).
, Samenvatting
De novelle Het behouden huis begint midden in een oorlogssituatie. De ikverteller is een
naamloze Nederlander, die in november 1940 zijn vaderland heeft verlaten en nu ergens in
Midden-Europa (Hongarije?) met een groep partizanen, bondgenoten van de Russen, de
Duitsers bestrijdt. Het is half twee 's middags, op het heetst van de dag, en de ikfiguur
versmacht van dorst. De partizaneneenheid is bezig een steile helling te beklimmen. Aan de
andere kant van de heuvel liggen de Duitsers.
Met zijn medestrijders - een groep Bulgaren, Tsjechen, Hongaren en Roemenen - heeft de
ikverteller geen enkel contact. Slechts met een Spanjaard kan hij enkele woorden wisselen,
in het Frans. Aan hem vertelt hij fragmentarisch zijn levensgeschiedenis tussen 1940 en
1944: weggegaan uit Nederland, opgepakt door de Duitsers, drie jaar tuchthuis, ontsnapt,
weer gepakt, in een concentratiekamp gezet, opnieuw ontvlucht en gearresteerd, ergens in
Saksen tijdens het transport uit de trein gesprongen, daarna een eindeloze voettocht naar
het Oosten. Zo is hij bij de verzetsgroep terechtgekomen.
Op de heuveltop overzien de partizanen het terrein. De Duitsers lijken verdwenen. Na enkele
achterhoedegevechten bereiken ze een stadje dat niet van de oorlog te lijden heeft gehad.
Daar verzamelen ze zich. De ikfiguur heeft het kennelijk verbruid bij de sergeant. Hij mag het
café niet in waar de anderen zich vermaken en wordt met een onduidelijke opdracht
weggestuurd. Hij moet in het stadje boobytraps onschadelijk maken. Woedend wendt hij
zich van de troep af. Zijn voornaamste troost is, dat in het stadje overvloedig water te vinden
is.
Ronddwalend ontdekt hij, dat hij in een luxe-badplaats met geneeskrachtige bronnen is
gearriveerd. Hij ziet hotels met parkachtige tuinen en tennisbanen. Opeens staat hij voor een
villa met grote ramen en een prachtige tuin. 'Het huis was op zichzelf niet groot, maar alle
onderdelen ervan waren groot' (p. 20). Hij loopt naar het bordes en betreedt 'voor het eerst
sinds lang een werkelijk huis' (p. 21). Overweldigd door de entree veegt hij van de
weeromstuit zijn voeten.
Beneden treft hij niemand aan. Wel staat in de keuken soep op een smeulend kolenvuur. Het
huis is kennelijk overhaast verlaten. Op de bovenverdieping bevinden zich de slaapkamers.
Eén kamer is echter afgesloten. De ikverteller gaat eerst naar de badkamer. Het warme
water blijkt volop te stromen. Opgewonden geniet hij uitgebreid van een warm bad. Daarna
scheert hij zich. Zijn uniform en bewapening bergt hij weg. Uit een kast zoekt hij passende
herenkleding en gaat beneden op een sofa liggen. Hij is beland in een onwezenlijke wereld
van beschaving en peinst: 'Alleen zijn in een huis waar niemand kan komen om iets weg te
nemen of te verplaatsen, het is genoeg om een leven tot een succes te maken' (p. 32).
De huisbel verstoort zijn rust. De Duitsers hebben het stadje heroverd; in de villa moet een
aantal officieren ingekwartierd worden. De ikfiguur doet zich voor als de zoon des huizes en
is de Duitsers in ieder opzicht ter wille. Die geven hem een schriftelijke vergunning om in het
huis te blijven wonen. De fictie zet zich als realiteit in hem vast: 'Ik heb hier altijd gewoond.
Het is mijn huis' (p. 38).
