Herhaling leefomgeving
Ruimtelijke ordening
= ruimtelijke ordening is het proces waarbij met een groot aantal spelregels de
leefruimte planmatig wordt benut en in gericht. Daarbij wordt rekening gehouden
met individuele en gemeenschappelijke belangen. (Het zo goed mogelijk
aanpassen van samenleving en ruimte.)
Nederland is klein en er zijn veel mensen, wat zorgt voor verschillende belangen.
Daarom is er een gericht beleid van de overheid nodig. Eerst was er daarvoor een
sectoraal beleid gebruikt, maar dat was niet handig want alle sectoren botsen
dan over stukken grond, etc. er was een trage besluitvorming en nu is er daarom
de omgevingswet: alle partijen tegelijk aan tafel en dan komen er dus geen losse
plannetjes per sector meer.
Woonbeleid in Nederland
1960: spreidingsbeleid, de oorzaak van het spreidingsbeleid is de
suburbanisatie, dit gebeurde door de toegenomen welvaart in de jaren 60, er was
meer vrijheid en vrijetijd, er was een toename van autobezit en een dalende
leefbaarheid (kleine huizen, etc.) in de stad. Maar niet iedereen kon
suburbaniseren, de mensen die dit wel deden waren vaak jonge gezinnen met
midden en hoge inkomens. Mensen gingen overal maar heen: deconcentratie.
Voordeel is dat het leven voor veel mensen verbeterde. Nadeel is dat de overheid
dit niet fijn vond, alle dorpjes gingen uitbreiden en dat is een aantasting op het
groen. Ook ontstonden er veel files. Als reactie op de deconcentratie ging de
overheid over op gebundelde deconcentratie, ze wezen plekken aan die mochten
groeien en waar mensen mochten gaan wonen: groeikernen. De overheid stuurt
dit door te zorgen dat bepaalde dorpen(de groeikernen) meer voorzieningen
hadden, hier kwam een zwembad, sportvereniging, goede ov verbinding met
andere dorpen. Ook mochten ze in de groeikernen aan woningbouw doen.
1990: concentratiebeleid, maar de files die bleven, ondanks het feit dat ze
geprobeerd hebben het ov beter te maken, maar veel mensen gaan alsnog met
de auto. Ook was er verloedering van de centrale stad, de mensen met een hoger
inkomen trekken weg en dan blijven de mensen met lagere inkomens over in de
stad. Het voorzieningenniveau daalt, want er wordt minder geld uitgegeven in de
stad. Hierdoor werd het minder aantrekkelijk, neerwaartse spiraal. De nieuwe
oplossing was het concentratiebeleid. Er wordt hierbij tegen de stad
aangebouwd.
4e nota ruimtelijke ordening, compact stadsbeleid. Hierdoor heeft de stad
een boost gekregen, voor rijkere mensen werd het aantrekkelijker en zo
werd het steeds weer beter. Ook kwamen er Vinexwijken aan de rand van
de stad. Maar het file probleem is niet opgelost door de VINEX-locaties:
netwerkstedelingen, mensen zoeken werk ook verder weg, wonen in
Nijmegen werken in Utrecht.
Opbouw van de Nederlandse stad
Ruimtelijke ordening
= ruimtelijke ordening is het proces waarbij met een groot aantal spelregels de
leefruimte planmatig wordt benut en in gericht. Daarbij wordt rekening gehouden
met individuele en gemeenschappelijke belangen. (Het zo goed mogelijk
aanpassen van samenleving en ruimte.)
Nederland is klein en er zijn veel mensen, wat zorgt voor verschillende belangen.
Daarom is er een gericht beleid van de overheid nodig. Eerst was er daarvoor een
sectoraal beleid gebruikt, maar dat was niet handig want alle sectoren botsen
dan over stukken grond, etc. er was een trage besluitvorming en nu is er daarom
de omgevingswet: alle partijen tegelijk aan tafel en dan komen er dus geen losse
plannetjes per sector meer.
Woonbeleid in Nederland
1960: spreidingsbeleid, de oorzaak van het spreidingsbeleid is de
suburbanisatie, dit gebeurde door de toegenomen welvaart in de jaren 60, er was
meer vrijheid en vrijetijd, er was een toename van autobezit en een dalende
leefbaarheid (kleine huizen, etc.) in de stad. Maar niet iedereen kon
suburbaniseren, de mensen die dit wel deden waren vaak jonge gezinnen met
midden en hoge inkomens. Mensen gingen overal maar heen: deconcentratie.
Voordeel is dat het leven voor veel mensen verbeterde. Nadeel is dat de overheid
dit niet fijn vond, alle dorpjes gingen uitbreiden en dat is een aantasting op het
groen. Ook ontstonden er veel files. Als reactie op de deconcentratie ging de
overheid over op gebundelde deconcentratie, ze wezen plekken aan die mochten
groeien en waar mensen mochten gaan wonen: groeikernen. De overheid stuurt
dit door te zorgen dat bepaalde dorpen(de groeikernen) meer voorzieningen
hadden, hier kwam een zwembad, sportvereniging, goede ov verbinding met
andere dorpen. Ook mochten ze in de groeikernen aan woningbouw doen.
1990: concentratiebeleid, maar de files die bleven, ondanks het feit dat ze
geprobeerd hebben het ov beter te maken, maar veel mensen gaan alsnog met
de auto. Ook was er verloedering van de centrale stad, de mensen met een hoger
inkomen trekken weg en dan blijven de mensen met lagere inkomens over in de
stad. Het voorzieningenniveau daalt, want er wordt minder geld uitgegeven in de
stad. Hierdoor werd het minder aantrekkelijk, neerwaartse spiraal. De nieuwe
oplossing was het concentratiebeleid. Er wordt hierbij tegen de stad
aangebouwd.
4e nota ruimtelijke ordening, compact stadsbeleid. Hierdoor heeft de stad
een boost gekregen, voor rijkere mensen werd het aantrekkelijker en zo
werd het steeds weer beter. Ook kwamen er Vinexwijken aan de rand van
de stad. Maar het file probleem is niet opgelost door de VINEX-locaties:
netwerkstedelingen, mensen zoeken werk ook verder weg, wonen in
Nijmegen werken in Utrecht.
Opbouw van de Nederlandse stad
