Samenvatting Treasury
Hoofdstuk 3 Renterisicobeheer
Het rente risico waaraan een onderneming wordt blootgesteld noemt men de rente-
exposure. Deze exposure kun je duidelijk zien bij balansposten die afhankelijk zijn van de
rentevoet. Wanneer een onderneming overtollige liquiditeiten heeft en deze op de bank zet,
ontstaan er rentebaten. Wanneer een onderneming beroep doet op de vermogensmarkt
ontstaan er rentelasten.
2 opvattingen over renterisicobeheer
- In enge zin: het risico, de onzekerheid, moet zo veel mogelijk beperkt worden
- Risico is onderdeel van Treasury en we proberen het renteresultaat te optimaliseren
De liquiditeitsbegroting is een goed instrument om renterisico’s op kort termijn in kaart te
brengen.
Rentetypische looptijd= tijdsduur dat het rentepercentage vast ligt
Rentetypische balans= renterisico’s op langer termijn in kaart brengen. De activa en passiva
worden in groepen onderscheden, buckets genoemd. Het verschil tussen het bedrag van de
activa in een bucket en het bedrag van de passiva in een bucket noem je de “gap”.
De effecten op een renteverandering kunnen gemeten worden met de duration. Het
uitgangspunt van duration is dat de waarde van een vermogensobject gelijk is aan de
contante waarde van de toekomstige kasstromen die hieruit voortvloeien. Bij het contant
maken gebruik je een disconteringsvoet, als deze veranderd, veranderd ook de contante
waarde van het object. Hoe langer de looptijd, des te sterker de reactie van de
renteverandering zal zijn. De wegingsfactor van de duration is de contante waarde van de
kasstromen. Duration is ook wel de gewogen gemiddelde looptijd van een vermogenstitel.
Deze is altijd minder dan de looptijd!
Formule= CF / 1,0? ^t
Duration stelt ons in staat om de activa en passiva zo samen te stellen, dat de veranderingen
van de marktwaarden bij renteverandering elkaar compenseren. Dit is het geval wanneer de
durations van activa en passiva met elkaar overeenstemmen, op deze manier wordt
ongevoeligheid voor renteveranderingen gecreerd, dit noem je immunisatie.
Beperkingen van duration
- Het is alleen mogelijk bij kleine renteveranderingen, anders krijg je een vertekend
beeld
- Het verstrijken van de tijd leidt tot een korte duration
We kunnen spreken van een algemene renteontwikkeling. Ondernemingen geven vaak de
voorkeur aan een zekere mate van risico’s accepteren om te kunnen profiteren van gunstige
renteontwikkelingen. Om dan een weloverwogen beslissing te nemen is het nodig om een
bepaalde verwachting te hebben in de toekomstige ontwikkelingen. Dit noemen we de
rentevisie. Hierbij wordt er gekeken naar alle factoren die de rentevorming beinvloeden, de
marktkrachten en beleidsmatige factoren.
We onderscheiden de geld- en kapitaalmarkt
, - Geld: <2 jaar
- Kapitaal >2 jaar
Marktkrachten bestaan uit de vraag naar en het aanbod van vermogen. Beleidsmatige
factoren is bijvoorbeeld het beleid van de ECB op de vermogensmarkt.
De beinvloeding van geldmarktrente vindt plaats binnen de geldmarkt waarop het
interbancaire verkeer plaatsvindt, dit noemen we de geldmarkt in enge zin. Dit geven we
weer met het begrip geldmarktruimte= de mate waarin de banken over liquiditeiten
beschikken
Motieven voor rentebeleid
Voor het ontwikkelen van de rentevisie moeten we kijken naar de beweegredenen van de
centrale bank om wel of geen rentestap te ondernemen. De belangrijkste taak van de
centrale bank is het bewaken van de waarde van de geldeenheid. Hieronder vallen 2 dingen:
de interne en externe waarde. De interne waarde wordt bepaald door de hoeveelheid
goederen die men met een geldeenheid kan kopen, deze waarde daalt door prijsstijging,
oftewel inflatie. Onder de externe waarde verstaan we de koers van de geldeenheid op de
valutamarkt.
De rentestructuur geeft de relatie weer tussen de looptijd en de rentetarieven van
vermogenstitels. Een normale rentestructuur is hoe langer de looptijd, hoe hoger het
rentetarief. Het kan ook voorkomen dat de lange rente zich op het zelfde niveau als de korte
rente bevindt, dit noemen we een vlakke rentestructuur. Een omgekeerde rentestructuur
betekent dat de lange rente lager is dan de korte rente.
Een normale rentestructuur is normaal doordat er sprake is van risicoaversie, zowel bij
geldnemers als geldgevers. Geldgevers kunnen bij het vastleggen van een rentevoet voor
een langere periode niet profiteren van andere mogelijkheden de aantrekkelijker zijn. Bij
risicoaversie heerst altijd de onzekerheid van een negatieve uitkomst, hiervoor wordt dus
een hoger interestpercentage gehanteerd. Ook is een normale rentestructuur normaal door
liquiditeitsvoorkeur. Het aanhouden van geld levert de bezitter maximale flexibiliteit op. Wie
geld leent heft de flexibiliteit op, en verschuift dit naar de toekomst. Als jij je geld voor 5 jaar
uitleent, mis je de flexibiliteit om hier in de tussentijds iets anders mee te doen.
Een omgekeerde yieldcurve doet zich voor wanneer de markt een renteverhoging verwacht.
In afwachting gaat de rente lange rente omhoog, terwijl de korte rente laag blifjft, deze gaat
pas omhoog als de centrale bank haar tarieven verhoogd, hierna stijgt de lange rente niet
meer omdat deze als steeg voordat de rentestap was genomen. De lange rente kan met een
korte rentestap zelfs dalen.
Met behulp van moderne financiele instrumenten (derivaten) kunnen we onafhankelijk van de
financieringswijze, het risicoprofiel veranderden. Voordelen:
- Derivaten zijn flexibel en stellen de onderneming in staat om snel in te spelen op een
verandering in de rentevisie
- Derivaten stellen de onderneming in staat bij een voorziene toekomstige
financieringsbehoefte nu al de rentevoet te fixeren. De Forward Rate Agreement is
hier geschikt voor (FRA).
- Gebruik van derivaten kan kostenvoordeel opleveren
- Profiteren van een rentebeweging en bescherming tegen ongunstige rentebeweging
Soorten derivaten
Hoofdstuk 3 Renterisicobeheer
Het rente risico waaraan een onderneming wordt blootgesteld noemt men de rente-
exposure. Deze exposure kun je duidelijk zien bij balansposten die afhankelijk zijn van de
rentevoet. Wanneer een onderneming overtollige liquiditeiten heeft en deze op de bank zet,
ontstaan er rentebaten. Wanneer een onderneming beroep doet op de vermogensmarkt
ontstaan er rentelasten.
2 opvattingen over renterisicobeheer
- In enge zin: het risico, de onzekerheid, moet zo veel mogelijk beperkt worden
- Risico is onderdeel van Treasury en we proberen het renteresultaat te optimaliseren
De liquiditeitsbegroting is een goed instrument om renterisico’s op kort termijn in kaart te
brengen.
Rentetypische looptijd= tijdsduur dat het rentepercentage vast ligt
Rentetypische balans= renterisico’s op langer termijn in kaart brengen. De activa en passiva
worden in groepen onderscheden, buckets genoemd. Het verschil tussen het bedrag van de
activa in een bucket en het bedrag van de passiva in een bucket noem je de “gap”.
De effecten op een renteverandering kunnen gemeten worden met de duration. Het
uitgangspunt van duration is dat de waarde van een vermogensobject gelijk is aan de
contante waarde van de toekomstige kasstromen die hieruit voortvloeien. Bij het contant
maken gebruik je een disconteringsvoet, als deze veranderd, veranderd ook de contante
waarde van het object. Hoe langer de looptijd, des te sterker de reactie van de
renteverandering zal zijn. De wegingsfactor van de duration is de contante waarde van de
kasstromen. Duration is ook wel de gewogen gemiddelde looptijd van een vermogenstitel.
Deze is altijd minder dan de looptijd!
Formule= CF / 1,0? ^t
Duration stelt ons in staat om de activa en passiva zo samen te stellen, dat de veranderingen
van de marktwaarden bij renteverandering elkaar compenseren. Dit is het geval wanneer de
durations van activa en passiva met elkaar overeenstemmen, op deze manier wordt
ongevoeligheid voor renteveranderingen gecreerd, dit noem je immunisatie.
Beperkingen van duration
- Het is alleen mogelijk bij kleine renteveranderingen, anders krijg je een vertekend
beeld
- Het verstrijken van de tijd leidt tot een korte duration
We kunnen spreken van een algemene renteontwikkeling. Ondernemingen geven vaak de
voorkeur aan een zekere mate van risico’s accepteren om te kunnen profiteren van gunstige
renteontwikkelingen. Om dan een weloverwogen beslissing te nemen is het nodig om een
bepaalde verwachting te hebben in de toekomstige ontwikkelingen. Dit noemen we de
rentevisie. Hierbij wordt er gekeken naar alle factoren die de rentevorming beinvloeden, de
marktkrachten en beleidsmatige factoren.
We onderscheiden de geld- en kapitaalmarkt
, - Geld: <2 jaar
- Kapitaal >2 jaar
Marktkrachten bestaan uit de vraag naar en het aanbod van vermogen. Beleidsmatige
factoren is bijvoorbeeld het beleid van de ECB op de vermogensmarkt.
De beinvloeding van geldmarktrente vindt plaats binnen de geldmarkt waarop het
interbancaire verkeer plaatsvindt, dit noemen we de geldmarkt in enge zin. Dit geven we
weer met het begrip geldmarktruimte= de mate waarin de banken over liquiditeiten
beschikken
Motieven voor rentebeleid
Voor het ontwikkelen van de rentevisie moeten we kijken naar de beweegredenen van de
centrale bank om wel of geen rentestap te ondernemen. De belangrijkste taak van de
centrale bank is het bewaken van de waarde van de geldeenheid. Hieronder vallen 2 dingen:
de interne en externe waarde. De interne waarde wordt bepaald door de hoeveelheid
goederen die men met een geldeenheid kan kopen, deze waarde daalt door prijsstijging,
oftewel inflatie. Onder de externe waarde verstaan we de koers van de geldeenheid op de
valutamarkt.
De rentestructuur geeft de relatie weer tussen de looptijd en de rentetarieven van
vermogenstitels. Een normale rentestructuur is hoe langer de looptijd, hoe hoger het
rentetarief. Het kan ook voorkomen dat de lange rente zich op het zelfde niveau als de korte
rente bevindt, dit noemen we een vlakke rentestructuur. Een omgekeerde rentestructuur
betekent dat de lange rente lager is dan de korte rente.
Een normale rentestructuur is normaal doordat er sprake is van risicoaversie, zowel bij
geldnemers als geldgevers. Geldgevers kunnen bij het vastleggen van een rentevoet voor
een langere periode niet profiteren van andere mogelijkheden de aantrekkelijker zijn. Bij
risicoaversie heerst altijd de onzekerheid van een negatieve uitkomst, hiervoor wordt dus
een hoger interestpercentage gehanteerd. Ook is een normale rentestructuur normaal door
liquiditeitsvoorkeur. Het aanhouden van geld levert de bezitter maximale flexibiliteit op. Wie
geld leent heft de flexibiliteit op, en verschuift dit naar de toekomst. Als jij je geld voor 5 jaar
uitleent, mis je de flexibiliteit om hier in de tussentijds iets anders mee te doen.
Een omgekeerde yieldcurve doet zich voor wanneer de markt een renteverhoging verwacht.
In afwachting gaat de rente lange rente omhoog, terwijl de korte rente laag blifjft, deze gaat
pas omhoog als de centrale bank haar tarieven verhoogd, hierna stijgt de lange rente niet
meer omdat deze als steeg voordat de rentestap was genomen. De lange rente kan met een
korte rentestap zelfs dalen.
Met behulp van moderne financiele instrumenten (derivaten) kunnen we onafhankelijk van de
financieringswijze, het risicoprofiel veranderden. Voordelen:
- Derivaten zijn flexibel en stellen de onderneming in staat om snel in te spelen op een
verandering in de rentevisie
- Derivaten stellen de onderneming in staat bij een voorziene toekomstige
financieringsbehoefte nu al de rentevoet te fixeren. De Forward Rate Agreement is
hier geschikt voor (FRA).
- Gebruik van derivaten kan kostenvoordeel opleveren
- Profiteren van een rentebeweging en bescherming tegen ongunstige rentebeweging
Soorten derivaten
