LEESWIJZER
Lees- en reflectievragen bij de bijlagen bij LES 7 + 9
TEKST 1
Ruimte voor zorg: Reflectie- en inspiratiekader de-institutionalisering (Remmery et
al., 2021)
- De wijze waarop dominant wordt ingezet op de-institutionalisering dreigt
gepaard te gaan met een problematische tweedeling. Leg kort uit in eigen
woorden.
De auteurs wijzen op het risico dat de huidige benadering van de-
institutionalisering een tweedeling in de samenleving creëert. Aan de ene kant
zijn er mensen die succesvol integreren in de gemeenschap, mede dankzij
adequate ondersteuning en toegang tot diensten. Aan de andere kant zijn er
individuen die minder goed in staat zijn om te integreren, vaak door een
gebrek aan passende ondersteuning of middelen. Dit leidt tot nieuwe vormen
van uitsluiting en marginalisatie voor diegenen die niet binnen het dominante
model van de-institutionalisering passen.
- Wat wordt bedoeld met de volgende concepten: ‘re-institutionalisering’,
‘institutionalisation at home’ en ‘community institutions’?
Re-institutionalisering:
o Dit verwijst naar situaties waarin personen, na uit traditionele
instellingen te zijn gehaald, in nieuwe vormen van institutionele
zorg terechtkomen. Dit kan inhouden dat ze verplaatst worden
naar kleinere, maar nog steeds beperkende settings, die in
principe een voortzetting zijn van de institutionele logica, maar
dan in een ander jasje.
Institutionalisation at home:
o Dit concept duidt op een scenario waarbij de beperkende
aspecten en routines van institutionele zorg in de thuissituatie
worden geïmplementeerd. Hoewel de persoon fysiek niet in een
instelling verblijft, wordt zijn of haar leven dusdanig gereguleerd
dat er weinig verschil is met het wonen in een instelling, met
beperkte vrijheid en autonomie als gevolg.
o Personen met een handicap die zelfstandig in een huis wonen,
kunnen eveneens kampen met een tekort aan kwalitatieve en
toegankelijke zorg en ondersteuning in de thuisomgeving, met
als gevolg dat ze moeilijk hun plaats vinden en niet
gerespecteerd worden als subjecten in sociale relaties of
interacties (Beadle-Brown et al., 2007; Bredewold, Tonkens &
Trappenburg, 2016; CECHR, 2012). Hierdoor kunnen personen
met een handicap die zelfstandig in een huis wonen toch
afgezonderd van de samenleving leven en als object van zorg
benaderd worden. Dit verschijnsel wordt institutionalisation at
home genoemd en toont aan dat fysiek in de gemeenschap
aanwezig zijn niet automatisch tot inclusie leidt
Lees- en reflectievragen bij de bijlagen bij LES 7 + 9
TEKST 1
Ruimte voor zorg: Reflectie- en inspiratiekader de-institutionalisering (Remmery et
al., 2021)
- De wijze waarop dominant wordt ingezet op de-institutionalisering dreigt
gepaard te gaan met een problematische tweedeling. Leg kort uit in eigen
woorden.
De auteurs wijzen op het risico dat de huidige benadering van de-
institutionalisering een tweedeling in de samenleving creëert. Aan de ene kant
zijn er mensen die succesvol integreren in de gemeenschap, mede dankzij
adequate ondersteuning en toegang tot diensten. Aan de andere kant zijn er
individuen die minder goed in staat zijn om te integreren, vaak door een
gebrek aan passende ondersteuning of middelen. Dit leidt tot nieuwe vormen
van uitsluiting en marginalisatie voor diegenen die niet binnen het dominante
model van de-institutionalisering passen.
- Wat wordt bedoeld met de volgende concepten: ‘re-institutionalisering’,
‘institutionalisation at home’ en ‘community institutions’?
Re-institutionalisering:
o Dit verwijst naar situaties waarin personen, na uit traditionele
instellingen te zijn gehaald, in nieuwe vormen van institutionele
zorg terechtkomen. Dit kan inhouden dat ze verplaatst worden
naar kleinere, maar nog steeds beperkende settings, die in
principe een voortzetting zijn van de institutionele logica, maar
dan in een ander jasje.
Institutionalisation at home:
o Dit concept duidt op een scenario waarbij de beperkende
aspecten en routines van institutionele zorg in de thuissituatie
worden geïmplementeerd. Hoewel de persoon fysiek niet in een
instelling verblijft, wordt zijn of haar leven dusdanig gereguleerd
dat er weinig verschil is met het wonen in een instelling, met
beperkte vrijheid en autonomie als gevolg.
o Personen met een handicap die zelfstandig in een huis wonen,
kunnen eveneens kampen met een tekort aan kwalitatieve en
toegankelijke zorg en ondersteuning in de thuisomgeving, met
als gevolg dat ze moeilijk hun plaats vinden en niet
gerespecteerd worden als subjecten in sociale relaties of
interacties (Beadle-Brown et al., 2007; Bredewold, Tonkens &
Trappenburg, 2016; CECHR, 2012). Hierdoor kunnen personen
met een handicap die zelfstandig in een huis wonen toch
afgezonderd van de samenleving leven en als object van zorg
benaderd worden. Dit verschijnsel wordt institutionalisation at
home genoemd en toont aan dat fysiek in de gemeenschap
aanwezig zijn niet automatisch tot inclusie leidt
