Boekverslag De Stille Kracht

Achtergrond:
Louis Couperus ging met zijn vrouw naar Indië. Hij verbleef daar bij zijn broer en bij zijn
zwager, die resident is. Hij heeft tijdens dat verblijf een boek geschreven, maar zei
tegen zijn uitgever dat hij van plan was een Indische roman te schrijven. Hij wilde het
voor zijn vertrek af hebben, dat lukte niet, maar hij heeft het boek in een zeer korte
tijd geschreven.

Titelbeschrijving:
er is een stille kracht in Indonesië die de Nederlandse macht tegenwerkt. De
Nederlanders geloven niet in al dat “bijgeloof” maar dat zal ze duur komen te staan.
Met de stille kracht bedoelt hij ook het bijna onzichtbare verzet van de inheemse
bevolking tegen de overheersers. Hij doelt ook op de stille woede van de Regent, en
na het ontslag van de Regent werken de stille krachten Otto tegen.

Motivatie van mijn boekkeuze:
Ik moest nog een boek lezen uit de eerste periode en zag dit boek staan in de
mediatheek. De voorkant ziet er saai uit, maar het was het verhaaltje aan de
binnenkant wat me overhaalde dit boek te lezen. Het speelt zich af in Indonesië in
de tijd van kolonisatie, een onderwerp dat me erg aansprak. Ook ging het over een
mysterieuze kracht, dus ik dacht “dat wordt spanend!”

Eerste persoonlijke reactie:
Het was allemaal heel traag geschreven. Alles werd uitvoerig beschreven en de
eerste helft van het boek werd gewijd aan het leren kennen van de personages. Je
leerde wel goed hoe de machtsverhoudingen in die tijd tussen de Nederlanders en
de Indonesiërs lagen. Je moet alleen wel een beetje voorkennis hebben over de
kolonisatie.

Open plekken:
In het begin van het verhaal ziet de resident Otto van Oudijck iemand staan bij het
hek. Hij meent zijn dochter Doddy te herkennen, maar kan het andere personage
niet plaatsen. Het blijkt Addy te zijn, het vriendje van Doddy.
De tweede open plek in hoe de relatie tussen Leonie en de kinderen zijn, ze blijkt van
geen moeder te zijn en een affaire met haar stiefzoon Theo te hebben. Het blijft nog
steeds onduidelijk hoe de rare gebeurtenissen eigenlijk ontstaan. Het enige wat je
weet is dat de regent Soenario (soort status van een koning) hier verantwoordelijk
voor is.

Verhouding fabel en sujet:
Het verhaal verloopt in chronologische volgorde. Er is geen sprake van flashbacks. Hij
maakt gebruik van vooruitwijzingen; zoals de steen die door de kamer suist, duidt op
de latere stenenregen. Otto en Eva zijn de enige personages die hun Europese
waarden proberen vast te houden. De rest heeft zich aangepast. Otto is blind voor
de stille krachten die hem tegenwerken, en voor de echte aard van Leonie.

Het perspectief:
Het verhaal wordt verteld door een alwetende-verteller (auctoriaal). Hij weet alle
geheimen van iedereen en dat betekent dat jij die dus ook weet. Je weet zo
iedereen zijn gevoelens en gedachten.

, De thematiek:
- Motieven: bijgeloof, want de stille kracht blijft onverklaarbaar en de
Nederlanders weigeren er in de geloven. Familieverhoudingen, de relaties
tussen alle familieleden zijn erg ingewikkeld en Otto verlangt naar een hecht
gezin terwijl Léonie adoratie nodig heeft. Kolonisatie, de macht van de
Nederlanders en het verzet van de bewoners. Desintegratie: het uiteenvallen
van familie, cultuur, kolonies. Ook het onvermogen van de mens.
- Schrijfwijze: het is best moeilijk geschreven aangezien het in oud-Nederlands is
geschreven. Ook komen er veel Indonesische woorden in voor die ik niet
begreep.
- Genre: het is een psychologische roman, het gaat over het veranderen van
Otto van Oudijck. Het boek heeft stijlkenmerken van het impressionisme, alles
wordt beschreven met veel bijvoeglijke naamwoorden.

Personages:
- Otto van Oudijck, een middelbare man met de baan van rezident van
Loebawangi. Hij is een sympathieke, eerlijke, hardwerkende man met een
passie voor zijn werk. Hij is erg rationeel, wat niet logisch te verklaren valt,
bestaat niet. Aan het einde van het boek is hij een sombere, bijgelovige man.
- Léonie van Oudijck, ze is een apart figuur. Ze is beeldschoon en weet dat te
benutten. Ze moet geadoreerd worden en heeft daarom affaires met Theo
en Addy. Het liefst ligt ze middagen te dromen en ze schuift dan ook alle
taken van de rezidentsvrouw van zich af. Ze heeft een olifantenhuid, het boeit
haar niks wat iedereen van haar denkt en vaak heeft ze hen met een lief
glimlachje toch weer zo in haar macht.
- Théo van Oudijck: een sterke jonge man, die geen enkele intentie heeft zijn
vaders werk voort te zetten. Hij haat zijn vader en is verliefd op zijn
stiefmoeder. Hij is ijdel en lui.
- Doddy, een lief meisje die verliefd is op Addy. Ze houdt van haar stiefmoeder
totdat ze vermoedt dat ze een affaire heeft met Addy.
- Eva Eldersma: de vrouw van de assitent rezident. Ze is heel cultureel
opgevoed en is positief ingesteld. Ze heeft haar vaste groepje met vrienden
nodig voor wie ze dingen kan organiseren. Ze voert alle taken uit die Léonie
weigert te doen. Ze vindt Otto een sympathieke man. Ze is niet meer verliefd
op haar man en heeft soms erge heimwee naar het hoog cultureel
ontwikkelde Nederland. Ze is bang om te verindischen.
- René en Ricus, zoons van Van Oudijck en zijn vorige vrouw

In de Stille Kracht zet Couperus de westerse gedachtenwereld, die berust op
rationaliteit, tegenover die van het oosterse, waarin de ondergeschiktheid aan
hogere en onzichtbare machten vooropstaat. Couperus waagt zich niet aan het
vertellen van de gevoelens of gedachten van de inheemse bevolking. Voor het
aangeven van een dreigende atmosfeer, gebruikt Couperus vaak
natuurverschijnselen. Couperus laat meerdere keren vallen dat de ambtenaren
alleen uit zijn op materieel gewin. Hij zegt ook meerdere keren dat de islam zorgt
voor verzet vanuit de inlandse bevolking.


Samenvatting:
Otto voelt zich eenzaam ook al heeft hij een groot gezin. Zijn werk betekent alles
voor hem. Wanneer zijn vrouw en de tweeling weer terug zijn van hun reis, heeft