Gastsprekers onderdompeldag
1. Open dialogue: Samen verbindend luisteren en spreken
1.1 Inleiding:
Open dialogue= Samenwerken met organisaties en via hechte verbinding met cliënten anders werken.
Hoe zijn familieleden en andere naasten betrokken?
Als ondersteuner
Informatiebron en co-diagnosticus
Mantelzorger en crisismanager
Belangenbehartiger: Waar wil hij naartoe en noden?
Hulpvrager: Overbelasting en nood aan ondersteuning bij angst, onbegrip omgeving, twijfel…
Welke reflexen hebben we bij de vraag “Kunnen we familie betrekken”?
We hebben eerder de reflex om te zeggen “Nee, tenzij…”. We zouden beter de familie betrekken door
te vragen “Hoe gaat het eigenlijk met jou?” om in verbinding te gaan met de omgeving.
1.2 Crisis en herstel:
Hoe moeten we kijken naar crisis?
1) Gevaar => Veiligheid herstellen op KT
2) Kans, keerpunt => Trigger om terug grip te krijgen op situatie (verbinding, nabijheid)
Crisisinterventies vormen de nieuwe basis voor persoonlijk herstel.
Hit bottom= Draagkracht < draaglast
Dit heeft te maken met individuele factoren en omgevingssteun.
Hoe vertrekt in crisisfases vanuit nieuwe ervaringen om herstel te bereiken?
1) Wie/wat werkt steunend – Levensgeschiedenis, naaste omgeving (familie/hulpverlening)
2) Huidige ervaringen – Nieuwe positieve ervaringen, versterkende hulpbronnen
3) Ervaring van anderen/hulpverleners – Mogelijke steunbron
1.3 Kernprincipes vanuit twee invalshoeken:
Invalshoeken en principes:
1) Aansluiten: Manier om te aanbod organiseren
o Onmiddellijke hulp
o Sociaal netwerk perspectief
o Flexibiliteit en mobiliteit
o Verantwoordelijkheid
o Psychologische continuïteit
2) Nabijheid: Manier van mensen nabij zijn
o Tolerantie van onzekerheid
, o Dialogisme en meerstemmigheid
Wat houden deze principes in?
Manier om aanbod te organiseren
Onmiddellijke hulp Onmiddellijke respons (niet interventie): verbinden met
persoon en steunsysteem
Sociaal netwerk perspectief Vanaf eerste moment betrokkenen betrekken en
ondersteunen
Flexibiliteit en mobiliteit Plaats, moment en inhoud van samenkomst samen beslissen.
Wij sluiten aan bij hen, niet omgekeerd.
Verantwoordelijkheid Eerst gecontacteerde HV/team neemt de verantwoordelijkheid
om samenkomst te organiseren ipv direct door te sturen.
Psychologische continuïteit Ervaren ze dat we alles aan elkaar willen hangen, met zo
weinig mogelijk haperende overgangen tussen begeleiding.
Manier van nabij zijn
Tolerantie van onzekerheid Veiligheid door niet over te nemen, het niet weten en door
iedereen aan het woord te laten.
Dialogisme en meerstemmigheid Probleem niet vaststellen, maar de betekenis van de situatie.
Elk dialoog en ontmoeting is anders.
1.4 Empowerment en hoop:
Waarvan is hoop afhankelijk?
1) Persoonlijke actie en kenmerken= Eigen sterktes vb: Moed, veerkracht..
2) Aanwezige externe factoren= Hulpbronnen, compagnons…
Hoop =/= optimisme
Hoop= Optimisme met opgestroopte mouwen, samen
’T Hope= Samen met ups en downs onderweg met gezamenlijke inspanning naar herstel
Kwartiermakers= Gastvrije ruimte maken voor anders-zijn, verschil
1. Open dialogue: Samen verbindend luisteren en spreken
1.1 Inleiding:
Open dialogue= Samenwerken met organisaties en via hechte verbinding met cliënten anders werken.
Hoe zijn familieleden en andere naasten betrokken?
Als ondersteuner
Informatiebron en co-diagnosticus
Mantelzorger en crisismanager
Belangenbehartiger: Waar wil hij naartoe en noden?
Hulpvrager: Overbelasting en nood aan ondersteuning bij angst, onbegrip omgeving, twijfel…
Welke reflexen hebben we bij de vraag “Kunnen we familie betrekken”?
We hebben eerder de reflex om te zeggen “Nee, tenzij…”. We zouden beter de familie betrekken door
te vragen “Hoe gaat het eigenlijk met jou?” om in verbinding te gaan met de omgeving.
1.2 Crisis en herstel:
Hoe moeten we kijken naar crisis?
1) Gevaar => Veiligheid herstellen op KT
2) Kans, keerpunt => Trigger om terug grip te krijgen op situatie (verbinding, nabijheid)
Crisisinterventies vormen de nieuwe basis voor persoonlijk herstel.
Hit bottom= Draagkracht < draaglast
Dit heeft te maken met individuele factoren en omgevingssteun.
Hoe vertrekt in crisisfases vanuit nieuwe ervaringen om herstel te bereiken?
1) Wie/wat werkt steunend – Levensgeschiedenis, naaste omgeving (familie/hulpverlening)
2) Huidige ervaringen – Nieuwe positieve ervaringen, versterkende hulpbronnen
3) Ervaring van anderen/hulpverleners – Mogelijke steunbron
1.3 Kernprincipes vanuit twee invalshoeken:
Invalshoeken en principes:
1) Aansluiten: Manier om te aanbod organiseren
o Onmiddellijke hulp
o Sociaal netwerk perspectief
o Flexibiliteit en mobiliteit
o Verantwoordelijkheid
o Psychologische continuïteit
2) Nabijheid: Manier van mensen nabij zijn
o Tolerantie van onzekerheid
, o Dialogisme en meerstemmigheid
Wat houden deze principes in?
Manier om aanbod te organiseren
Onmiddellijke hulp Onmiddellijke respons (niet interventie): verbinden met
persoon en steunsysteem
Sociaal netwerk perspectief Vanaf eerste moment betrokkenen betrekken en
ondersteunen
Flexibiliteit en mobiliteit Plaats, moment en inhoud van samenkomst samen beslissen.
Wij sluiten aan bij hen, niet omgekeerd.
Verantwoordelijkheid Eerst gecontacteerde HV/team neemt de verantwoordelijkheid
om samenkomst te organiseren ipv direct door te sturen.
Psychologische continuïteit Ervaren ze dat we alles aan elkaar willen hangen, met zo
weinig mogelijk haperende overgangen tussen begeleiding.
Manier van nabij zijn
Tolerantie van onzekerheid Veiligheid door niet over te nemen, het niet weten en door
iedereen aan het woord te laten.
Dialogisme en meerstemmigheid Probleem niet vaststellen, maar de betekenis van de situatie.
Elk dialoog en ontmoeting is anders.
1.4 Empowerment en hoop:
Waarvan is hoop afhankelijk?
1) Persoonlijke actie en kenmerken= Eigen sterktes vb: Moed, veerkracht..
2) Aanwezige externe factoren= Hulpbronnen, compagnons…
Hoop =/= optimisme
Hoop= Optimisme met opgestroopte mouwen, samen
’T Hope= Samen met ups en downs onderweg met gezamenlijke inspanning naar herstel
Kwartiermakers= Gastvrije ruimte maken voor anders-zijn, verschil
