Klinisch redeneren bij ouderen
Klinisch redeneren bij ouderen
H2.3 Verpleegkundige theorieën eenentwintigste eeuw, passen bij ouderen
Diagnosegestuurde zorg Behoeftegestuurde zorg
Systematisch verpleegkundig handelen: Vraaggestuurde zorg: de cliënt heeft de
onderscheid het verpleegkundig proces. regie volledig in handen.
Vanuit SVH is de verpleegkundige zich altijd Vraaggerichte zorg: de cliënt onderhandeld
bewust van waar de cliënt komt en waar hij met de zorgaanbieder over de behandeling.
naar toe gaat. Shared decision making: de
verpleegkundige informeert de cliënt over de
beste wetenschappelijk onderbouwde
gegevens en biedt ondersteuning bij het
kiezen.
NANDA, NIC, NOC Belevingsgerichte zorg: Niet de ziekte is het
uitgangspunt, maar de beleving van de
ziekte.
Geïntegreerde belevingszorg: belevingszorg
gericht op patiënten met een cognitieve
stoornis.
ICF: is multidisciplinair, internationaal, Familiezorg: gaat uit van de relatie binnen
positief geformuleerd, goed bruikbaar voor de zorgtraide: cliënt, mantelzorger en
management- en beheersdoeleiden maar hulpverlener.
ICF sluit niet altijd aan bij het verpleegkundig Presentiettheorie: werkelijk present zijn is
jargon. een belangrijke interventie om cliënten te
bieden wat zij het meeste nodig hebben.
1
, Klinisch redeneren bij ouderen
Klinisch redeneren bij ouderen
H4 Screening en geriatrisch assessment
Kwetsbaarheid wordt gedefinieerd als lichamelijke kwetsbaarheid, psychische
kwetsbaarheid en de sociale kwetsbaarheid. Iemand is psychisch kwetsbaar als de oudere
psychische aandoeningen heeft (dementie, depressie). Iemand is sociaal kwetsbaar als de
oudere een lage SES heeft en een slechte toegang tot de zorg.
Bij verpleegkundigen is een proactieve houding nodig om tijdig kwetsbaarheid te herkennen
en een screeningsinstrument uit te zetten.
Van screening naar interventie bestaat uit vijf stappen:
1. Screenen. Screenen is het in kaart brengen van de risicopopulatie voor een bepaalde
aandoening. Bij hoogrisicogroepen wordt altijd een vervolg gegeven, deze groepen
worden dan verder onderzocht. Er bestaan verschillende screeningsinstrumenten om
kwetsbare ouderen op te sporen: Groningen Frailty Indicator, Tilburg Frailty Indicator
en de Easycare-TOS.
2. Screenend geriatrisch assessment: een multidomeinbeoordeling. De problemen van
ouderen worden zoveel mogelijk opgespoord, beschreven en verklaart en de
capaciteiten en zorgbehoeften van de persoon onderzocht, om zo te komen tot een
gecoördineerd en integraal zorgplan voor het individu.
3. Prioriteiten en persoonlijke doelen formuleren. Na stap twee worden de uitkomsten
met de oudere besproken. Daarna volgt de fase van doelen stellen. Iedere oudere
heeft zijn persoonlijke doelen en prioriteiten die heel erg belangrijk zijn.
4. Diagnostisch geriatrisch assessment. hier worden de problemen verder uitgediept.
Daarbij wordt gekeken naar verstoringen in de orgaansystemen, geriatrische
problemen, maar ook naar de restcapaciteit en naar mogelijkheden voor
zelfmanagement, persoonlijkheidskenmerken, sociale functiekenmerken, cognitieve
functiekenmerken de levensloop en het gebruik van hulpmiddelen.
5. Opstellen van een zorgbehandelplan. In het zorgbehandelplan wordt verder
gespecificeerd wat de oudere en/of zijn mantelzorger zelf doet, wat de
2
Klinisch redeneren bij ouderen
H2.3 Verpleegkundige theorieën eenentwintigste eeuw, passen bij ouderen
Diagnosegestuurde zorg Behoeftegestuurde zorg
Systematisch verpleegkundig handelen: Vraaggestuurde zorg: de cliënt heeft de
onderscheid het verpleegkundig proces. regie volledig in handen.
Vanuit SVH is de verpleegkundige zich altijd Vraaggerichte zorg: de cliënt onderhandeld
bewust van waar de cliënt komt en waar hij met de zorgaanbieder over de behandeling.
naar toe gaat. Shared decision making: de
verpleegkundige informeert de cliënt over de
beste wetenschappelijk onderbouwde
gegevens en biedt ondersteuning bij het
kiezen.
NANDA, NIC, NOC Belevingsgerichte zorg: Niet de ziekte is het
uitgangspunt, maar de beleving van de
ziekte.
Geïntegreerde belevingszorg: belevingszorg
gericht op patiënten met een cognitieve
stoornis.
ICF: is multidisciplinair, internationaal, Familiezorg: gaat uit van de relatie binnen
positief geformuleerd, goed bruikbaar voor de zorgtraide: cliënt, mantelzorger en
management- en beheersdoeleiden maar hulpverlener.
ICF sluit niet altijd aan bij het verpleegkundig Presentiettheorie: werkelijk present zijn is
jargon. een belangrijke interventie om cliënten te
bieden wat zij het meeste nodig hebben.
1
, Klinisch redeneren bij ouderen
Klinisch redeneren bij ouderen
H4 Screening en geriatrisch assessment
Kwetsbaarheid wordt gedefinieerd als lichamelijke kwetsbaarheid, psychische
kwetsbaarheid en de sociale kwetsbaarheid. Iemand is psychisch kwetsbaar als de oudere
psychische aandoeningen heeft (dementie, depressie). Iemand is sociaal kwetsbaar als de
oudere een lage SES heeft en een slechte toegang tot de zorg.
Bij verpleegkundigen is een proactieve houding nodig om tijdig kwetsbaarheid te herkennen
en een screeningsinstrument uit te zetten.
Van screening naar interventie bestaat uit vijf stappen:
1. Screenen. Screenen is het in kaart brengen van de risicopopulatie voor een bepaalde
aandoening. Bij hoogrisicogroepen wordt altijd een vervolg gegeven, deze groepen
worden dan verder onderzocht. Er bestaan verschillende screeningsinstrumenten om
kwetsbare ouderen op te sporen: Groningen Frailty Indicator, Tilburg Frailty Indicator
en de Easycare-TOS.
2. Screenend geriatrisch assessment: een multidomeinbeoordeling. De problemen van
ouderen worden zoveel mogelijk opgespoord, beschreven en verklaart en de
capaciteiten en zorgbehoeften van de persoon onderzocht, om zo te komen tot een
gecoördineerd en integraal zorgplan voor het individu.
3. Prioriteiten en persoonlijke doelen formuleren. Na stap twee worden de uitkomsten
met de oudere besproken. Daarna volgt de fase van doelen stellen. Iedere oudere
heeft zijn persoonlijke doelen en prioriteiten die heel erg belangrijk zijn.
4. Diagnostisch geriatrisch assessment. hier worden de problemen verder uitgediept.
Daarbij wordt gekeken naar verstoringen in de orgaansystemen, geriatrische
problemen, maar ook naar de restcapaciteit en naar mogelijkheden voor
zelfmanagement, persoonlijkheidskenmerken, sociale functiekenmerken, cognitieve
functiekenmerken de levensloop en het gebruik van hulpmiddelen.
5. Opstellen van een zorgbehandelplan. In het zorgbehandelplan wordt verder
gespecificeerd wat de oudere en/of zijn mantelzorger zelf doet, wat de
2
