Differences in People
Probleem 2. External forces
Chapter 10: Behaviorism and The Learning Approaches To
Personality
Pavlovs klassieke conditionering en Skinners operante conditioneringstheorieën legden de basis voor
een opvatting van psychologie die bekend staat als behaviorisme. Tijdens het midden van de 20e
eeuw was behaviorisme de overheersende stroming in de wetenschappelijke psychologie. Later in de
eeuw ervoer het een scherpe afname in invloed, hoewel de studie van operante en klassieke
conditionering nog steeds deel uitmaakt van het hedendaagse vakgebied.
Behaviorism’s View of the Person
Volgens het behavioritische standpunt zijn intuities van personen machinaal. Voor B. F. Skinner, de
belangrijkste woordvoerder en meest invloedrijke theoreticus van het behaviorisme, is het
interessante aan machines dat mensen "de machine hebben geschapen naar [hun] eigen beeld".
Determinism is het geloof dat een gebeurtenis wordt veroorzaakt door, of bepaald door, een eerdere
gebeurtenis, waarbij de oorzaak iets is dat begrepen kan worden volgens de basiswetten van de
wetenschap. Determinisme is het geloof dat het gedrag van mensen op een wetenschappelijke en
wettelijke manier wordt veroorzaakt, het staat tegenover ‘’vrije wil’’. Behavioristen geloven niet dat
mensen vrije wil hebben, ze geloven dat mensen deel uitmaken van de natuurlijke wereld en dat in
de natuurlijke wereld gebeurtenissen, inclusief het gedrag van personen, causaal worden bepaald.
Behaviorism’s View of the Science of Personality
Behaviorisme heeft twee benaderingen:
1. Gedrag moet worden verklaard in termen van de causale invloed van de omgeving op de
persoon.
2. Begrip van mensen moet volledig worden opgebouwd op gecontroleerd
laboratoriumonderzoek, waarbij dat onderzoek zowel mensen als dieren kan omvatten.
Environmental Determinism and its Implications for the Concept of
Personality
Het behaviorisme is een benadering in de psychologie die stelt dat gedrag moet worden verklaard
door de invloed van de omgeving op een persoon. Het beschouwt mensen als fysieke objecten
onderworpen aan natuurwetten en betoogt dat gedrag volledig wordt bepaald door
omgevingsfactoren, vergelijkbaar met hoe de beweging van een steen wordt bepaald door
zwaartekracht. Gedachten en gevoelens worden ook gezien als gedrag dat door de omgeving wordt
veroorzaakt.
De behavioristische benadering streeft ernaar om persoonlijkheid te begrijpen zonder interne
mentale processen zoals gedachten en gevoelens te betrekken. In plaats daarvan richt het zich op het
bestuderen van de rol van leerprocessen en omgevingsinvloeden bij het vormen van gedrag. Dit leidt
tot het idee dat een wetenschappelijke theorie van persoonlijkheid gebaseerd kan zijn op algemene
, leerwetten en dat het begrip "persoonlijkheid" slechts een label is voor gedragspatronen die een
persoon heeft aangeleerd.
Behavioristen benadrukken de situationele specificiteit van gedrag, wat betekent dat gedrag kan
variëren afhankelijk van de omgeving. Ze beschouwen psychopathologie niet als een intern
probleem, maar als het resultaat van maladaptieve omgevingen. Therapie volgens deze benadering
houdt in dat een nieuwe omgeving wordt geboden om gewenst gedrag aan te moedigen.
De behavioristische benadering wordt gepresenteerd als een historisch belangrijke, maar niet langer
invloedrijke theorie in de psychologie die de focus legt op gedrag als het resultaat van leerprocessen
en omgevingsinvloeden. Het staat in contrast met cognitieve benaderingen van de persoonlijkheid.
Experimentation, Observable Variables, and Simple Systems
De gedragsbenadering in de psychologie legt de nadruk op de rol van de omgeving bij het bepalen
van gedrag. Deze overtuiging leidt tot een specifieke onderzoeksstrategie. Gedragswetenschappers
voeren zorgvuldig gecontroleerde laboratoriumexperimenten uit waarbij ze omgevingsvariabelen
manipuleren om te begrijpen hoe deze het gedrag beïnvloeden.
Belangrijk is dat gedragsonderzoek volgens het behaviorisme gericht is op waarneembare
fenomenen. Onderzoekers moeten de omgevings - en gedragsvariabelen kunnen zien om ze
nauwkeurig te meten en te correleren. Dit onderscheidt de gedragsbenadering van andere
psychologische theorieën, waarin vaak niet-waarneembare interne factoren, zoals de id, conflicten of
persoonlijkheidstrekken, worden benadrukt.
Het is echter vaak praktisch en ethisch onmogelijk om de omgevingsvariabelen te manipuleren die
het dagelijkse gedrag van mensen beïnvloeden. Daarom kiezen gedragsonderzoekers ervoor om
eenvoudigere gedragingen te bestuderen en in plaats van complexe menselijke subjecten, richten ze
zich vaak op eenvoudigere organismen zoals ratten en duiven. Dit kan vreemd lijken, maar het volgt
een algemene wetenschappelijke strategie van het bestuderen van eenvoudige systemen om inzicht
te krijgen in complexere systemen.
Deze strategie van het bestuderen van eenvoudige systemen is gebruikelijk in de wetenschap en
wordt toegepast door behavioristen om inzicht te krijgen in persoonlijkheid en gedrag. Het
benadrukt de waarde van het begrijpen van de basisprincipes van gedrag voordat complexere
menselijke gedragingen kunnen worden begrepen.
Watson’s Behaviorism
John B. Watson (1878–1958) was de grondlegger van de benadering van de psychologie die bekend
staat als behaviorisme. Na een emotionele inzinking ontwikkelde hij een afkeer van menselijke
proefpersonen en richtte hij zich op dieronderzoek. Watson werd een prominent voorstander van de
studie van observeerbaar gedrag in plaats van introspectie. Zijn werk was sterk beïnvloed door de
Russische fysioloog Pavlov.
Theory of Classical Conditioning
Ivan Petrovich Pavlov (1849-1936) was een Russische fysioloog die de grondlegger was van de
theorie van klassieke conditionering, een concept dat een diepgaande invloed had op de psychologie.
Hij ontdekte dit tijdens zijn onderzoek naar de spijsvertering bij honden. Pavlov merkte op dat
honden begonnen te kwijlen bij het zien van aanwijzingen die voorheen geen speekselopwekking
veroorzaakten (neutrale stimuli), nadat deze aanwijzingen waren geassocieerd met voedsel. Deze
ontdekking leidde tot zijn onderzoek naar klassieke conditionering.
Principles of Classical Conditioning
Probleem 2. External forces
Chapter 10: Behaviorism and The Learning Approaches To
Personality
Pavlovs klassieke conditionering en Skinners operante conditioneringstheorieën legden de basis voor
een opvatting van psychologie die bekend staat als behaviorisme. Tijdens het midden van de 20e
eeuw was behaviorisme de overheersende stroming in de wetenschappelijke psychologie. Later in de
eeuw ervoer het een scherpe afname in invloed, hoewel de studie van operante en klassieke
conditionering nog steeds deel uitmaakt van het hedendaagse vakgebied.
Behaviorism’s View of the Person
Volgens het behavioritische standpunt zijn intuities van personen machinaal. Voor B. F. Skinner, de
belangrijkste woordvoerder en meest invloedrijke theoreticus van het behaviorisme, is het
interessante aan machines dat mensen "de machine hebben geschapen naar [hun] eigen beeld".
Determinism is het geloof dat een gebeurtenis wordt veroorzaakt door, of bepaald door, een eerdere
gebeurtenis, waarbij de oorzaak iets is dat begrepen kan worden volgens de basiswetten van de
wetenschap. Determinisme is het geloof dat het gedrag van mensen op een wetenschappelijke en
wettelijke manier wordt veroorzaakt, het staat tegenover ‘’vrije wil’’. Behavioristen geloven niet dat
mensen vrije wil hebben, ze geloven dat mensen deel uitmaken van de natuurlijke wereld en dat in
de natuurlijke wereld gebeurtenissen, inclusief het gedrag van personen, causaal worden bepaald.
Behaviorism’s View of the Science of Personality
Behaviorisme heeft twee benaderingen:
1. Gedrag moet worden verklaard in termen van de causale invloed van de omgeving op de
persoon.
2. Begrip van mensen moet volledig worden opgebouwd op gecontroleerd
laboratoriumonderzoek, waarbij dat onderzoek zowel mensen als dieren kan omvatten.
Environmental Determinism and its Implications for the Concept of
Personality
Het behaviorisme is een benadering in de psychologie die stelt dat gedrag moet worden verklaard
door de invloed van de omgeving op een persoon. Het beschouwt mensen als fysieke objecten
onderworpen aan natuurwetten en betoogt dat gedrag volledig wordt bepaald door
omgevingsfactoren, vergelijkbaar met hoe de beweging van een steen wordt bepaald door
zwaartekracht. Gedachten en gevoelens worden ook gezien als gedrag dat door de omgeving wordt
veroorzaakt.
De behavioristische benadering streeft ernaar om persoonlijkheid te begrijpen zonder interne
mentale processen zoals gedachten en gevoelens te betrekken. In plaats daarvan richt het zich op het
bestuderen van de rol van leerprocessen en omgevingsinvloeden bij het vormen van gedrag. Dit leidt
tot het idee dat een wetenschappelijke theorie van persoonlijkheid gebaseerd kan zijn op algemene
, leerwetten en dat het begrip "persoonlijkheid" slechts een label is voor gedragspatronen die een
persoon heeft aangeleerd.
Behavioristen benadrukken de situationele specificiteit van gedrag, wat betekent dat gedrag kan
variëren afhankelijk van de omgeving. Ze beschouwen psychopathologie niet als een intern
probleem, maar als het resultaat van maladaptieve omgevingen. Therapie volgens deze benadering
houdt in dat een nieuwe omgeving wordt geboden om gewenst gedrag aan te moedigen.
De behavioristische benadering wordt gepresenteerd als een historisch belangrijke, maar niet langer
invloedrijke theorie in de psychologie die de focus legt op gedrag als het resultaat van leerprocessen
en omgevingsinvloeden. Het staat in contrast met cognitieve benaderingen van de persoonlijkheid.
Experimentation, Observable Variables, and Simple Systems
De gedragsbenadering in de psychologie legt de nadruk op de rol van de omgeving bij het bepalen
van gedrag. Deze overtuiging leidt tot een specifieke onderzoeksstrategie. Gedragswetenschappers
voeren zorgvuldig gecontroleerde laboratoriumexperimenten uit waarbij ze omgevingsvariabelen
manipuleren om te begrijpen hoe deze het gedrag beïnvloeden.
Belangrijk is dat gedragsonderzoek volgens het behaviorisme gericht is op waarneembare
fenomenen. Onderzoekers moeten de omgevings - en gedragsvariabelen kunnen zien om ze
nauwkeurig te meten en te correleren. Dit onderscheidt de gedragsbenadering van andere
psychologische theorieën, waarin vaak niet-waarneembare interne factoren, zoals de id, conflicten of
persoonlijkheidstrekken, worden benadrukt.
Het is echter vaak praktisch en ethisch onmogelijk om de omgevingsvariabelen te manipuleren die
het dagelijkse gedrag van mensen beïnvloeden. Daarom kiezen gedragsonderzoekers ervoor om
eenvoudigere gedragingen te bestuderen en in plaats van complexe menselijke subjecten, richten ze
zich vaak op eenvoudigere organismen zoals ratten en duiven. Dit kan vreemd lijken, maar het volgt
een algemene wetenschappelijke strategie van het bestuderen van eenvoudige systemen om inzicht
te krijgen in complexere systemen.
Deze strategie van het bestuderen van eenvoudige systemen is gebruikelijk in de wetenschap en
wordt toegepast door behavioristen om inzicht te krijgen in persoonlijkheid en gedrag. Het
benadrukt de waarde van het begrijpen van de basisprincipes van gedrag voordat complexere
menselijke gedragingen kunnen worden begrepen.
Watson’s Behaviorism
John B. Watson (1878–1958) was de grondlegger van de benadering van de psychologie die bekend
staat als behaviorisme. Na een emotionele inzinking ontwikkelde hij een afkeer van menselijke
proefpersonen en richtte hij zich op dieronderzoek. Watson werd een prominent voorstander van de
studie van observeerbaar gedrag in plaats van introspectie. Zijn werk was sterk beïnvloed door de
Russische fysioloog Pavlov.
Theory of Classical Conditioning
Ivan Petrovich Pavlov (1849-1936) was een Russische fysioloog die de grondlegger was van de
theorie van klassieke conditionering, een concept dat een diepgaande invloed had op de psychologie.
Hij ontdekte dit tijdens zijn onderzoek naar de spijsvertering bij honden. Pavlov merkte op dat
honden begonnen te kwijlen bij het zien van aanwijzingen die voorheen geen speekselopwekking
veroorzaakten (neutrale stimuli), nadat deze aanwijzingen waren geassocieerd met voedsel. Deze
ontdekking leidde tot zijn onderzoek naar klassieke conditionering.
Principles of Classical Conditioning
