College diagnose en behandelplanning
- In het boek staat dat roken een risico indicator is, maar roken is een risicofactor!!!!
- Je spreekt pas van parodontitis wanneer, op basis van een volledige parodontiumstatus (dus
niet alleen van een DPSI bepaling), meer dan één element meer dan 4 mm
aanhechtingsverlies (dus niet een pseudopocket waarbij de pocket wel 4 mm is maar zonder
aanhechtingsverlies) heeft. Van daaruit kun je de uitgebreidheid, vorm en ernst bepalen.
- Het kan zijn dat op bepaalde plekken in de mond gingivitis aanwezig is en op bepaalde plekken
parodontitis. Zodra er parodontitis aanwezig is, hanteren we het classificatie systeem van
parodontitis. Daarbij valt gingivitis weg en staat parodontitis hoger. Dan wordt de diagnose gelijk
parodontitis. Je gaat géén dubbele diagnoses stellen!!
- Na algemeen onderzoek ga je evt. specifiek aanvullend onderzoek doen in de parodontologie en van
daaruit ga je een behandelplanning maken met een diagnose en een behandelplanning.
- Bij een behandelplanning kun je een paro-preventie protocol kiezen of een paroprotocol. Maar bij
aanvullend onderzoek heb je al een parodontiumstatus gemaakt dus is het bij de eerste stap na
algemeen onderzoek al bedenken of je paroprotocol moet hanteren of niet.
- Bij een paropatiënt moet je bij het maken van een behandelplanning bekijken of je het wel of niet
zelf kunt behandelen doorsturen of verwijzen
Diagnose bij parodontitis
Diagnose = kernachtige beschrijving van de aandoening voortvloeiend uit gevonden symptomen.
Gegevens nodig voor diagnose
- röntgen onderzoek
- klinisch onderzoek
- patiëntengegevens
- klinische parameters (paro- of pocket status)
Diagnosestelling:
- algemene diagnose
- classificatie systeem van parodontale aandoeningen
Denk aan waar, welk gedeelte, hoeveelheid botafbraak, is dit actief?
Algemene diagnose (per element)
- opsporen tekenen van ontsteking (BOP en pocketdiepte)
- opsporen tekenen van parodontale afbraak
Daaruit krijg je verschillende diagnoses:
- gezond, intact parodontium
- gingivitis (G)
- parodontitis (P)
- parodontitis met complicerende factoren (P+C)
- parodontitis met complicerende factoren en parodontitis apicalis
- gezond reducerend parodontium
- gingivitis bij een gereduceerd parodontium
, Diagnose systemen
- internationaal
Acute vorm: ANUG (acute necrotiserende ulcererende gingivitis) of ANUP (‘’ parodontitis)
Chronische vorm: agressieve parodontitis of chronische parodontitis
- leeftijd gerelateerd
Het systeem is gebaseerd op het tijdstip waarop bij patiënten voor de eerste keer is vastgesteld of
hij/zij lijdt aan parodontitis.
- adult: vanaf 36
- pre-puberale: jonger dan 12
- juveniele: 13-20
- post adolescente: 21-35
Op jonge leeftijd wordt het snel agressief genoemd omdat het niet gebruikelijk is om jong paro te
hebben.
Classificatiesysteem van parodontitis (u. van der velden)
Deze wordt ook gebruikt op zaal. Het zegt iets over:
- uitgebreidheid
- ernst
- klinische kenmerken
- leeftijd
Wanneer je een diagnose stelt, vertel je het in de volgende volgorde: uitgebreidheid, ernst, klinische
kenmerken, leeftijd. Ernst en uitgebreidheid mogen beiden maximaal op 2 niveaus worden
aangegeven en de meest ernstige conditie wordt eerst genoemd. Daarbij hoeft er niet altijd een
klinisch kenmerk te zijn.
- In het boek staat dat roken een risico indicator is, maar roken is een risicofactor!!!!
- Je spreekt pas van parodontitis wanneer, op basis van een volledige parodontiumstatus (dus
niet alleen van een DPSI bepaling), meer dan één element meer dan 4 mm
aanhechtingsverlies (dus niet een pseudopocket waarbij de pocket wel 4 mm is maar zonder
aanhechtingsverlies) heeft. Van daaruit kun je de uitgebreidheid, vorm en ernst bepalen.
- Het kan zijn dat op bepaalde plekken in de mond gingivitis aanwezig is en op bepaalde plekken
parodontitis. Zodra er parodontitis aanwezig is, hanteren we het classificatie systeem van
parodontitis. Daarbij valt gingivitis weg en staat parodontitis hoger. Dan wordt de diagnose gelijk
parodontitis. Je gaat géén dubbele diagnoses stellen!!
- Na algemeen onderzoek ga je evt. specifiek aanvullend onderzoek doen in de parodontologie en van
daaruit ga je een behandelplanning maken met een diagnose en een behandelplanning.
- Bij een behandelplanning kun je een paro-preventie protocol kiezen of een paroprotocol. Maar bij
aanvullend onderzoek heb je al een parodontiumstatus gemaakt dus is het bij de eerste stap na
algemeen onderzoek al bedenken of je paroprotocol moet hanteren of niet.
- Bij een paropatiënt moet je bij het maken van een behandelplanning bekijken of je het wel of niet
zelf kunt behandelen doorsturen of verwijzen
Diagnose bij parodontitis
Diagnose = kernachtige beschrijving van de aandoening voortvloeiend uit gevonden symptomen.
Gegevens nodig voor diagnose
- röntgen onderzoek
- klinisch onderzoek
- patiëntengegevens
- klinische parameters (paro- of pocket status)
Diagnosestelling:
- algemene diagnose
- classificatie systeem van parodontale aandoeningen
Denk aan waar, welk gedeelte, hoeveelheid botafbraak, is dit actief?
Algemene diagnose (per element)
- opsporen tekenen van ontsteking (BOP en pocketdiepte)
- opsporen tekenen van parodontale afbraak
Daaruit krijg je verschillende diagnoses:
- gezond, intact parodontium
- gingivitis (G)
- parodontitis (P)
- parodontitis met complicerende factoren (P+C)
- parodontitis met complicerende factoren en parodontitis apicalis
- gezond reducerend parodontium
- gingivitis bij een gereduceerd parodontium
, Diagnose systemen
- internationaal
Acute vorm: ANUG (acute necrotiserende ulcererende gingivitis) of ANUP (‘’ parodontitis)
Chronische vorm: agressieve parodontitis of chronische parodontitis
- leeftijd gerelateerd
Het systeem is gebaseerd op het tijdstip waarop bij patiënten voor de eerste keer is vastgesteld of
hij/zij lijdt aan parodontitis.
- adult: vanaf 36
- pre-puberale: jonger dan 12
- juveniele: 13-20
- post adolescente: 21-35
Op jonge leeftijd wordt het snel agressief genoemd omdat het niet gebruikelijk is om jong paro te
hebben.
Classificatiesysteem van parodontitis (u. van der velden)
Deze wordt ook gebruikt op zaal. Het zegt iets over:
- uitgebreidheid
- ernst
- klinische kenmerken
- leeftijd
Wanneer je een diagnose stelt, vertel je het in de volgende volgorde: uitgebreidheid, ernst, klinische
kenmerken, leeftijd. Ernst en uitgebreidheid mogen beiden maximaal op 2 niveaus worden
aangegeven en de meest ernstige conditie wordt eerst genoemd. Daarbij hoeft er niet altijd een
klinisch kenmerk te zijn.
