onderzoek periode 2 hoofdfase 1 samenvatting

Samenvatting onderzoek

Week 1
Onderzoeksvaardigheden hoofdstuk 9- Hoofdstuk 9 onderzoeksvaardigheden
Statistiek is het verzamelen, bewerken, interpreteren van gegevens en het presenteren ervan in
tabellen en grafische voorstellingen. Statistiek kom je overal tegen en is van groot belang.
Beschrijvende statistiek -> houdt zich in principe bezig met het overzichtelijke weergeven van de
uitkomsten van het onderzoek. We beschrijven de statistiek aan de hand van kerngetallen.
Kerngetallen -> cijfermatige grootheden die samenvattend relevante informatie geven over de data
van het onderzoek. Een kerngetal drukt in een getal een karakteristiek van een verdeling uit.

9.1 Datamatrix
Met de datamatrix kun je je resultaten analyseren. Om de data van je onderzoek te kunnen
analyseren, moet je de antwoorden op de enquêtevragen zo veel mogelijk cijfermatig coderen.
Voordat je begint met het coderen van je antwoorden, maak je eerst een codeboek. In het codeboek
zet je alle vragen met de bijbehorende antwoordcategorieën plus hun codes. Iedere vraag geef je een
variabelennaam; een variabelennaam is een soort van afkorting waaraan je de vraag herkent.

Kernmerken en eisen van een datamatrix:
-per rij van links naar rechts staan scores van één enquête of object
- per kolom van onder naar boven staan de scores voor één variabele
- in een datamatrix staan alle gegevens die tijdens het onderzoek zijn verzameld. Deze gegevens
kunnen bestaan uit zowel getallen als woorden. (lege plaats betekent een punt)
- bij vragen waarop meerdere antwoorden mogelijk zijn worden er meerdere kolommen gebruikt
-je geeft iedere afgenomen enquête een respondentnummer. Een respondentnummer is een uniek
nummer.

9.2 Frequentieverdeling en grafieken
De data uit de datamatrix kun je weergeven in een frequentieverdeling en in een grafiek. Dit zijn twee
manieren om de resultaten van je onderzoek te presenteren in je onderzoeksrapport.
9.2.1 Frequentieverdeling
De frequentie is het aantal keren dat een verschijnsel voorkomt. Als je alle frequenties in een tabel
zet, heb je een frequentieverdeling. Het doel van de frequentieverdeling is om de resultaten van het
onderzoek overzichtelijk weer te geven. We onderscheiden vier soorten frequentieverdelingen:
de ongegroepeerde frequentieverdeling: wordt gebruik wanneer een variabele weinig voorkomende
waarde heeft. (zoals bij de vraag: ‘wat is uw leeftijd?’ bij een propeudesestudenten klas). Als een
variabele veel verschillende waarnemingen heeft, is een ongegroepeerde frequentieverdeling niet
overzichtelijk, zodra een variabele meer verschillende waarden kan aannemen, neemt de
overzichtelijkheid van de tabel af.
de gegroepeerde frequentieverdeling: als een variabel veel voorkomende waarden heeft en de
waarde in groepen kan worden ingedeeld, dan ligt het voor de hand om te kiezen voor een
gegroepeerde frequentieverdeling. Hierbij zet je de frequentie van een groep in een tabel. De
frequentie van een groep of klasse is het totaal van de frequenties van de afgezonderlijke waarden
die tot een bepaalde klasse behoren.
de relatieve frequentieverdeling: als je groepen wilt vergelijken, kun je de relatieve
frequentieverdeling gebruiken. Hierbij laat je de frequenties van de verschillende klassen als een

, percentage zien. Voordeel -> de informatiedichtheid kan groot zijn, zodat je in een beperkte ruimte
meerdere vragen kunt behandelen.
* bij lage aantallen kun je niet met percentages werken, pas vanaf 100.
de cumulatieve frequentieverdeling: geeft het totale aantal frequenties weer dat zich onder een
bepaalde klassengrens vindt. Je telt als ware de frequenties tot dan toe bij elkaar op. Je doet dit om
te weten welk deel van de verdeling onder een bepaalde waarde ligt.
kruistabel -> meerdere variabelen tegenover elkaar. Hierdoor wordt het verband tussen de
variabelen zichtbaar. De onafhankelijke variabelen zet je in de kolommen en de afhankelijke in de
rijen. Daarna kun je met een chi-kwadraattoets onderzoeken of het verband tussen de variabelen
significant is.

9.2.2 grafieken
Een grafiek is een grafische weergave van de onderzoeksresultaten. Een grafiek geeft een duidelijker
beeld van de uitkomsten dan een tabel.
Verschillende soorten grafieken :
1. Staafdiagram: is een grafische weergave van de resultaten met behulp van staafjes met
verschillende hoogtes. Bij een staafdiagram kun je goed meerdere groepen met elkaar vergelijken. In
het enkelvoudige staafdiagram van een variabele is iedere antwoordmogelijkheid in een staaf gezet.
De hoogte is gelijk aan de frequentie. Bij een samengestelde staafdiagram splits je de staven verder
uit, naar bijvoorbeeld geslacht.
2. Cirkeldiagram: laat de verhoudingen tussen de uitkomsten van verschillende
antwoordmogelijkheden zien door een verdeling in sectoren, waarbij de grootte van een sector staat
voor de frequentie van een bepaalde waarde. Hierbij zijn subtiele verschillend minder zichtbaar.
3. Lijndiagram: geeft met een lijn de ontwikkeling van een variabele in de tijd weer.
4. Histogram: als de variabele een veel voorkomende waarde heeft en de waarde in groepen
ingedeeld kan worden gebruik je een histogram. Deze geeft de resultaten in staafjes weer. Het
verschil tussen een histogram en staafdiagram is dat de staven direct op elkaar aansluiten bij de
histogram. Je kan een histogram gebruiken als de variabele op intervalniveau is gemeten.
5. Cumulatief frequentiepolygoon: is een lijndiagram waarin je de cumulatieve aantallen plaatst naar
de klasse.

Correcte weergaven in figuren en tabellen:
- elke tabel een nummer en titel geven
- elke tabel moet een toelichting hebben
- zorgen voor een juiste indeling
- alle schaalwaarden noteren in de assen.

9.3 maten voor het centrum
Een centrummaat geeft een getalwaarde die iets zegt over de ligging van het centrum. Met behulp
van een centrummaat kunnen we met één getal inzicht geven in de uitkomst van het onderzoek voor
deze variabele. Centrummaten worden ook wel: middenwaarden of locatiewaarden genoemd.
De vier verschillende soorten centrummaten:
Gemiddelde: voor het nemen van het gemiddelde tel je alle getallen die je hebt, bij elkaar op en de
uitkomst deel je door het aantal getallen. We noemen dit gemiddelde ook wel het rekenkundige
gemiddelde.
Modus: de meest voorkomende waarde in een rij