Vraag 1
Arne en Elien werken bij cateringbedrijf Sodexo. Voor dit bedrijf geldt de catering cao. In 2016
wordt een nieuwe cao afgesloten die per 2017 in werking zal treden en die een
standaardkarakter heeft. Daarin is bepaald dat de reiskostenvergoeding € 0,11 per gereisde
kilometer bedraagt. Dat is aanmerkelijk minder dan in de vorige cao is opgenomen. Arne en
Elien zijn het hier niet mee eens en geven dat aan bij hun werkgever. Aangezien zij onmisbaar
zijn voor het bedrijf, spreekt de directeur met hen persoonlijk af dat zij de oude, gunstigere
reiskostenvergoeding behouden. Een aantal dagen later meldt de directeur dat hij op die
afspraak moet terugkomen waar het Arne betreft. Een medewerker van Personeelszaken heeft
hem verteld dat Arne de nieuwe reiskostenvergoeding moet accepteren. Voor Elien mag de
directeur wel de oude regeling hanteren. Arne en Elien zijn verbijsterd en vragen zich af hoe dit
mogelijk is.
a. Leg uit hoe dit verschil verklaard kan worden onder vermelding van de relevante
wetsbepalingen. (4 pnt)
Dit verschil kan verklaard worden op basis van het vakbondslidmaatschap. Arne is
(waarschijnlijk) lid van de vakbond die cao-partij is. Hij is o.g.v. art. 9 Wet CAO gebonden aan
de cao. Strijdige individuele afspraken zijn nietig cf. art. 12 Wet CAO. En hier is sprake van
strijdigheid, want de nieuwe cao heeft (zoals gegeven) een standaardkarakter, zodat afwijken
niet is toegestaan. Elien is waarschijnlijk geen lid. De werkgever moet de cao ook jegens haar
nakomen (art. 14 Wet cao), maar strijdige individuele afspraken zijn niet nietig. De werkgever
komt daarmee ‘slechts’ zijn afspraken naar contractspartijen niet na.
In dezelfde cao staat de volgende bepaling opgenomen:
Artikel 64 Gedwongen verzuim
1. Bij gedwongen verzuim als bedoeld in artikel 7:628 van het Burgerlijk Wetboek, wordt de
doorbetaling van het dientengevolge verschuldigde salaris, vermeerderd met een eventueel van
toepassing zijnde ploegentoeslag, beperkt tot vijf dagen. Indien twee of meer periodes van gedwongen
verzuim elkaar opvolgen met een onderbreking van niet meer dan 3 dagen, gedurende welke de
werknemer in opdracht van de werkgever betaalde arbeid heeft verricht, worden deze periodes van
gedwongen verzuim voor de toepassing van de in de vorige volzin bedoelde 5 dagen als één
verzuimperiode beschouwd.
b. Leg uit of deze bepaling in de cao strookt met genoemde wetsbepaling 7:628 BW en wat
het gevolg daarvan is.(6 pnt)
Het is maar de vraag of deze bepaling strookt met de wet. Art. 7:628 BW ziet in zijn
algemeenheid op het doorbetalen van loon in situaties waarin geen arbeid wordt verricht door
een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werkgever komt. Voor uitzonderingen op
de regel dat in een dergelijk geval loon moet worden doorbetaald zijn lid 5 en lid 7 van belang.
In lid 5 is geregeld dat het maken van uitzonderingen op de verplichte loondoorbetaling alleen is
toegestaan in de eerste 6 maanden, bij schriftelijke overeenkomst. Aan het vereiste van
schriftelijkheid is voldaan (een cao is immers ook een schriftelijke overeenkomst), maar de
Arne en Elien werken bij cateringbedrijf Sodexo. Voor dit bedrijf geldt de catering cao. In 2016
wordt een nieuwe cao afgesloten die per 2017 in werking zal treden en die een
standaardkarakter heeft. Daarin is bepaald dat de reiskostenvergoeding € 0,11 per gereisde
kilometer bedraagt. Dat is aanmerkelijk minder dan in de vorige cao is opgenomen. Arne en
Elien zijn het hier niet mee eens en geven dat aan bij hun werkgever. Aangezien zij onmisbaar
zijn voor het bedrijf, spreekt de directeur met hen persoonlijk af dat zij de oude, gunstigere
reiskostenvergoeding behouden. Een aantal dagen later meldt de directeur dat hij op die
afspraak moet terugkomen waar het Arne betreft. Een medewerker van Personeelszaken heeft
hem verteld dat Arne de nieuwe reiskostenvergoeding moet accepteren. Voor Elien mag de
directeur wel de oude regeling hanteren. Arne en Elien zijn verbijsterd en vragen zich af hoe dit
mogelijk is.
a. Leg uit hoe dit verschil verklaard kan worden onder vermelding van de relevante
wetsbepalingen. (4 pnt)
Dit verschil kan verklaard worden op basis van het vakbondslidmaatschap. Arne is
(waarschijnlijk) lid van de vakbond die cao-partij is. Hij is o.g.v. art. 9 Wet CAO gebonden aan
de cao. Strijdige individuele afspraken zijn nietig cf. art. 12 Wet CAO. En hier is sprake van
strijdigheid, want de nieuwe cao heeft (zoals gegeven) een standaardkarakter, zodat afwijken
niet is toegestaan. Elien is waarschijnlijk geen lid. De werkgever moet de cao ook jegens haar
nakomen (art. 14 Wet cao), maar strijdige individuele afspraken zijn niet nietig. De werkgever
komt daarmee ‘slechts’ zijn afspraken naar contractspartijen niet na.
In dezelfde cao staat de volgende bepaling opgenomen:
Artikel 64 Gedwongen verzuim
1. Bij gedwongen verzuim als bedoeld in artikel 7:628 van het Burgerlijk Wetboek, wordt de
doorbetaling van het dientengevolge verschuldigde salaris, vermeerderd met een eventueel van
toepassing zijnde ploegentoeslag, beperkt tot vijf dagen. Indien twee of meer periodes van gedwongen
verzuim elkaar opvolgen met een onderbreking van niet meer dan 3 dagen, gedurende welke de
werknemer in opdracht van de werkgever betaalde arbeid heeft verricht, worden deze periodes van
gedwongen verzuim voor de toepassing van de in de vorige volzin bedoelde 5 dagen als één
verzuimperiode beschouwd.
b. Leg uit of deze bepaling in de cao strookt met genoemde wetsbepaling 7:628 BW en wat
het gevolg daarvan is.(6 pnt)
Het is maar de vraag of deze bepaling strookt met de wet. Art. 7:628 BW ziet in zijn
algemeenheid op het doorbetalen van loon in situaties waarin geen arbeid wordt verricht door
een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werkgever komt. Voor uitzonderingen op
de regel dat in een dergelijk geval loon moet worden doorbetaald zijn lid 5 en lid 7 van belang.
In lid 5 is geregeld dat het maken van uitzonderingen op de verplichte loondoorbetaling alleen is
toegestaan in de eerste 6 maanden, bij schriftelijke overeenkomst. Aan het vereiste van
schriftelijkheid is voldaan (een cao is immers ook een schriftelijke overeenkomst), maar de
