Motiverende gespreksvoering
(Miller & Rollnick, 2016)
Hoofdstuk 1
Gesprekken die gericht zijn op verandering voeren we iedere dag. we letten op of we in de taal iets
horen van tegenstand, bereidheid of betrokkenheid. Dit lijken veel werknemers van het Domushuis
zelf te doen. Aan te voelen wat er in de situatie speelt in de context van deze persoon. Motiveren
gaat vaak over chronische condities waarbij gedrag en leefstijl van mensen bepalend zijn voor hun
gezondheid, kwaliteit van het leven en hun levensduur. Wanneer iemand 6 halve liters per dag
drinkt, is het de bedoeling om te kijken of dit minder kan. Waar dit wel wordt uitgelegd in het begin
van mijn stagejaar, zie ik het weinig gebeuren. Toch blijft het lastig om hier iets over te zeggen,
aangezien ik natuurlijk mijn eigen bewoner heb, net zoals iedereen zijn eigen bewoners heeft.
MGV gaat vooral over op die manier gesprekken voeren zodat mensen zelf al pratend komen tot
veranderingen die overeenkomen met hun wensen en belangen.
gespreksstijlen:
- sturend
- gidsen
- volgen.
Hoofdstuk 2
In het Domus zijn we vooral met gidsen en volgen bezig. Sinds de dagbesteding verplicht is, komt ook
de sturende stijl naar voren. bij volgen heb je als luisteraar aandacht voor wat de ander te zeggen
heeft. Je probeert degene te begrijpen. Op het moment dat Hans L psychotisch is, probeer ik hem te
volgen in zijn verhaal. ik probeer zijn angsten te begrijpen. Op het moment dat we medicatie
aanbieden, zijn we met een gidsende stijl bezig. soms kan deze sturende stijl te veel gebruikt worden
waardoor er een verbeterreflex ontstaat. het verlangen om te herstellen wat fout is en mensen
zonder aarzelen op het goede pad te zetten. vaak gebeurt dit op een directieve manier. Dat mensen
ambivalentie hebben om te veranderen wordt in het Domus ook duidelijk. Er zijn voor- en nadelen
aan het gebruik van drugs van JW bijvoorbeeld. De weg naar verandering loopt vaak vast op
ambivalentie, terwijl de aanwezigheid ervan een teken van verandering is. twee soorten taal:
- verandertaal.
- behoudtaal.
soms zijn er bewoners die alleen maar in behoudtaal praten. Hoe kun je deze dan motiveren? Bij een
ambivalent persoon is het belangrijk om niet in de verbeterreflex te springen. De persoon in kwestie
weet allang wat de ‘goede’ weg is. De reactie zal tegengesteld zijn en noemt men ook wel
ontkenning, weerstand of opstandigheid. als reactie op de verbeterreflex zijn mensen vaak geneigd
zich slecht te voelen. dit helpt natuurlijk niet tot verandering. het is beter om als hulpverlener niet je
mening te geven, geïnteresseerd te luisteren en vragen te stellen.
1. waarom zou je dit willen veranderen.
2. hoe zou je dit aan kunnen pakken.
(Miller & Rollnick, 2016)
Hoofdstuk 1
Gesprekken die gericht zijn op verandering voeren we iedere dag. we letten op of we in de taal iets
horen van tegenstand, bereidheid of betrokkenheid. Dit lijken veel werknemers van het Domushuis
zelf te doen. Aan te voelen wat er in de situatie speelt in de context van deze persoon. Motiveren
gaat vaak over chronische condities waarbij gedrag en leefstijl van mensen bepalend zijn voor hun
gezondheid, kwaliteit van het leven en hun levensduur. Wanneer iemand 6 halve liters per dag
drinkt, is het de bedoeling om te kijken of dit minder kan. Waar dit wel wordt uitgelegd in het begin
van mijn stagejaar, zie ik het weinig gebeuren. Toch blijft het lastig om hier iets over te zeggen,
aangezien ik natuurlijk mijn eigen bewoner heb, net zoals iedereen zijn eigen bewoners heeft.
MGV gaat vooral over op die manier gesprekken voeren zodat mensen zelf al pratend komen tot
veranderingen die overeenkomen met hun wensen en belangen.
gespreksstijlen:
- sturend
- gidsen
- volgen.
Hoofdstuk 2
In het Domus zijn we vooral met gidsen en volgen bezig. Sinds de dagbesteding verplicht is, komt ook
de sturende stijl naar voren. bij volgen heb je als luisteraar aandacht voor wat de ander te zeggen
heeft. Je probeert degene te begrijpen. Op het moment dat Hans L psychotisch is, probeer ik hem te
volgen in zijn verhaal. ik probeer zijn angsten te begrijpen. Op het moment dat we medicatie
aanbieden, zijn we met een gidsende stijl bezig. soms kan deze sturende stijl te veel gebruikt worden
waardoor er een verbeterreflex ontstaat. het verlangen om te herstellen wat fout is en mensen
zonder aarzelen op het goede pad te zetten. vaak gebeurt dit op een directieve manier. Dat mensen
ambivalentie hebben om te veranderen wordt in het Domus ook duidelijk. Er zijn voor- en nadelen
aan het gebruik van drugs van JW bijvoorbeeld. De weg naar verandering loopt vaak vast op
ambivalentie, terwijl de aanwezigheid ervan een teken van verandering is. twee soorten taal:
- verandertaal.
- behoudtaal.
soms zijn er bewoners die alleen maar in behoudtaal praten. Hoe kun je deze dan motiveren? Bij een
ambivalent persoon is het belangrijk om niet in de verbeterreflex te springen. De persoon in kwestie
weet allang wat de ‘goede’ weg is. De reactie zal tegengesteld zijn en noemt men ook wel
ontkenning, weerstand of opstandigheid. als reactie op de verbeterreflex zijn mensen vaak geneigd
zich slecht te voelen. dit helpt natuurlijk niet tot verandering. het is beter om als hulpverlener niet je
mening te geven, geïnteresseerd te luisteren en vragen te stellen.
1. waarom zou je dit willen veranderen.
2. hoe zou je dit aan kunnen pakken.
