Eindopdracht module 11
Yoshi Ploeger
400144037
ALXVPK208BA
, 1. Casus
De casus die ik heb doorlopen voor deze opdracht is die van Johannes. Ik heb deze
casus genomen omdat deze het meest uitgebreide was.
Een aantal concrete zaken die ik heb geleerd zijn:
Dat de huidige zorg, gelukkig, mensen met een verstandelijke beperking ziet als
mensen die in staat zijn om toch wat te leren. In deze casus kijkt vooral de moeder
naar Johannes via het oude paradigma: ‘Er valt geen eer aan te behalen.’ Maar de
huidige visie is steeds meer dat ook mensen met een beperking, binnen hun
mogelijkheden, nieuwe dingen en nieuw gedrag kunnen leren.
Je staat er niet altijd bij stil, maar ook mensen met een beperking (die geestelijk jong
zijn) hebben een seksuele behoefte. Het is dan echt zaak om op hun niveau daar
sturing en wellicht voorlichting in te geven. Dit om ongeremd en ongepast gedrag te
voorkomen.
Dat het opstellen van een begeleidingsplan voor iemand met een beperking lastig is,
omdat vooral mensen met een zwaardere beperking geen rol kunnen spelen in het
opstellen van dit plan. Dat daarom het netwerk, zoals familie, extra wordt betrokken
om te besluiten wat goed is voor de zorgvrager.
Tot slot neem ik mee dat ook mensen met een zwaardere beperking zich nuttig willen
voelen en behoefte hebben aan zinvolle activiteiten. In het geval van Johannes was
dit werken in het dagactiviteitencentrum, bezig zijn met het maken en repareren van
klokken (zijn interesse).
2. Visie
In mijn regio is de organisatie Syndion de grootste partij die zorg levert aan mensen met
een verstandelijke beperking. Hun visie omhelst onder meer:
Het is belangrijk dat de ondersteuning op zo’n wijze wordt vormgegeven dat
zorgvragers op hun gewenste wijze kunnen wonen, werken en leren. Een wijze die zij
prettig vinden.
De triade van zorgvrager, begeleiding en naasten is ontzettend belangrijk. Er is
constant overleg over de behandeling tussen deze drie partijen.
De behandeling moet plaatsvinden in het midden van de samenleving en niet aan de
rand. Mensen met een beperking moeten een kans hebben om betrokken te zijn bij
de samenleving. Dit kan niet aan de zijlijn.
Mijn eigen visie komt eigenlijk heel goed overeen met die van Syndion. Mensen met een
beperking zijn hun eigen mens, met hun eigen wensen en behoeftes. Ik vind het daarom
vreemd dat er toch nog mensen zijn die dit niet zijn. Ondanks hun beperkingen zijn zij
mens van vlees en bloed en hebben dezelfde wensen en behoeftes. Hier moet wat mij
betreft naar worden geluisterd en zoveel mogelijk naar worden gecatered in de
behandelingen.
Daarnaast vind ik het betrekken van het netwerk enorm belangrijk. De familie of vrienden
kennen de zorgvrager erg goed. Maak gebruik van die kennis, maak gebruik van de
liefde die zij hebben voor de zorgvrager. Dit komt de behandeling alleen maar ten goede.
Het allerbelangrijkste vind ik echter punt 3 van de visie van Syndion. Hier valt in
Nederland nog winst te behalen. Mensen met een beperking zijn helemaal niet zo
zichtbaar in onze samenleving. Ik weet bijvoorbeeld dat een organisatie als ASVZ hele
wijken bouwt, aan de rand van steden, waar alle mensen met een beperking soort zijn
opgehokt. Dit isoleert ze van de rest van de samenleving. Syndion heeft bijvoorbeeld een
Yoshi Ploeger
400144037
ALXVPK208BA
, 1. Casus
De casus die ik heb doorlopen voor deze opdracht is die van Johannes. Ik heb deze
casus genomen omdat deze het meest uitgebreide was.
Een aantal concrete zaken die ik heb geleerd zijn:
Dat de huidige zorg, gelukkig, mensen met een verstandelijke beperking ziet als
mensen die in staat zijn om toch wat te leren. In deze casus kijkt vooral de moeder
naar Johannes via het oude paradigma: ‘Er valt geen eer aan te behalen.’ Maar de
huidige visie is steeds meer dat ook mensen met een beperking, binnen hun
mogelijkheden, nieuwe dingen en nieuw gedrag kunnen leren.
Je staat er niet altijd bij stil, maar ook mensen met een beperking (die geestelijk jong
zijn) hebben een seksuele behoefte. Het is dan echt zaak om op hun niveau daar
sturing en wellicht voorlichting in te geven. Dit om ongeremd en ongepast gedrag te
voorkomen.
Dat het opstellen van een begeleidingsplan voor iemand met een beperking lastig is,
omdat vooral mensen met een zwaardere beperking geen rol kunnen spelen in het
opstellen van dit plan. Dat daarom het netwerk, zoals familie, extra wordt betrokken
om te besluiten wat goed is voor de zorgvrager.
Tot slot neem ik mee dat ook mensen met een zwaardere beperking zich nuttig willen
voelen en behoefte hebben aan zinvolle activiteiten. In het geval van Johannes was
dit werken in het dagactiviteitencentrum, bezig zijn met het maken en repareren van
klokken (zijn interesse).
2. Visie
In mijn regio is de organisatie Syndion de grootste partij die zorg levert aan mensen met
een verstandelijke beperking. Hun visie omhelst onder meer:
Het is belangrijk dat de ondersteuning op zo’n wijze wordt vormgegeven dat
zorgvragers op hun gewenste wijze kunnen wonen, werken en leren. Een wijze die zij
prettig vinden.
De triade van zorgvrager, begeleiding en naasten is ontzettend belangrijk. Er is
constant overleg over de behandeling tussen deze drie partijen.
De behandeling moet plaatsvinden in het midden van de samenleving en niet aan de
rand. Mensen met een beperking moeten een kans hebben om betrokken te zijn bij
de samenleving. Dit kan niet aan de zijlijn.
Mijn eigen visie komt eigenlijk heel goed overeen met die van Syndion. Mensen met een
beperking zijn hun eigen mens, met hun eigen wensen en behoeftes. Ik vind het daarom
vreemd dat er toch nog mensen zijn die dit niet zijn. Ondanks hun beperkingen zijn zij
mens van vlees en bloed en hebben dezelfde wensen en behoeftes. Hier moet wat mij
betreft naar worden geluisterd en zoveel mogelijk naar worden gecatered in de
behandelingen.
Daarnaast vind ik het betrekken van het netwerk enorm belangrijk. De familie of vrienden
kennen de zorgvrager erg goed. Maak gebruik van die kennis, maak gebruik van de
liefde die zij hebben voor de zorgvrager. Dit komt de behandeling alleen maar ten goede.
Het allerbelangrijkste vind ik echter punt 3 van de visie van Syndion. Hier valt in
Nederland nog winst te behalen. Mensen met een beperking zijn helemaal niet zo
zichtbaar in onze samenleving. Ik weet bijvoorbeeld dat een organisatie als ASVZ hele
wijken bouwt, aan de rand van steden, waar alle mensen met een beperking soort zijn
opgehokt. Dit isoleert ze van de rest van de samenleving. Syndion heeft bijvoorbeeld een
